\documentclass[dutch]{deltares_manual}
\usepackage{enumitem}
\usepackage{xcolor}
\usepackage{colortbl}
\usepackage{color}
\usepackage{wrapfig}
\usepackage{float}
\usepackage{amsmath}
\usepackage{amssymb}
\usepackage{pifont}
\usepackage{lscape}
\usepackage{textgreek}
\usepackage{tablefootnote}
\newcommand{\dstability}{\textit{D\nobreakdash-Stability}\xspace}
\newcommand{\FingerPointing}[1]{
	\begin{tabular}{p{10mm}p{\textwidth-24pt-10mm}}
	\Huge{\ding{43}} 	
	& #1 
	\end{tabular}
}
\definecolor{gris}{RGB}{150,150,150}
\newcommand{\ghline}{\arrayrulecolor{gris}\hline\arrayrulecolor{black}}
\newcommand{\includebutton}[1]{\raisebox{-6pt}{\includegraphics[height=6mm]{#1}}}
\newcommand{\NoteSurfaceLinesCsvVsStixFiles}{Als de maaiveldlijn in de CSV-file zeer dicht bij de maaiveldlijn in de STIX-file ligt, 
maar niet exact overeenkomt (bijvoorbeeld omdat één van de lijnen meer punten bevat of omdat sommige punten enkele millimeters afwijken), 
dan is de kans groot dat bij het combineren van de maaiveldlijn uit de CSV-file met het grondprofiel uit de STIX-file geen geldig 2D-grondprofiel kan worden gegenereerd. 
Ook kunnen er zeer dunne lagen ontstaan die door de Macrostability kernel niet correct worden verwerkt.\newline
Daarom wordt geadviseerd om, wanneer de maaiveldlijn in de CSV-file exact moet samenvallen met de maaiveldlijn in de STIX-file, 
ervoor te zorgen dat beide maaiveldlijnen hetzelfde aantal punten bevatten en dat de coördinaten één-op-één overeenkomen 
voor alle punten tussen het begin- en eindpunt van de maaiveldlijn in de STIX-file.}

%------------------------------------------------------------------------------
\hypersetup
{
    pdfauthor   = {Deltares},
    pdftitle    = {DAM User Manual},
    pdfkeywords = {Deltares User Manual DAM},
    pdfcreator  = {LaTeX hyperref},
    pdfproducer = {ps2pdf}
}

%------------------------------------------------------------------------------
\begin{document}

\pagestyle{empty}
\cleardoublepage

\title{\scalebox{.9}[1.0]{\textsc{DAM}}}
\subtitle{Dijksterkte Analyse Module}
\manualtype{Gebruikershandleiding}
\version{26.1}
\maketitle
\manualtitle


%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\chapter{Versie informatie DAM 26.1}

DAM 26.1 bevat een aantal grote veranderingen ten opzichte van DAM 19.1. 
Deze veranderingen hebben invloed op het werken met DAM en is goed om als gebruiker te kennen. 
Onderstaand zijn de belangrijke veranderingen ten opzichte van DAM 19.1 genoemd, onderverdeeld in toegevoegde en aangepaste functionaliteiten. 
Daarnaast worden een aantal aandachtspunten benoemd waar de gebruiker op zou moeten letten. 

\textbf{Toegevoegde functionaliteiten:}
\begin{itemize}
	\item Sigma-tau tabellen, zie \autoref{sec:Schuifsterktemodellen};
	\item SHANSEP parameters, s, m, POP per grondsoort, su-tabel, zie \autoref{sec:Schuifsterktemodellen};
	\item Wegschrijven resultaatbestand in .stix formaat (uitvoer), zie \autoref{sec:Uitvoerbestanden};
	\item Wegschrijven berekeningsbestand in .stix formaat (invoer);
	\item Verdelingshoek verkeersbelasting per locatie, zie \autoref{app:LocationParameters};
	\item Optie om Uplift-Van door te rekenen ook als er geen opdrijven optreedt, zie \autoref{sec:Glijvlakmodel}.
\end{itemize}

\textbf{Aangepaste functionaliteiten:}
\begin{itemize}
	\item De grondeigenschappen worden niet meer als .mdb (MSoilbase) ingelezen maar als .csv bestand (\autoref{app:VoorbeeldSoilsCsv}).
	Hierdoor is een aquifers.csv toegevoegd om aan te geven welke laag een aquifer is, zie ook \autoref{app:VoorbeeldAquifersCsv};	
	\item De waternetcreator is verbeterd, zoals het verloop van de waterspanningen en ‘semi tijdsafhankelijk’ in een 1D profiel. 
	Daarnaast is de beschrijving in deze handleiding aangepast, zie \autoref{sec:DAMWaternetCreator};   
	\item Stabiliteitsberekeningen worden uitgevoerd in de stabiliteit rekenkernel (die ook door D-Stability wordt gebruikt) in plaats van in D-Geo~Stability. 
	Voor het inspecteren van de resultaten is D-Stability benodigd.
	Deze software moet, indien niet aanwezig, door de gebruiker geïnstalleerd worden;
	\item Piping berekeningen worden uitgevoerd in de WTI-rekenkernel in plaats van in DAM zelf. 
	De modellen "Sellmeijer VNK" en "Sellmeijer 4-krachten" zijn niet meer beschikbaar;
	\item Importeren van een 2D geometrie is op basis van .stix formaat (D-Stability) in plaats van .sti formaat (D-Geo~Stability);
	\item De routine voor het automatisch bepalen van het zoekgrid voor stabiliteitsberekeningen is gewijzigd waardoor het rekengrid anders geplaatst wordt dan in DAM 19.1, 
	zie \autoref{sec:AutomatischZoekgebied} voor details;
	\item Wanneer bij het berekenen van de stabiliteit met Bishop en Uplift-Van de optie voor \textit{Rekengrid} is gebruikt, 
	kan het zijn dat de berekende stabiliteitsfactor in DAM afwijkt van de opnieuw berekende stabiliteitsfactor in D-Stability, 
	zie \autoref{sec:Uitvoerbestanden} voor meer details;
	\item Het berekeningstype \textit{Calamiteit} is niet meer beschikbaar.
\end{itemize}
 
\textbf{Beperkingen en aandachtspunten:} \\
We vragen aandacht voor de volgende beperkingen:
\begin{itemize}
	\item Het inlezen van damx bestanden gemaakt met DAM versies eerder dan 26.1 wordt niet ondersteund vanwege de grote aantallen veranderingen in DAM. 
	Wij adviseren om een nieuw DAM project in DAM 26.1 aan te maken met de (aangepaste) oorspronkelijke invoergegevens;
	\item Indien gebruik gemaakt wordt van 2D ondergronden (stix-files) 
	en meerdere maaiveldlijnen per locatie met verschillende nulpunts-verschuivingen (shifts), 
	moet per locatie per maaiveldlijn een stixfile worden gebruikt. 
	De stixfile mag hierbij een (inhoudelijke) kopie zijn van de 1e stixfile op een locatie. 
	De naam van de stixfile moet hierbij wel uniek zijn.
	\item Het \textit{Afbeelding} tabblad in het \textit{Dwarsdoorsnede} scherm geeft op dit moment geen resultaat;
	\item Sigma-tau tabellen zijn geïmplementeerd.
	Let op dat de implementatie in de oude D-Geo~Stability niet volgens de handleiding was. 
	De huidige implementatie is volgens de handleiding, waardoor de berekeningsresultaten kunnen verschillen van een D-Geo~Stability versie 18 resultaat;
	\item Het gebruik van de multicore optie is getest tot maximaal 8 cores. 
	Bij gebruik van meer dan 8 cores dienen de resultaten zorgvuldig te worden gecontroleerd.
	\item De parameter id \textit{DikeRing\_id} wordt niet langer gebruikt. 
	DAM ondersteunt slechts één dijkring. 
	Indien er meerdere dijkringen aanwezig zijn in de brondata (locations.csv of shapefile)
	worden deze allemaal geïmporteerd onder een unieke dijkring genoemd ``Kering'' (zie \autoref{fig:NavigatorVenster}).
	\item \NoteSurfaceLinesCsvVsStixFiles	
\end{itemize}


%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\chapter{Reference}
\section{Modelconcept DAM}
Voor het uitvoeren van een analyse van de dijksterkte kunnen vier hoofdstappen worden onderscheiden (\autoref{fig:SterkteAnalyseDijk}). 
Deze stappen worden altijd, onafhankelijk van het type vraag, doorlopen. 
De eerste stap is het verzamelen van basisgegevens. 
Onder basisgegevens wordt de ruwe data uit landmeetkundig-, geohydrologisch- en grondmechanisch onderzoek verstaan. 
In de tweede stap wordt de data geschematiseerd en klaargezet voor de berekeningen. 
De schematisering is sterk afhankelijk van de vraag.
Daarnaast geldt hoe meer informatie aanwezig is, hoe nauwkeuriger de schematisering. 
In de derde stap worden de berekeningen uitgevoerd. 
In de laatste stap vindt een analyse van de rekenresultaten plaats, waarna deze kan worden gevisualiseerd en gecommuniceerd. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.50\textwidth]{Pictures/Reference/SterkteAnalyseDijk.png}
	\caption{Sterkte analyse dijk}
	\label{fig:SterkteAnalyseDijk}
\end{figure}

Deze vier stappen worden voor elke toepassing gezet, zie \autoref{fig:SterkteAnalyseDijk}. 
Voor toetsing, ten tijde van calamiteiten, voor beleidsvraagstukken 
en voor beheerszaken wordt veelal gebruik gemaakt van dezelfde basisgegevens en eventueel van dezelfde schematiserings. 
Het werkproces kan efficiënter gemaakt worden door de basisdata en schematiserings op een handige manier aan elkaar te koppelen en vervolgens te ‘hergebruiken’. 
Hiertoe is de Dijksterkte Analyse Module (DAM) ontwikkeld. 
DAM betreft een platform waarmee automatisch stabiliteitsberekeningen van grote dijkstrekkingen kunnen worden uitgevoerd, zie \autoref{fig:ModelconceptDAM}. 
DAM rationaliseert en automatiseert de derde stap (berekeningen) en een groot gedeelte van de tweede stap (schematisering). 

Een belangrijk element binnen de werking van DAM en het bijbehorende concept is de koppeling met de (ruimtelijk vastgelegde) gegevens bij de waterschappen. 
De visie op het datamanagement, dat verder rijkt dan DAM alleen, wordt beschreven in \autoref{sec:DatamanagementWaterkeringen}.

Voor het uitvoeren van de stabiliteitsberekeningen maakt DAM gebruik van hetzelfde rekenhart als \dstability (modellen: Bishop, UpliftVan). 

De werking en het gebruik van \dstability valt buiten deze handleiding. 
Voor meer informatie wordt verwezen naar de gebruikersdocumenten behorende bij \dstability.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/Reference/ModelconceptDAM.png}
	\caption{Modelconcept DAM}
	\label{fig:ModelconceptDAM}
\end{figure}

Voor het uitvoeren van de piping berekeningen wordt gebruik gemaakt van de piping modellen (zie \autoref{sec:PipingRekeninstellingen}). 
In de toekomst is het mogelijk om ook andere (nieuw te ontwikkelen) rekenmodellen met DAM aan te sturen. 
Zo wordt momenteel in een laboratorium-opstelling DAM gekoppeld met DgFlow voor het berekenen van (tijdsafhankelijke) waterspanningen.

\section{Inleiding visie datamanagement}
Binnen Deltares wordt software voor de bepaling van de sterkte van waterkeringen modulair ontwikkeld. 
Hierbij is het streven om zoveel mogelijk componenten te delen. 
\Autoref{fig:ModulaireOntwikkelstrategieSoftware} geeft schematisch de onderlinge samenhang tussen de verschillende componenten weer en rekenplatformen, bijvoorbeeld DAM en Ringtoets. 
Het delen van componenten heeft verschillende voordelen. 
Zo kan de dijkbeheerder zijn bron data gebruiken voor verschillende toepassingen. 
Daarnaast geldt dat door het delen van goed geteste bibliotheken de betrouwbaarheid vergroot wordt. 
Delen van faalmechanismebibliotheken leidt tot directe vergelijkbaarheid van resultaten voor verschillende toepassingen. 
Door de herkenbaarheid van de User Interface (UI) componenten wordt het voor de gebruiker makkelijker de software te bedienen en daarmee wordt de drempel verlaagd voor gebruik van de software. 
Voor de ontwikkelaar zijn gedeelde bibliotheken beter en goedkoper te onderhouden.

Een belangrijk component bij de ontwikkeling van de software is de koppeling met de ‘Data’, zie \autoref{fig:ModulaireOntwikkelstrategieSoftware}, punt A.
Het uitvoeren van berekeningen met DAM staat of valt met eenduidig gedefinieerde datastromen en een eenduidig beheer van (geschematiseerde) gegevens. 

\begin{figure}[H]
	\centering
	 \includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/Reference/ModulaireOntwikkelstrategieSoftware.png}
 \caption{Modulaire ontwikkelstrategie software}
 \label{fig:ModulaireOntwikkelstrategieSoftware}
\end{figure}

\section{Gebruikte definities}
In de navolgende paragraven worden verschillende definities gebruikt. 
Ter verduidelijking worden drie termen nader gedefinieerd:
\begin{enumerate}
	\item Kerngegevens: Onder kerngegeven worden de gegevens bedoeld zo als (gedeeltelijk) aanwezig in de verschillende databases van waterkeringbeheerders. 
	Te denken valt aan polderpeilen, maaiveldhoogtes etc. 
	De feitelijke waarde(n) van een kerngegeven is de data. 
	De gegevens zijn dus een omschrijving van de data. 
	Ter illustratie; polderpeil is een kerngegeven, de waarde (bijvoorbeeld) NAP -0,5m is de data.	
	\item Geschematiseerde gegevens: Onder geschematiseerde gegevens worden gegevens bedoeld welke het gevolg zijn van een schematisering. 
	Bijvoorbeeld de ondergrond schematiserings op basis van boringen, sonderingen en geologische kennis. 
	Of een profiel schematisering op basis van laseraltimetrie gegevens.
	\item Basisgegevens: Onder basisgegevens wordt het totaal van kern- en geschematiseerde gegevens verstaan voor zover dit invoer voor analyses van de sterkte van waterkeringen betreft. 
	\item ‘Instellingen’: Onder ‘instellingen’ worden default gegevens verstaan die specifiek zijn voor een specifiek (mechanisme) model beschrijving\footnote{Voorbeelden van instellingen zijn modelfactoren.}. 
\end{enumerate}

\section{Datamanagement waterkeringen}
\label{sec:DatamanagementWaterkeringen}
\subsection{Algemeen}
\label{sec:DWAlgemeen}
Voor het uitvoeren van geotechnische berekeningen is een aanzienlijke hoeveelheid data nodig. 
Zo heeft elk model zijn eigen databehoefte. 
De data vraag is onafhankelijk van de wijze van uitvoering, handmatig of (grotendeels) geautomatiseerd. 
Veel van de benodigde kerngegevens zijn locatie specifieke gegevens. 
Sommige gegevens worden gebruikt voor de beoordeling van verschillende faalmechanismen. 
Deze gegevens zijn generiek van aard. Voorbeelden hiervan zijn profiellijnen, polderpeilen en stijghoogten. 
Andere gegevens worden gebruikt voor de beoordeling van een specifiek mechanismen met een specifiek rekenmodel. 
Deze gegevens zijn model specifiek. Een voorbeeld hiervan is de aanwezigheid en grootte van verkeersbelasting.

Als gekeken wordt naar de traditionele aanpak en beschikbare tools dan valt op dat de applicaties los van elkaar ontwikkeld zijn en voor verschillende doelen. 
Er is geen sprake van een uniforme ontwikkelstrategie, architectuur of programmeertaal.
De invoer voor de tools kan (bijvoorbeeld) bestaan uit het importeren van tekstbestanden, of doormiddel van een geavanceerde User Interface (UI). 
Wat de meeste tools onderling gemeen hebben is dat alleen gegevens voor specifieke locaties nodig zijn (dwarsprofiel niveau). 
De benodigde gegevens zijn meestal relatief, dat wil zeggen dat ze niet gerelateerd zijn aan RD-coördinaten. 
De kerngegevens zijn afkomstig uit een GIS van de waterkeringbeheerder, losse bestanden of analoge bronnen. 
Er is altijd een (handmatige) tussenstap nodig om de gegevens te importeren/invoeren in de benodigde applicatie. 
Daarnaast zijn de gegevens niet (één op één) onderling uitwisselbaar tussen de verschillende tools.

Binnen DAM, maar ook het Wettelijk toetsinstrumentarium (WTI) 2017, wordt uitgegaan dat het bronhouderschap van de data bij de waterkeringbeheerder. 
Hierbij wordt gestreefd naar (centraal) digitaal databeheer bij de waterkeringbeheerders (\autoref{fig:Kerngegevens}). 
Hierdoor wordt de toegankelijkheid van de gegevens vergroot en onderlinge uitwisseling vergemakkelijkt ten behoeve van de verschillende processen 
en applicaties binnen een waterschap en Rijkswaterstaat, of tussen verschillende waterschappen en/of Rijkswaterstaat of andere delen van de Rijksoverheid. 
Daarnaast wordt zo (eenvoudiger) voorkomen dat verschillende versies van de gegevens bestaan. 

Het beheren van de gegevens gebeurt en zal naar verwachting steeds meer gebeuren in een Geografisch Informatiesysteem (GIS). 
Binnen een GIS kunnen gegevens ruimtelijk vastgelegd worden. 
Dit biedt grote voordelen. 
Hier zal verder op in gegaan worden in onderstaande paragrafen. 
In \autoref{sec:RuimtelijkeVastleggingKerngegevens} wordt stil gestaan bij het principe van het ruimtelijk vastleggen van de gegevens. 
Opmerkingen ten aanzien van het beheer van de gegevens zijn opgenomen in \autoref{sec:BeheerKerngegevens}. 
In \autoref{sec:KwaliteitKerngegevens} wordt een opmerking gemaakt over de kwaliteit van de gegevens. 
De data uitwisseling wordt beschreven in \autoref{sec:GegevensUitwisseling}. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.8\textwidth]{Pictures/Reference/Kerngegevens.png}
	\caption{Centraal beheer kerngegevens binnen het waterschap voor de verschillende processen en taken}
	\label{fig:Kerngegevens}
\end{figure}

\subsection{Ruimtelijke vastlegging van (kern)gegevens}
\label{sec:RuimtelijkeVastleggingKerngegevens}
Binnen de software ontwikkeling wordt gestreefd om te komen tot een eenduidige faalmechanisme bibliotheek, aangeroepen vanuit het rekenplatform, bijvoorbeeld DAM. 
Dit is schematisch weergegeven in \autoref{fig:ModulaireOntwikkelstrategieSoftware}. 
Doordat de applicaties dezelfde rekenmodellen gebruiken zullen ze ook in sterke mate dezelfde gegevensbehoefte hebben. 
Daarnaast kan de databehoefte tussen de verschillende modellen (gedeeltelijk) hetzelfde zijn. 
Te denken valt aan de hoogteligging van de profielen (NAP hoogtes) en karakteristieke-lijnen, bijvoorbeeld de kruin- en teenlijnen. 

Het ligt voor de hand om de kerngegevens eenduidig en ruimtelijk vast te leggen. 
Dit vergoot meervoudig gebruik van de gegevens.
Hier zou de parallel getrokken kunnen worden met een straat welke eerst open ligt om de stroomkabels te vervangen en een maand later weer open gemaakt moet worden om de glasvezelkabel aan te brengen. 
Dit is een ongewenste situatie. 
Dit zou ook gesteld kunnen worden voor het opslaan en beheer van de gegevens. 
Door de coherentie in databehoefte tussen verschillende modellen en toepassingen zal het streven moeten zijn om te komen tot een eenduidig gedefinieerde dataopslag en formaten, 
zodat de gegevens voor verschillende doelen en toepassingen gebruikt kunnen worden, 
zonder met allemaal verschillende (dubbele) gegevens te gaan werken, welke allemaal opgeslagen zijn in verschillende onafhankelijke databases. 
Dus niet telkens weer de ‘weg openbreken’, maar een gecoördineerde vastlegging van gegevens.

Het gebruik van GIS bij het vastleggen van kerngegevens is daarbij gewenst. 
Zoals reeds aangegeven in \autoref{sec:DWAlgemeen} maken de waterschappen in sterke mate gebruik van GIS. 
Echter, hier wordt vanuit de rekenmodellen nauwelijks op aangesloten. 
Dit is bij de ontwikkeling van DAM als een tekortkoming bestempelt. 
Het werken met een GIS kent namelijk verschillende voordelen. 
Een belangrijk element hierin is het Spatial Thinking. 
Daarnaast beschikken GIS pakketten over zeer krachtige tools om data te bewerken en te analyseren \citep{Gomez2010}. 

In de basis is een GIS eenvoudig te omschrijven als een database waarin informatie gekoppeld wordt aan een ruimtelijk object. 
Dit kunnen zijn; punten, lijnen of vlakken. 
In het GIS ‘tekent’ de gebruiker (bijvoorbeeld) een lijn en koppelt daar gegevens aan. 
Deze gegevens worden opgeslagen in een tabel. 
Ook wel de attributen genoemd. 
Deze tabel kan één, bijvoorbeeld polderpeil binnen een bepaald gebied, of meerdere attributen bevatten, bijvoorbeeld gegevens van een dijkbekledingsvak. 
\Autoref{fig:VoorbeeldGIS} toont een screen-dump van een GIS. 
Hierin is de rode lijn een door de gebruiker geselecteerde lijn. 
In het geopende scherm wordt de tabel getoond met daarin de attribuut. 
Hier genaamd CODE met de waarde 203, refererend naar een ondergrondsegment met referentienummer (CODE) 203. 
Alle locaties (de groene bolletjes) vallende binnen de strekking van het geselecteerde lijnelement vallen binnen het ondergrondsegment 203.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/Reference/VoorbeeldGIS.png}
	\caption{Voorbeeld van een GIS waar de attributentabel getoond wordt voor de geselecteerde lijn (met rood weergegeven)}
	\label{fig:VoorbeeldGIS}
\end{figure}

Door gegevens ruimtelijk vast te leggen in een GIS worden ze niet meer locatie specifiek, maar gelden ze voor een gebied (zie \autoref{fig:GegevensPerLocatieVsPerGebied}).
De betreffende gegevens zijn dan van kracht voor alle locaties vallende binnen het gebied. 
Het voordeel hiervan is dat feitelijk op elke locatie gegevens beschikbaar zijn. 
Stel dat in de toekomst het maatgevende dwarsprofiel niet meer op dezelfde locatie ligt (nieuwe locatie) als tijdens een eerdere (toets)ronde, 
dan zou in het geval van locatie vastgelegde gegevens de koppeling tussen de bestaande gegevens en de nieuwe dwarsprofiellocatie niet meer van kracht zijn. 
Immers, het is niet eenvoudig aan te geven of dezelfde uitgangspunten (gegevens) ook gelden voor de nieuwe locatie. 
Bijvoorbeeld de aanwezige dijkbekleding. 
In het geval van ruimtelijke vastlegging per gebied maakt het niet uit. 
In dit geval wordt namelijk gekeken in welk gebied een bepaalde locatie valt. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/Reference/GegevensPerLocatieVsPerGebied.png}
	\caption{Gegevens vastleggen per locatie (linker figuur) versus per gebied (rechter figuur). De rode stippen zijn bijvoorbeeld dwarsprofiel locaties.}
	\label{fig:GegevensPerLocatieVsPerGebied}
\end{figure}

Het ruimtelijk vastleggen van gegevens ondersteunt de werkwijze  ‘van grof naar fijn’. 
Dit komt overheen met de aanpak uit ondere andere het toetsproces. 
Ter illustratie, voor een stabiliteitssom zijn de stijghoogtes van belang. 
Als eerste stap kunnen conservatieve uitgangspunten gekozen worden binnen een gebied. 
Als tijdens het rekenproces blijkt dat een deel van de waterkering hierdoor niet goedgekeurd kan worden, 
dan kan voor deze locatie gedetailleerder naar de uitgangspunten gekeken worden. 
Bijvoorbeeld door het uitvoeren van veldmetingen of geavanceerdere modellen te gebruiken. 
De gevonden waarden kunnen dan ingevoerd worden in het GIS voor het gebied waarvoor de aangescherpte gegevens van kracht zijn (zie \autoref{fig:VerfijningKerngegevens}, gebied 2). 
Via deze methode wordt feitelijke een gebiedsverbeterend systeem gecreëerd, waarbij het uitgangspunt is werken van globaal naar fijn (op maat). 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.8\textwidth]{Pictures/Reference/VerfijningKerngegevens.png}
	\caption{Verfijning kerngegevens binnen een gebied waarbij gewerkt wordt van globaal naar fijn}
	\label{fig:VerfijningKerngegevens}
\end{figure} 

\subsection{Beheer van kerngegevens}
\label{sec:BeheerKerngegevens}
Voor het in voorgaande paragraaf beschreven databeheer is het van belang om te weten welke gegevens nodig zijn voor het uitvoeren van een toetsing, 
maar ook voor andere toepassingen (beleid, dagelijks beheer, calamiteitenbestrijding en versterken). 
Voor DAM zijn alle benodigde parameters (per spoor) beschreven en opgenomen in \autoref{app:LocationParameters}. 
Door de databehoefte duidelijk te definiëren vanuit de rekenplatformen (bijvoorbeeld DAM en Ringtoets) kan de inwinstrategie van gegevens daarop ook aangepast worden 
en vertaald worden naar protocollen en standaardisatie in uitvragen van waterkeringbeheerders. 

Ten aanzien van Iris dient de opmerking geplaatst te worden dat niet alle parameters benodigd voor het uitvoeren van DAM berekeningen aanwezig zijn in de database. 
Daarnaast verschilt het gebruik van Iris sterk per waterschap. 
Door wel de gegevens op te nemen in een GIS (Iris is ook een GIS database) zijn gegevens altijd relatief makkelijk te muteren als, bijvoorbeeld, Iris uitgebreid zal worden.
Of in het geval overgestapt zou worden naar een nieuwe database.

In ieder geval creëert de beschreven databehoefte van DAM en/of Ringtoets geen afhankelijkheid voor het gebruik van de software. 
Immers, het betreft basisgegevens welke ruimtelijk vastgelegd zijn binnen het GIS van het waterschap. 
Deze gegevens kunnen ook gebruikt worden door andere applicaties en toepassingen.

\subsection{Kwaliteit van kerngegevens}
\label{sec:KwaliteitKerngegevens}
Een goed databeheer zegt veel, maar niet alles over de juistheid van de uitgevoerde berekeningen. 
De kwaliteit van de berekeningen is sterk afhankelijk van de kwaliteit van de gegevens. 
Het borgen van de kwaliteit van de gegevens binnen het datamanagement is de verantwoordelijkheid van de bronhouder. 
Daarbij maakt het niet uit of de gegevens gebruikt worden binnen een meer traditioneel ingericht werkproces of een proces dat gekenmerkt wordt door een hoge mate van automatisering (DAM en/of Ringtoets). 
De kwaliteit van de gegevens moet goed zijn.

\cite{Popering2004} stelt op basis van zijn uitgevoerde onderzoek dat bij de door hem onderzochte instanties gebleken is dat in veel gevallen de werkelijke kwaliteit van geo-informatie niet getoetst wordt 
en dat er geen normen gesteld worden. 
Aangezien gebleken is dat er een aanzienlijk verschil bestaat tussen de werkelijke en gewenste/veronderstelde kwaliteit van de attribuutnauwkeurigheid van de geo-informatie, 
mag er niet aangenomen worden dat dit bij niet-getoetste kwaliteitsparameters wel overeen zal komen. 
Hierdoor wordt het belang van het stellen en toetsen van normen van kwaliteit van geo-informatie zeer hoog geacht. 
Door inzicht in de kwaliteit van geo-informatie is het ook mogelijk om het inwin- of beheersproces te verbeteren en hiermee de kwaliteit te verhogen.

Als hoofconclusie stelt \cite{Popering2004} dat de kwaliteit van geo-informatie nog niet op een dusdanige wijze gewaarborgd wordt zodat deze aansluit op de nominale grondslag 
of op de vereiste kwaliteit ten behoeve van het bedrijfsproces. 
Wel worden er aanbevelingen gedaan om hierin verbeteringen aan te brengen. 

\subsection{Gegevens uitwisseling tussen DAM en databases waterschappen}
\label{sec:GegevensUitwisseling}
Door alle gegevens centraal op te slaan en duidelijke uitwisselingsformaten tussen de verschillende applicaties in de vorm van Application Programming Interfaces (API’s) 
voor te schrijven kunnen dezelfde (up to date) kerngegevens gebruikt worden voor de verschillende sporen binnen DAM, 
maar ook voor ander applicaties en processen bij waterkeringbeheerders. 
Hiermee wordt eenduidigheid gecreëerd in de uitgangspunten.

Op hoofdlijnen zal de uitwisseling tussen het GIS van de waterschappen en DAM gebeuren doormiddel van gestandaardiseerde formaten als shape files en *.csv bestanden. 
Hiervoor is gekozen om te voorkomen dat afhankelijkheid gecreëerd wordt van (dure) commerciële oplossingen. 
Dit zou bijvoorbeeld het geval zijn als direct gekoppeld zou worden met de Oracle Databases. 
Overigens blijft deze mogelijkheid wel open als blijkt dat dit in de toekomst wel gewenst is. 

Als binnen DAM een nieuw project gestart wordt zal een snapshot gemaakt worden van de actuele gegevens bij het desbetreffende waterschap 
(zie \autoref{chp:Projectdata}). 
Met andere woorden, er wordt een kopie gemaakt van de actuele data en opgeslagen in de projectdatabase van DAM (*.damx). 
Lopende het project kan het detail niveau van de gegevens, afhankelijk van de tussenresultaten, uitgebreid en verfijnd worden om tot een zo scherp mogelijk oordeel/uitkomsten te komen. 
Tijdens het Werken met DAM zal dan ook in veel gevallen spraken zijn van een continue data uitwisseling tussen de database van het waterschap en DAM.
Overigens is dit geen automatisch proces, maar geïnitieerd door de gebruiker.
Dit om te voorkomen dat er ongewenste updates van de gegevens het werkproces verstoren.

\section{DAM Systeemvereisten}

\begin{table}[H]
\begin{tabular}{|p{45mm}|p{40mm}|p{\textwidth-36pt-85mm}|} \hline 
\textbf{Kenmerk} & \textbf{Geadviseerd} & \textbf{Minimaal} \\ \hline
Processor & Intel Core i7 of beter & Intel Core i5 \\ \hline
Kloksnelheid & 2.4 GHz & 2.4 GHz \\ \hline
Geheugen (RAM) & 8 GB of meer & 4 GB \\ \hline
Vrije harde schijfruimte & 100 GB of meer & 20 GB \\ \hline
Monitor & Twee keer 22 inch monitor, resolutie 1920$\times$1080 & Eén keer 22 inch monitor, resolutie 1920$\times$1080 \\ \hline
Operating systeem & \multicolumn{2}{p{\textwidth-24pt-45mm}|}{Windows 11} \\ \hline
Admin rechten & \multicolumn{2}{p{\textwidth-24pt-45mm}|}{Alleen nodig voor installatie, 
indien gewenste installatie directory in Program Files is, 
hetgeen gebruikelijk is, maar kan dus ook op een andere locatie.} \\ \hline
Microsoft .NET framework & \multicolumn{2}{p{\textwidth-24pt-45mm}|}{Versie 8} \\ \hline
\end{tabular}
\end{table}

\textit{\textbf{Randvoorwaarde voor het gebruik van de Multi Core optie.} \newline
Het gebruik van de Multi Core optie in de programmatuur is getest middels geautomatiseerde integratie-testen. 
Deze testen worden bij elke wijziging in de programmatuur gedraaid in een geautomatiseerde testomgeving. 
De correcte werking van de Multi Core mode wordt alleen gegarandeerd tot de systeem-configuratie van die geautomatiseerde testomgeving zoals hieronder vermeld. 
\begin{table}[H]
	\begin{tabular}{|p{45mm}|p{\textwidth-24pt-45mm}|} \hline 
		\textbf{Kenmerk} & \textbf{Maximaal} \\ \hline
		Processor & Intel(R) Xeon(R) Gold 6248R CPU (4 cores)\\ \hline
		Kloksnelheid & 2.99 GHz \\ \hline
		Geheugen (RAM) & 16 GB \\ \hline
		Geheugen (Virtueel) & 18.4 GB \\ \hline
		Operating systeem & Microsoft Windows 11 Enterprise \\ \hline
		Versie & 21H2 OS Build 22000.2777 \\ \hline
		Systeem model & VMWare 7,1 (virtueel systeem) \\ \hline
		Systeem type &  64-bit operating system, x64-based processor\\ \hline		
	\end{tabular}
\end{table}}



\chapter{DAM User interface}
Het hoofdscherm van de user interface van DAM kent verschillende (sub)schermen of vensters:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item \nameref{sec:Hoofdvenster}
	\item \nameref{sec:Navigatorvenster}
	\item \nameref{sec:Kaartvenster}
	\item \nameref{sec:Tabellenvenster}
	\item \nameref{sec:Eigenschappenvenster}
\end{itemize}

Bij het aanmaken van een nieuw project verschijnt een pop-up scherm \nameref{sec:NieuwProject}.

De vensters kunnen versleept worden en zijn, in het engels genaamd ‘dockable’. 
Tijdens het slepen is een verkleinde indeling van het scherm te zien en door met de muis naar een bepaald gebied te gaan, wordt het te verslepen venster in dat gebied geplaatst. 
Het gebied wordt op het scherm, ter verduidelijking, blauw gearceerd. 
Niet alleen de vensters zijn te verslepen en ‘dockable’, ook de afzonderlijke tabbladen kunnen verplaatst worden. 
Dit kan vooral handig zijn, indien er op meerdere beeldschermen wordt gewerkt. 
Indien de gebruiker terug wil naar de default instellingen, kan dit met de reset-knop in de menubalk.

Elk venster kent een menubalk met verschillende knoppen.

\section{Hoofdvenster}
\label{sec:Hoofdvenster}
Wanneer DAM is opgestart, verschijnt het hoofdscherm (\autoref{fig:Hoofdvenster}).
Dit scherm bevat een menubalk, een icon bar en meerdere vensters.
DAM kan met een leeg project starten of met het laatst geopende project, afhankelijk van de instellingen.

% Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/UserInterface/HoofdVenster.png}
	\caption{Hoofdvenster}
	\label{fig:Hoofdvenster}
\end{figure}

De menubalk bevat diverse knoppen. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/UserInterface/Menubalk.png}
	\caption{Menubalk hoofdvenster}
\end{figure}

Hieronder volgt een uitleg per knop.
\begin{longtable}{p{7mm}p{\textwidth-24pt-7mm}} \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Menu-Nieuw.png} & 
\textbf{Nieuw}: Maak een nieuw bestand. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Menu-Openen.png} & 
\textbf{Openen}: Open een bestaand bestand. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Menu-Opslaan.png} & 
\textbf{Opslaan}: Sla het huidige bestand op. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Menu-OngedaanMaken.png} & 
\textbf{Ongedaan maken}: Maak meeste recente actie ongedaan. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Menu-Opnieuw.png} & 
\textbf{Opnieuw}: Herhaal de laatst ongedane actie. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Menu-Start.png} & 
\textbf{Start}: Start de berekening (F9). \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Menu-Afbreken.png} & 
\textbf{Afbreken}: Stopt de berekening. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Menu-Herstel.png} & 
\textbf{Herstel}: Plaats alle schermen op hun standaard positie. \\ \ghline
\end{longtable}

\begin{longtable}{p{48mm}p{\textwidth-24pt-48mm}} \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Menu-Berekeningstype.png} & 
\textbf{Berekeningstype}: Geeft het doel van de berekeningen aan:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Ontwerp
	\item DAMLive Configuratie
\end{itemize}
\\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Menu-AnalyseType.png} & 
\textbf{Analyse type}: Kies een analyse type: 
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Geen aanpassing
	\item Geometrie aanpassing
\end{itemize}
\\ \ghline
\end{longtable}


\section{Navigatorvenster}
\label{sec:Navigatorvenster}
De boomstructuur in het navigator venster kan gebruikt worden om door de invoer en de  berekeningen te navigeren. 
Wanneer er geen project open staat, heeft dit venster geen functie.

Nadat een project is geopend, met Bestand-Openen of Bestand-Nieuw, toont het venster in een boomstructuur de beschikbare dijkringen, trajecten met dwarsprofielen. 
Navigeren is mogelijk door op een dwarsprofiel te klikken. 
De andere vensters laten dan ook de gegevens van het betreffende profiel zien. 
Met dit navigatievenster wordt ook aangegeven welke dwarsprofielen doorgerekend gaan worden door middel van aanvinken. 
Dat kan door of afzonderlijke dwarsprofielen of het betreffende niveau  (traject)  aan te vinken. \\
Er kan maar één dijkstrekking in een DAM-project worden doorgerekend.

% Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.3\textwidth]{Pictures/UserInterface/NavigatorVenster.png}
	\caption{Navigatorvenster}
	\label{fig:NavigatorVenster}
\end{figure}

\section{Kaartvenster}
\label{sec:Kaartvenster}
Dit venster heeft de volgende tabbladen:
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item \nameref{sec:Dwarsdoorsnede}
	\item \nameref{sec:Afbeelding}
	\item \nameref{sec:Kaart}
\end{enumerate}

\subsection{Dwarsdoorsnede}
\label{sec:Dwarsdoorsnede}
In dit scherm is de geselecteerde locatie te zien met op de hoogte geometrie de karakteristieke punten. 
Deze zijn niet versleepbaar, maar wel aan te passen via het \nameref{sec:Eigenschappenvenster}. \\
Indien de ondergrond uit een 1Dprofiel bestaat is, zijn de grondlagen zichtbaar. \\
In de menubalk zijn de verschillende ondergrondprofielen selecteerbaar.

% Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial, locatie DWP_11
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.5\textwidth]{Pictures/UserInterface/DwarsdoorsnedeMenubalkProfiel.png}
	\caption{Dwarsdoorsnede - Menubalk profiel}
	\label{fig:DwarsdoorsnedeMenubalkProfiel}
\end{figure}

\begin{longtable}{p{7mm}p{\textwidth-24pt-7mm}} \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Dwarsdoorsnede-Selectie.png} & 
\textbf{Selectie}: Selecteer geometrie objecten. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Dwarsdoorsnede-Verschuif.png} & 
\textbf{Verschuif}: Verschuif beeld. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Dwarsdoorsnede-ZoomNaarLimietenEnBehoudAspectRatio.png} & 
\textbf{Zoom naar limieten en behoud aspect ratio}: Zoom tot alle inhoud op het scherm past met behoud van de verhoudingen. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Dwarsdoorsnede-ZoomNaarLimietenEnHerstelAspectRatio.png} & 
\textbf{Zoom naar limieten en herstel aspect ratio}: Zoom tot alle inhoud op het scherm past en herstel de X- en Z-verhoudingen. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Dwarsdoorsnede-ZoomPerRechthoek.png} & 
\textbf{Zoom per rechthoek}: Klik en verplaats muis van top-links naar bodem-rechts om in te zoomen.
Verplaats de muis in tegengestelde richting om uit te zoomen. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Dwarsdoorsnede-Opties.png} & 
\textbf{Opties}: Instellingen beeld. \\ \ghline
\end{longtable}

\subsection{Afbeelding}
\label{sec:Afbeelding}
In eerdere versies liet dit tabblad de afbeelding zien van de geselecteerde stabiliteitsberekening.
Maar in de huidige versie is deze afbeelding niet beschikbaar.

%Dit tabblad laat de afbeelding zien van de geselecteerde stabiliteitsberekening. 
%Het selecteren van de locatie is niet voldoende, omdat een locatie veelal meerdere stabiliteitsberekeningen kent. 
%Berekeningen kunnen geselecteerd worden in het tabellen venster, tab Tabellen, tab Ontwerpberekeningen. 

\subsection{Kaart}
\label{sec:Kaart}
Dit tabblad laat de kaart zien van het gebied en de ligging van de dwarsprofielen. 
Er kunnen kaartlagen toegevoegd worden om deze in te zien.

\begin{longtable}{p{7mm}p{\textwidth-24pt-7mm}} \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Kaart-Selectie.png} & 
\textbf{Selectie}: Selectie. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Kaart-ZoomNaarAlleKaartlagen.png} & 
\textbf{Zoom naar alle kaartlagen}: Zoom naar alle kaartlagen, behalve een web laag. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Kaart-ZoomNaarGegevens.png} & 
\textbf{Zoom naar gegevens}: Zoom tot alle inhoud op het scherm past. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Kaart-ZoomTotGeselecteerdeDataOpDeKaart.png} & 
\textbf{Zoom tot geselecteerde data op de kaart}: Zoom in op geselecteerde data op de kaart. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Kaart-ZoomNaarRechthoek.png} & 
\textbf{Zoom naar rechthoek}: Zoom naar rechthoek. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Kaart-ToonLegenda.png} & 
\textbf{Toon legenda}: Toon legenda. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Kaart-OpenenLaagVanBestand.png} & 
\textbf{Openen laag van bestand}: Opent een kaartlaag uit een bestand. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Kaart-ExporteerKaartlagen.png} & 
\textbf{Exporteer kaartlagen}: Exporteer kaartlagen. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Kaart-SlaatDeKaart.png} & 
\textbf{Slaat de kaart zoals nu zichtbaar als afbeelding op}: Slaat de kaart zoals nu zichtbaar als afbeelding op. \\ \ghline
\end{longtable}

\section{Tabellenvenster}
\label{sec:Tabellenvenster}
Dit venster bestaat uit meerdere tabbladen, die elk ook weer tabbladen bevatten:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Tabellen	
	\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
		\item Materialen (\autoref{sec:TabellenVensterMaterialenTab})
		\item Locaties (\autoref{sec:TabellenVensterLocatiesTab})
		\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
			\item Scenarios (\autoref{sec:TabellenVensterScenariosTab})
		\end{itemize}
		\item Ontwerpberekeningen (\autoref{sec:TabellenVensterOntwerpberekeningenTab})
	\end{itemize}
	\item Validatie
	\item Log
\end{itemize}

\subsection{Tabellenvenster - Tabblad Materialen}
\label{sec:TabellenVensterMaterialenTab}

% Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial, alle locaties geselecteerd
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/UserInterface/TabellenVensterMaterialenTab.png}
	\caption{Tabellenvenster - Tabblad Materialen}
	\label{fig:TabellenvensterMaterialen}
\end{figure}

\begin{longtable}{p{7mm}p{\textwidth-24pt-7mm}} \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Tabellen-Toevoegen.png} & 
\textbf{Toevoegen}: Voeg rij toe. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Tabellen-Verwijderen.png} & 
\textbf{Verwijderen}: Verwijder rij. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Tabellen-Kopieren.png} & 
\textbf{Kopiëren}: Kopieer. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Tabellen-Plakken.png} & 
\textbf{Plakken}: Plakken. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Tabellen-Aanpassen.png} & 
\textbf{Aanpassen}: Pas alle kolommen aan zodat alle inhoud past. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Tabellen-Wijzig.png} & 
\textbf{Wijzig}: Bewerk. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Tabellen-WijzigEenheid.png} & 
\textbf{Wijzig eenheid}: Wijzig de eenheid voor het gebuikte type. \\ \ghline
\includebutton{Pictures/UserInterface/Knoppen/Tabellen-TabelExporteren.png} & 
\textbf{Tabel exporteren}: Tabel exporteren naar bestand. \\ \ghline
\end{longtable}

\subsection{Tabellenvenster - Tabblad Locaties}
\label{sec:TabellenVensterLocatiesTab}

 % Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial, alle locaties geselecteerd
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/UserInterface/TabellenVensterLocatiesTab.png}
	\caption{Tabellenvenster - Tabblad Locaties}
\end{figure}

\subsection{Tabellenvenster - Tabblad Scenarios}
\label{sec:TabellenVensterScenariosTab}

 % Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial, alle locaties geselecteerd
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/UserInterface/TabellenVensterScenariosTab.png}
	\caption{Tabellenvenster - Tabblad Locaties - Tabblad Scenarios}
	\label{fig:TabbladScenarios}
\end{figure}

\subsection{Tabellenvenster - Tabblad Ontwerpberekeningen}
\label{sec:TabellenVensterOntwerpberekeningenTab}

% Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial, alle locaties geselecteerd
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/UserInterface/TabellenVensterOntwerpberekeningenTab.png}
	\caption{Tabellenvenster - Tabblad Ontwerpberekeningen}
\end{figure}

\section{Eigenschappenvenster}
\label{sec:Eigenschappenvenster}
De inhoud van het eigenschappenvenster hangt af van de selectie in de andere vensters of in de menubalk.

\subsection{Eigenschappenvenster - Tabblad Kering}
Indien op de naam \textit{Kering} wordt gedrukt in het Navigatorvenster (\autoref{fig:NavigatorVenster}), verschijnt het tabblad \textit{Kering}.
In het tabblad \textit{Kering} kan een beschrijving van de dijkstrekking opgegeven worden.

% Onderstaand plaatje is gemaakt met Stability tutorial
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.6\textwidth]{Pictures/UserInterface/EigenschappenVensterKeringTab.png}
	\caption{Eigenschappenvenster - Tabblad Kering}
\end{figure}

Tijdens het rekenen wordt hier de voortgangsbalk getoond.

\subsection{Eigenschappenvenster - Tabblad Materiaal}
Indien een materiaal geselecteerd wordt in het \textit{Materialen} tabellenvenster (\autoref{fig:TabellenvensterMaterialen}), verschijnt het tabblad \textit{Materiaal}.\\
In het tabblad \textit{Materiaal} zijn dezelfde gegevens te zien als in het tabellenvenster, maar nu overzichtelijker gerangschikt.

% Onderstaand plaatje is gemaakt met Stability tutorial, material '1_wl_Zand' geselecteerd
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.6\textwidth]{Pictures/UserInterface/EigenschappenVensterMateriaalTab.png}
	\caption{Eigenschappenvenster - Tabblad Materiaal}
	\label{fig:EigenschappenVensterMateriaalTab}
\end{figure}

\subsection{Eigenschappenvenster - Tabblad Locatie}
Indien een locatie geselecteerd wordt in een van de andere vensters, verschijnen de tabbladen \textit{Locatie}, \textit{Locatiescenario's} en \textit{Hoogtegeometrie}. \\
In het tabblad \textit{Locatie} zijn dezelfde gegevens te zien als in het tabellenvenster, maar nu overzichtelijker gerangschikt.

% Onderstaand plaatje is gemaakt met Actualisatie.damx van DamClients/DamUI/trunk/src/Dam/Deltares.Dam.IntegrationTests/TestData/StabilityOutside1DProfileTest, locatie RK214-100
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.6\textwidth]{Pictures/UserInterface/EigenschappenVensterLocatieTab.png}
	\caption{Eigenschappenvenster - Tabblad Locatie}
	\label{fig:EigenschappenVensterLocatieTab}
\end{figure}

\subsection{Eigenschappenvenster - Tabblad Locatie scenario's}
Het tabblad \textit{Locatiescenario's} laat alle rekenscenario's voor deze locatie zien. 
De gegevens zijn wel aan te passen, maar er kunnen (nog) geen scenario's toegevoegd worden.

% Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial, locatie DWP_10
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.6\textwidth]{Pictures/UserInterface/EigenschappenVensterLocatieScenariosTab.png}
	\caption{Eigenschappenvenster - Tabblad Locatie scenario's}
\end{figure}

\subsection{Eigenschappenvenster - Tabblad Hoogtegeometrie}
Het tabblad \textit{Hoogtegeometrie} laat alle punten van de hoogtegeometrie zien. 
In de kolom \textit{Karakteristiek punt} kan aangegeven worden welk karakteristiek punt het betreft. 
Deze dienen wel aan voorwaarden te voldoen, zie \nameref{sec:KarakteristiekePunten}.

% Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial, locatie DWP_1
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.4\textwidth]{Pictures/UserInterface/EigenschappenVensterHoogtegeometrieTab.png}
	\caption{Eigenschappenvenster - Tabblad Hoogtegeometrie}
	\label{fig:EigenschappenVensterHoogtegeometrieTab}
\end{figure}

\subsection{Eigenschappenvenster - Tabblad Berekening}
Indien in het menu voor berekening-opties wordt gekozen, verschijnt het tabblad \textit{Berekening} in het eigenschappenvenster. 
Hier kunnen de rekeninstellingen opgegeven worden, zoals type faalmechanisme en model met bijbehorende opties.

DAM kent drie faalmechanismen:
\begin{itemize}[nolistsep]
	\item \textit{Binnenwaartse stabiliteit} met drie rekenmodellen:
	\begin{itemize}[noitemsep]
		\item Bishop
		\item Uplift-Van
		\item Bishop/Uplift-Van
	\end{itemize}
	\item \textit{Buitenwaartse stabiliteit} met alleen één rekenmodel (Bishop)
	\item \textit{Piping} met twee rekenmodellen:
	\begin{itemize}[noitemsep]
		\item Bligh
		\item Selmeijer Revised (WBI)
	\end{itemize}
\end{itemize}

% Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial, Bishop of Uplift-Van voor Berekeneningsmodel
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.47\textwidth]{Pictures/UserInterface/EigenschappenVensterBerekeningTabBishop.png} \quad
		\includegraphics[width=0.47\textwidth]{Pictures/UserInterface/EigenschappenVensterBerekeningTabUpliftVan.png}
	\caption{Eigenschappenvenster - Tabblad Berekening}
\end{figure}

Nadat een berekening is uitgevoerd, verandert het tabblad Berekening zodat de resultaten zichtbaar zijn (\autoref{fig:VensterEigenschappenTabbladBerekening}).

\section{Nieuw project}
\label{sec:NieuwProject}
DAM werkt aan de hand van projecten. 
Deze worden aangemaakt door basisdata in te lezen.
Wanneer in DAM gestart wordt met een nieuw project (keuze menubak Bestand-Nieuw), verschijnt het volgende pop-up window.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.6\textwidth]{Pictures/UserInterface/BestandNieuw.png}
	\caption{Nieuwe project}
	\label{fig:BestandNieuw}
\end{figure}

\textbf{Project specificatie} \\
Bij \nameref{sec:Berekeningstype} kan gekozen worden voor:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Ontwerp (rekenen met of zonder geometrie aanpassing)
	\item DAMLive configuratie (aanmaken project bestand voor DAMLive, dus met monitoringsgegevens)
\end{itemize}

En dienen de volgende bestanden te worden benoemd:
\begin{itemize}
	\item \textbf{DAM Databron bestand (*.defx)} \\
	Het \nameref{sec:DAMDatabronbestand} vertelt welke basisdata wordt ingelezen en waar deze basisdata vandaan komt. 
	Feitelijk is dit een kruisverwijzing tabel (mapping table).
	\item \textbf{DAM Project bestand (*.damx)} \\
	Het project wordt opgeslagen als een \nameref{sec:DAMProjectbestand}, de naam hiervan is standaard gelijk aan de defx-naam, maar kan aangepast worden door de gebruiker.
	Standaard krijgt deze dezelfde locatie en naam als het databron bestand, maar de gebruiker kan dat hier veranderen.
	Aangeraden wordt om wel dezelfde locatie te hanteren.
	\item \textbf{Sensor gegevens bestand} \\
	Bij een DAMLive configuratie dienen de sensor gegevens in een Excel bestand (*.xls) beschikbaar te zijn. 
	Hier wordt de locatie aangewezen
\end{itemize}

\textbf{Projectie} \\
Wanneer er gebruikt wordt gemaakt van een andere GIS projectie dan Rijksdriehoekstelsel (Nieuw-Amersfoort), kan dat hier worden aangegeven.

\textbf{Ok/Cancel} \\
Nadat Ok is geselecteerd, wordt de data geïmporteerd en het DAM-projectbestand aangemaakt. 
Bij Cancel wordt opstart van een nieuw project geannuleerd.

\chapter{Projectdata}
\label{chp:Projectdata}
\section{Inleiding}
De eerste stap in de DAM systematiek is het vergaren/importeren van de benodigde gegevens. 
DAM heeft een diversiteit aan gegevens nodig. 
Sommige gegevens zijn verplicht, andere zijn optioneel. 
In dit hoofdstuk wordt ingegaan op de benodigde gegevens, als wel het formaat. 
Met het oog op het dagelijks gegevensbeheer wordt bij voorkeur (zie \autoref{sec:DatamanagementWaterkeringen}) de projectdata zoveel mogelijk in shape bestanden beschikbaar gesteld, 
maar alle gegeven importeren in *.csv bestanden is ook mogelijk. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.6\textwidth]{Pictures/Projectdata/Stap1DAMConcept.png}
	\caption{Stap 1 in het DAM concept is het vergaren/importeren van de benodigde gegevens}
	\label{fig:Stap1DAMConcept}
\end{figure}

Op globaal niveau kunnen de benodigde gegevens onderverdeeld worden:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item \nameref{sec:Locatiedefinitie}
	\item \nameref{sec:Dwarsprofielgeometrie}
	\item \nameref{sec:Ondergrondmodel}
	\item \nameref{sec:Locatiegegevens}
	\item \nameref{sec:Rekenscenarios}
\end{itemize}

Voor alle data geldt dat de volgende karakters geaccepteerd worden:
\begin{verbatim}
ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ
abcdefghijklmnopqrstuvwxyz
01234567879
!#%$ &()*+,-.
:;<=>?@
[\]^_`" "{|}~
" " (space)
\end{verbatim}

\section{Locatiedefinitie}
\label{sec:Locatiedefinitie}
DAM voert berekeningen uit per locatie (dwarsprofielniveau), dus niet per vak. 
Overigens wordt een locatie wel representatief geacht voor een bepaalde strekking van de waterkering. 
Echter, binnen dit document wordt hier niet verder op ingegaan en wordt doorverwezen naar de vigerende handreikingen, technische rapportages et cetera.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.8\textwidth]{Pictures/Projectdata/VoorbeeldLocatie.png}
	\caption{Voorbeeld van een locatie, inclusief attribuuttabel, binnen het DAM concept}
	\label{fig:VoorbeeldLocatie}
\end{figure}

Binnen DAM wordt de ligging van een dwarsprofiel vastgelegd door de ‘Locatie’ (zie \autoref{fig:VoorbeeldLocatie}). 
Een locatie is een punt en wordt ruimtelijk gedefinieerd door een XY-coördinaat. 
Als gewerkt wordt met shape bestanden, dan bevat de attribuut tabel voor de locatie shape het volgende (hard gedefinieerde) attribuut: \\
LOCATIONID; de naam van de locatie, bijvoorbeeld dijkring\_hectometrering

De LOCATIONID, net als andere naamgeving binnen DAM, mag geen leestekens bevatten (\#, -, \& of :).
Dit kan problemen opleveren in de verdere verwerking van de bestanden. 
Daarnaast mogen spaties ook niet, hiervoor kan een underscore (\_) gebruikt worden als koppelteken.

Naast de locaties dient ook de ligging van de cross-sections geïmporteerd te worden. 
De cross-sections zijn gedefinieerd van de buitenwaartse zijde van het dijklichaam richting de binnenwaartse zijde. 
De lengte van de cross-sections hoeft niet gelijk te zijn aan de lengte van de geometrie (zie \autoref{sec:Dwarsprofielgeometrie}).

De koppeling tussen de locaties en de cross-sections, als wel de dwarsprofielgeometrie, gebeurt met behulp van de LOCATIONID. 
De attribuuttabel van de cross-section shape bevat daarom de verplichte attribuut LOCATIONID (zie \autoref{fig:VoorbeeldCrossSection}). 
Voor een correcte koppeling dienen de namen dus exact hetzelfde te zijn. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.8\textwidth]{Pictures/Projectdata/VoorbeeldCrossSection.png}
	\caption{Voorbeeld van een cross-section, inclusief attribuuttabel, binnen het DAM concept}
	\label{fig:VoorbeeldCrossSection}
\end{figure}

De locaties en cross-sections worden gebruikt om bij het importeren van gegevens uit shapes de gegevens te koppelen aan de juiste locatie. 
Afhankelijk van het type shape; lijnen of vlakken, worden de cross-sections of locaties gebruikt.
Zie \autoref{sec:DataExtractie}.

\subsection{Data extractie}
\label{sec:DataExtractie}
De locaties en cross-sections worden gebruikt om bij het importeren van gegevens uit shapes de gegevens te koppelen aan de juiste locatie. 
Afhankelijk van het type shape; lijnen of vlakken, worden de cross-sections of locaties gebruikt. \\
Locatie: punt (X,Y coördinaten) die het te berekenen dwarsprofiel aangeeft. \\
Cross-section: lijn (in X,Y coördinaten) op de kaart van het te berekenen dwarsprofiel. \\

\subsubsection{Data-extractie uit lijnen-shape}
\label{sec:DataExtractieUitLijnen}
In een shape-bestand, genaamd crosssections.shp (verplichte naam), 
worden de cross sections opgegeven met een (verplicht) attribuut LocationID om de koppeling tussen de locaties (punten) 
en cross sections (lijnen) aan te geven. 
Wanneer een parameter opgenomen is in een lijnen-shape, dan zal DAM tijdens het importeren per cross-section nagaan of de cross-section snijdt met de geïmporteerde lijnen-shape. 
Ter verduidelijking is in \autoref{fig:VoorbeeldDataExtractieUitLijnenShape} een voorbeeld opgenomen waarbij een cross-section snijdt (binnen de groene cirkel) met de lijn waarin het dijksmateriaal van de regionale kering is opgenomen. 
In dit geval ‘Klei’. \\
Het mogen duidelijk zijn dat een cross-section niet mag snijden met meerdere lijnen per locatie. 
Dit om meerduidigheid te voorkomen. 
Als DAM tijdens het importeren vaststelt dat de cross-section meerdere snijpunten vindt, of geen enkele, 
dan wordt voor deze specifieke locatie een foutmelding gegenereerd. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.8\textwidth]{Pictures/Projectdata/VoorbeeldDataExtractieUitLijnenShape.png}
	\caption{Voorbeeld dataextractie uit een lijnen-shape}
	\label{fig:VoorbeeldDataExtractieUitLijnenShape}
\end{figure}

\subsubsection{Data-extractie uit vlakken-shape}
\label{sec:DataExtractieUitVlakken}
Als een parameter opgenomen is in een vlakken-shape, dan zal DAM tijdens het importeren per locatie nagaan of de locatie in een vlak valt binnen de vlakken-shape. 
In \autoref{fig:VoorbeeldDataExtractieUitVlakkenShape} is een voorbeeld weergegeven waar een specifieke locatie valt in het vlak waarin de polderpeilen hoog (PLHigh = -0,5 m) 
en laag (PLLow = -0,5 m) opgenomen zijn.

Als alleen gewerkt wordt met *.csv bestanden, dan dienen de locatie en cross-line shape niet aangemaakt te worden.
De ligging van de locaties wordt dan vastgelegd in de \textit{locations.csv} (zie \autoref{sec:CsvFilesGebruiken}).

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.8\textwidth]{Pictures/Projectdata/VoorbeeldDataExtractieUitVlakkenShape.png}
	\caption{Voorbeeld dataextractie uit een vlakken-shape}
	\label{fig:VoorbeeldDataExtractieUitVlakkenShape}
\end{figure} 

\section{Dwarsprofielgeometrie}
\label{sec:Dwarsprofielgeometrie}
De hoogte ligging van een dijkprofiel wordt beschreven door een opeenvolgende reeks van punten welke onderling verbonden worden met rechte lijnstukken. 
De DAM systematiek gaat uit van een schematisering gebaseerd op X, Y, Z coördinaten. 
Voor toepassingen in Nederland worden (bij voorkeur) voor de X en Y coördinaat Rijksdriehoeksmeting (RD) coördinaten gebruikt. 
De hoogte wordt uitgedrukt ten opzichte van het referentievlak Normaal Amsterdams Peil (NAP). 
De gebruikte profielen dienen lang genoeg te zijn om een verantwoorde stabiliteitsanalyse of automatische profielaanpassing te kunnen uitvoeren (DAM Beleid spoor) 
en dienen de punten op een rechte lijn te liggen. 
Als dit niet het geval is klopt de geschematiseerde geometrie niet meer en zullen taludhellingen niet meer integer zijn. 
Dit heeft invloed op de resultaten van de stabiliteitsanalyse. 

Tegenwoordig worden steeds meer dijkstrekkingen ingemeten met behulp van laseraltimetrie, 
ook wel aangeduid onder de verzamelnaam remote sensing. 
Deze meettechniek levert grote hoeveelheden data op en geeft een goed en voldoende nauwkeurig beeld van de geometrie van grote strekkingen dijk. 
\Autoref{fig:VoorbeeldLaseraltimetrie} toont een voorbeeld van een boezemkade ‘ingevlogen’ met behulp van laseralitimetrie. 
In de figuur is ook te zien dat de waterbodem niet gemeten is. 
Dit wordt veroorzaakt door het reflecteren van de laserstraal op het wateroppervlak, waardoor de laserstralen niet de bodem bereiken. 
Voor de stabiliteitsanalyse is de ligging van de waterbodem wel van belang. 
Daarnaast heeft de ligging ook invloed op mechanismen als piping (locatie intredepunt onderwater). 
De ontbrekende geometrie van de waterbodem, buiten en binnendijks, dient dan ook meegenomen te worden in de beschrijving van het profiel. 
De ligging kan bepaald worden door het uitvoeren van bathymetrische metingen.
Dit kan met behulp van een positioneringsysteem en een echolood. 
Overigens wordt er ook wel voor gekozen om de baggerdiepte, theoretisch profiel van de waterbodem aan te houden, hier zijn (buiten DAM) tools voor beschikbaar. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.8\textwidth]{Pictures/Projectdata/VoorbeeldLaseraltimetrie.png}
	\caption{Voorbeeld laseraltimetrie data van een ingemeten boezemkade}
	\label{fig:VoorbeeldLaseraltimetrie}
\end{figure}

Vaak wordt in combinatie met laser altimetrie en een (stochastisch) ondergrondmodel elke 100m een dwarsprofiel genomen. 
Overigens kunnen in plaats van laseraltimetrie gegevens ook tachymetrische of GPS inmetingen gebruikt worden. 
Daarnaast kunnen ook synthetische profielen ingelezen worden (bijvoorbeeld bij scenariostudies). 
De enige voorwaarde is dat ze moeten voldoen aan het hieronder beschreven formaat. 

De dwarsprofielgeometrie wordt binnen DAM beschreven door twee *.csv bestanden:
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item \nameref{sec:Hoogtegeometrie}
	\item \nameref{sec:KarakteristiekePunten}
\end{enumerate}

Deze namen zijn hard en mogen dus niet vrij gekozen worden.

NB: de dwarsprofielgeometrie staat los van cross sections. 
De cross sections is een shape bestand om per locatie aan te geven welke data uit lijnenshapes gehaald moet worden, 
zie \nameref{sec:DataExtractie}.

\subsection{Hoogtegeometrie (surface lines)}
\label{sec:Hoogtegeometrie}
Het \textit{surfacacelines.csv} bevat de volledige geometrie informatie, dus alle X, Y en Z coördinaten. 
Profielen kunnen worden gegenereerd uit bijvoorbeeld AHN-bestanden. 
Voor stabiliteitsberekeningen dient wel gelet te worden op het aantal geometriepunten. 
In pre-processen en visualisaties (bepaling grens/waterspanningen) worden berekeningen per profielpunt uitgevoerd, 
dus onnodig veel punten vertraagt het systeem. 
De naam surfacelines.csv is hard en mag niet aangepast worden.

\paragraph*{Voorwaarden}
De \textit{surfacelines.csv} zijn sequentiële bestanden. 
Hiermee wordt bedoeld dat de punten opeenvolgend langs een rechte op het profiel liggen. 
Met het inlezen van de punten wordt de afstand tussen het eerste punt van het profiel en het ingelezen punt steeds groter. 
Daarnaast mogen geen dubbele punten (coördinaten) voorkomen in het bestand. 
Bij een niet-sequentiële oppervlaktelijn zal DAM een foutmelding genereren.

Er mogen geen verticale lijnen voorkomen in de surfaceline. 
DAM rondt af op 3 decimalen. 
Punten kunnen dus in het bronbestand verschillend zijn, maar na afronding in DAM hetzelfde.

Om vergissingen in de oriëntatie van profielen te voorkomen worden de profielen altijd aangeleverd van de \underline{buitenkant, naar de binnenkant}. 
Dus van de zee/rivier/boezemzijde naar de landzijde. 
De punten in het profiellijnenbestand lopen dan ook van “buiten” naar “binnen”. 

De eerste kolom \textit{surfacacelines.csv} is genaamd \textbf{Surfaceline\_id}, gevolgd door alle punten van het profiel achter elkaar; X1,Y1, Z1,…, Xn, Yn, Zn. 
Elke locatie staat op een nieuwe regel. 
De eerste regel in het bestand is de header regel. 
In de header regel dient \textbf{Surfaceline\_id} als eerste kolom opgenomen te zijn.
Het tweede item van de header moet "X1" zijn.
De naamgeving van de overige kolommen is vrij. Maar het is aan te raden om qua naamgeving per punt Xn, Yn, Zn (waarbij n de index is) aan te houden.
Een eis aan de inhoud is namelijk dat elk punt opgegeven moet worden met X, Y en coordinaat.
Let er op dat de hier gekozen \textbf{Surfaceline\_id} overeen moet komen met zowel de \textbf{Surfaceline\_id} van de characteristicpoints.csv (\autoref{sec:KarakteristiekePunten})en die van de locations.csv (\autoref{sec:Locatiegegevens}).
In \autoref{tab:VoorbeeldSurfaceLinesCsv} is een voorbeeld weergegeven.

\begin{table}[H]
\begin{scriptsize}
\begin{tabular}{|l|l|l|l|l|l|l|l|l|l|} \hline
\textbf{Surfaceline\_id} & \textbf{X1} & Y1 & Z1 & X2 & Y2 & Z2 & X3 & Y3 & Etc. \\ \hline
VDP4 & 82891.68 & 447137   & -1.3 & 82891.12 & 447137.7 & -2.2 & 2884.04  & 447146.8 & ... \\ \hline
VDP5 & 82816.16 & 447367.4 & -1.3 & 82815.42 & 447366.9 & -2.2 & 82812.22 & 447364.7 & ... \\ \hline
VDP6 & 82882.06 & 447278.1 & -1.3 & 82881.34 & 447277.6 & -2.2 & 82877.1  & 447274.5 & ... \\ \hline
\end{tabular}
\caption{Voorbeeld van surfacelines.csv}
\label{tab:VoorbeeldSurfaceLinesCsv}
\end{scriptsize}
\end{table}

\FingerPointing{Wanneer gebruik gemaakt wordt van bestaande \dstability sommen dan dient de surface-line uit de \dstability invoer gehaald te worden (valt buiten de scope van dit document). 
Echter, \dstability maakt gebruik van een 2 dimensionale schematisering; Lengte (X) en hoogte (Z). 
Om deze invoer toch te gebruiken in DAM kan voor Y de waarde 0 ingevoerd worden in de \textit{surfacelines.csv}. 
Echter, het is natuurlijk ook mogelijk om (buiten DAM) de 2D coördinaten door middel van een datumtransformatie om te zetten naar RD coördinaten 
en NAP hoogtes op basis van een bekend punt en de kaarthoek van de geometrie (cross-section).}

\FingerPointing{\NoteSurfaceLinesCsvVsStixFiles}

\subsection{Karakteristieke punten (characteristic points)}
\label{sec:KarakteristiekePunten}

Op basis van de profiellijnen worden de karakteristieke punten gedefinieerd. 
Denk hierbij aan de ligging van de kruinlijnen, teenlijnen, berm, sloot etc. (zie \autoref{fig:KarakteristiekePunten}). 
De karakteristieke punten zijn feitelijk kenmerkende punten op het profiel. 
Deze punten worden gebruikt voor het sturen van de algoritmes in DAM. 
Het definiëren van de punten dient dan ook zorgvuldig te gebeuren.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/Projectdata/KarakteristiekePunten.png}
	\caption{Karakteristieke punten weergegeven in het dwarsprofiel}
	\label{fig:KarakteristiekePunten}
\end{figure}

Het \textit{characteristicpoints.csv} kan op diverse wijzen gegenereerd worden. \\ 
Een mogelijkheid is om de tool \href{https://www.twisq.nl/site/dijkbeoordeling/}{Kliktool/qDAMEdit} te gebruiken.\\
Let op: hier wordt nog \textbf{LOCATIONID} i.p.v \textbf{Surfaceline\_id} gebruikt. 
Dit wordt nog wel ondersteund door DAM maar kan verwarrend zijn met Location\_id uit de \textit{locations.csv}.\\ 
De \textbf{LOCATIONID} hier moet juist overeen komen met de \textbf{Surfaceline\_id} van die \textit{locations.csv}.\\
Een andere mogelijkheid is om de tool DAM Edit Design te gebruiken (zie \autoref{fig:ScreendumpDAMEditDesign}). \\
Voor diverse tools, mogelijke werkwijzen en ervaringsgegevens wordt verwezen naar de \href{https://publicwiki.deltares.nl/display/DAM/Tools+en+hulpmiddelen}{DAM website (Tools en hulpmiddelen)}.

Niet alle karakteristieke punten komen voor in elk profiel, zo kunnen sloten en/of bermen ontbreken, 
daarom zijn daaraan gerelateerde punten niet verplicht.
Deze, niet-aanwezige, karakteristieke punten worden wel vermeld in het bestand (\textit{characteristicpoints.csv}), 
waarbij de X, Y, Z-coördinaat voor alle drie -1 is. 
DAM interpreteert deze punten dan als niet aanwezig.

Nadat er een DAM-project is aangemaakt en de karakteristieke punten zijn ingelezen, 
kan de ligging van de karakteristieke punten nog aangepast worden.
Zie \autoref{fig:TabbladHoogtegeometrie2}.

% Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial, locatie DWP_1
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.5\textwidth]{Pictures/UserInterface/EigenschappenVensterHoogtegeometrieTab2.png}
	\caption{Eigenschappenvenster - Tabblad Hoogtegeometrie}
	\label{fig:TabbladHoogtegeometrie2}
\end{figure}

Verschuiven is mogelijk door bij een punt 'Geen' aan te passen naar een punt, mits aan de voorwaarden voldaan blijft worden. 
DAM controleert op de geldigheid van de invoergegevens en geeft een foutmelding als niet aan de voorwaarden wordt voldaan.

\textbf{Voorwaarden:}
\begin{itemize}

	\item De naam ``characteristicpoints.csv'' mag niet aangepast worden. 

	\item Verplichte karakteristieke punten moeten aanwezig zijn. 
	Dit zijn: Maaiveld buiten- en binnenwaarts, Teen dijk buiten- en binnenwaarts, Kruin buitentalud en Kruin binnentalud.
	In \autoref{app:CharacteristicPoints} zijn de kolomnamen (karakteristieke punten) opgenomen welke aanwezig moeten zijn in de \textit{characteristicpoints.csv}. 
	Daarnaast is aangegeven welke punten verplicht zijn en welke niet.
	
	\item Karakteristieke punten (m.u.v. verkeersbelasting) mogen niet samenvallen. 
	Daarnaast mag de teen nooit hoger liggen dan de kruinlijn.
	
	\item Verkeersbelastingspunten mogen in de \textit{characteristicpoints.csv} wel samenvallen met andere karakteristieke punten; 
	het punt op de maaiveldlijn komt dan twee keer voor in de tabel, zie \autoref{fig:TabbladHoogtegeometrie2}. 
	Bij het verschuiven is het echter niet mogelijk om een verkeersbelastingspunt samen te laten vallen met een ander karakteristiek punt 
	omdat elk punt op de maaiveldlijn maar 1 keer in de tabel voorkomt. \\
	Tip: zorg voor voldoende punten op de hoogtegeometrie (\textit{surfacelines.csv}) om het verschuiven van de verkeersbelasting 
	naar elke gewenst punt mogelijk te maken.
	
	\item De karakteristieke punten dienen op volgorde te liggen, zie \autoref{fig:KarakteristiekePunten}, m.u.v. de verkeersbelasting.
	
	\item Sets van karakteristieke punten dienen compleet te zijn. 
	Sets zijn: bermen, sloot en verkeersbelasting. 
	Deze punten zijn niet verplicht, maar wanneer 1 van de punten aanwezig is, dienen ook de overige punten van de set aanwezig te zijn. 
	Bijvoorbeeld: insteek binnenberm wordt opgegeven, dan dient ook de kruin binnenberm aanwezig te zijn.
	
	\item De X-, Y- en Z-waarden van de karakteristiekenpunten dienen in \textit{characteristicpoints.csv} achter elkaar 
	en op dezelfde regel te worden geplaatst. 
	Per regel één dwarsprofiel (Profielnaam, oud: LOCATIONID).
	Daarnaast dienen de karakteristieke punten ook voor te komen in de \textit{surfacelines.csv}. 
	Met andere woorden de X, Y, Z-coördinaat van een karakteristiekpunt dient \underline{exact} hetzelfde voor te komen 
	in de \textit{surfacelines.csv}. 
	Let hierbij op de afronding van de getallen.
	
	\item De gebruikte Surfaceline\_id’s (profielnamen) dienen gelijk te zijn aan de Surfaceline\_id’s in de \textit{surfaceline.csv}, 
	maar ook aan de LOCATIONID’s in de \textit{locatie.shp} en \textit{cross-section.shp} (zie \autoref{fig:DAMLocatieBestanden}).
	DAM koppelt namelijk de gegevens in deze bestanden met elkaar op basis van de LOCATIONID en Surfaceline\_id. 
	Dit is schematisch weergegeven in \autoref{fig:DAMLocatieBestanden}.
	
\end{itemize}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.7\textwidth]{Pictures/Projectdata/DAMLocatieBestanden.png}
	\caption{Om een DAM locatie aan te maken worden de gegevens uit verschillende bestanden aan elkaar gekoppeld op basis van de LOCATIONID en Surfaceline\_id}
	\label{fig:DAMLocatieBestanden}
\end{figure}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/Projectdata/ScreendumpDAMEditDesign.png}
	\caption{Screendump van de tool DAM Edit Design}
	\label{fig:ScreendumpDAMEditDesign}
\end{figure}

\section{Ondergrondmodel}
\label{sec:Ondergrondmodel}
\subsection{Inleiding ondergrondmodel}
\label{sec:InleidingOndergrondmodel}
Een schematisering van de ondergrond voor het beoordelen van de sterkte of faalkans van een waterkering dient voor geotechnische beschouwingen (berekeningen) in kwantitatieve termen vast te leggen. 
De ruimtelijke variatie in soortelijk gewicht, doorlatendheid, sterkte-eigenschappen en eventueel stijfheid in de ondergrond, moet representatief geschematiseerd worden. 
Een dergelijke schematisering wordt vaak in termen van de verticale laagopbouw gegeven, 
waarbij het accent vaak op het voorkomen van mogelijk ongunstige omstandigheden wordt gelegd.

In hoeverre individuele grondeenheden onderscheiden moeten worden hangt af van de betrokken soorten grond en van de vereiste en mogelijke nauwkeurigheid 
en de mate van zekerheid over de resultaten. 
De mogelijke en vereiste nauwkeurigheid en zekerheid hangt mede af van de berekeningsmethode en het doel van de beschouwing: 
bijvoorbeeld een algemene beoordeling van de sterkte of faalkans van een waterkering (globale toetsing) of bijvoorbeeld het versterken van een kering (ontwerp). 
De schematisering van de gehele grondopbouw in grondeenheden met bijbehorende grondeigenschappen 
en (eventuele) kansen van voorkomen moet vanuit het perspectief van de toepassing de werkelijke grondopbouw omvatten.

DAM gaat uit van een gebiedsindeling waarbij het beschouwde gebied in segmenten (dijkstrekkingen) wordt opgedeeld (zie \autoref{fig:VoorbeeldGebiedsindeling}).
Deze indeling is afhankelijk van de ondergrondschematisering. 
Elk segment bestaat uit een aantal (n) eendimensionale (1D) of tweedimensionale (2D) grondopbouw profielen (zie \autoref{fig:RelatieSegment1DProfielen}). 
Van elk 1D/2D profiel wordt aangegeven met welke kans de relevante typen ondergrond aanwezig zijn op een willekeurige locatie in het segment. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.7\textwidth]{Pictures/Projectdata/VoorbeeldGebiedsindeling.png}
	\caption{Voorbeeld gebiedsindeling op basis van ondergrond segmenten}
	\label{fig:VoorbeeldGebiedsindeling}
\end{figure}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.7\textwidth]{Pictures/Projectdata/RelatieSegment1DProfielen.png}
	\caption{Relatie segment en 1D profielen grondopbouw. In bovenstaande figuur kan waar 1D staat ook 2D gelezen worden.}
	\label{fig:RelatieSegment1DProfielen}
\end{figure}

Voor de toetsing van regionale keringen met behulp van DAM is in de meeste gevallen een stochastisch ondergrondmodel opgesteld. 
Bij deze schematiseringmethode wordt onderscheid gemaakt tussen enerzijds weten welke grondlagen in de ondergrond aanwezig zijn of kunnen zijn in een bepaald gebied 
en weten waar die grondlagen dan eventueel zitten of kunnen zitten in dat gebied. 
Bij het schematiseren wordt voor beide gebruik gemaakt van inzicht in de opbouw van een gebied en van grondgegevens van een locatie en de directe omgeving ervan (sonderingen en boringen).

De typen ondergrond die in de methode benoemd worden, bestaan elk uit een stapel van grondeenheden, meestal komen deze overeen met de grondlagen. 
Afhankelijk van de vraagstelling wordt een grondeenheid relevant geacht en opgenomen in de stapel. 
Elke grondeenheid onderscheidt zich van de onderliggende of bovenliggende eenheid door de grondeigenschappen (sterkte, doorlatendheid, etc.). 
Verder worden alle grondeenheden horizontaal geschematiseerd, ook al zullen er in werkelijkheid soms grondlagen zijn die uitwiggen of scheefgesteld zijn. 
Elke grondeenheid in de stapel heeft een bepaalde kans van voorkomen op een locatie. 
Omdat grondeenheid dus mogelijk wel of niet aanwezig zijn op een bepaalde locatie, zijn er meerdere soorten stapels mogelijk voor de locatie. 
Op elke locatie kunnen dus meerdere soorten stapels, typen ondergrond, voorkomen, met een bepaalde kans die volgt uit de kansen van voorkomen van de verschillende grondeenheden in de stapels. 
De kans op het type ondergrond wordt berekend uit de combinatie van de kansen van voorkomen van de eenheden in elk van de mogelijke stapels. 
De methode maakt gebruik van de omstandigheid dat er voldoende bekend is over de opbouw van een gebied om een gefundeerde uitspraak te doen 
over de kans dat bepaalde grondeenheden in een bepaalde strekking van de waterkering voorkomen.

Indien na het gereedkomen van een eerste schematisering voor een locatie grondonderzoek wordt uitgevoerd waarmee meer definitief wordt vastgesteld welke opbouw daar voorkomt, 
kunnen de kansen voor de omgeving van die, dan bekende, locatie worden aangepast en wordt de schematisering nauwkeuriger. 
Door middel van gericht grondonderzoek in strekkingen die meer zekerheid vergen, 
kunnen de in een eerder stadium vastgestelde kansen van voorkomen dan nader gespecificeerd worden evenals de detaillering van de opbouw.

Het op bovengenoemde wijze opgebouwde ondergrondmodel, waarin aan verschillende soorten grondopbouw kansen worden toegedicht, wordt een stochastisch ondergrondmodel genoemd.

\FingerPointing{Bij een volledige deterministische benadering bestaat een segment uit één 1D of 2D grondopbouw met een kans van voorkomen van 100\%. 
In deze situatie zal meestal één segment het gebied bestrijken van één dwarsprofiel.}

Het ondergrondmodel binnen DAM bestaat uit een aantal verschillende componenten (zie \autoref{fig:OndergrondmodelDAM}):
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item \nameref{sec:Ondergrondsegmenten}
	\item \nameref{sec:Ondergrondopbouw}, 1D of 2D
	\item \nameref{sec:LocatieOndergrondsegmenten}
	\item \nameref{sec:Grondeigenschappen}
\end{enumerate}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.7\textwidth]{Pictures/Projectdata/OndergrondmodelDAM.png}
	\caption{Samenhang tussen de verschillende elementen welke een ondergrondmodel vormen in DAM}
	\label{fig:OndergrondmodelDAM}
\end{figure} 

\subsection{Ondergrondsegmenten}
\label{sec:Ondergrondsegmenten}
Het bestand \textit{segments.csv} bevat per ondergrondsegment een kansverdeling op een bepaalde ondergrondprofiel, relevant voor piping of voor stabiliteit. 
Dit bestand koppelt dus de segmenten aan de ondergrondprofielen, inclusief kans van voorkomen. 
In \autoref{tab:VoorbeeldSegmentsCsvBestand} is een voorbeeld opgenomen van \textit{segments.csv}. 
Het bestand \textit{segments.csv} dient altijd aanwezig te zijn als gegevens in DAM geïmporteerd worden.

\begin{table}[H]
\begin{tabular}{|p{25mm}|p{30mm}|p{25mm}|p{\textwidth-48pt-80mm}|} \hline
\textbf{segment\_id} & \textbf{soilprofile\_id} & \textbf{probability} & \textbf{calculation\_type} \\ \hline
1 & Ondergrond\_1 & 15 & Stability \\ \hline
1 & Ondergrond\_1 & 15 & Piping \\ \hline
1 & Ondergrond\_2 & 85 & Stability \\ \hline
1 & Ondergrond\_2 & 85 & Piping \\ \hline
2 & Ondergrond\_3 & 30 & Stability \\ \hline
2 & Ondergrond\_3 & 30 & Piping \\ \hline
2 & Ondergrond\_4 & 70 & Stability \\ \hline
2 & Ondergrond\_4 & 70 & Piping \\ \hline
3 & ...etc... & ...  & ... \\ \hline
\end{tabular}
\caption{Voorbeeld segments.csv bestand (1D geometrie)}
\label{tab:VoorbeeldSegmentsCsvBestand}
\end{table}

\textit{Segment\_id} is de nummering van de segmenten. 
Deze dient overeen te komen met de naamgeving in de \textit{LocationSegment.shp} (zie \autoref{sec:LocatieOndergrondsegmenten}) en uniek te zijn. 
De \textit{Soilprofile\_id} is de naam van een specifieke ondergrondopbouw, oftewel het 1D ondergrondprofiel in het bestand \textit{soilprofiles.csv} en dient ook uniek te zijn (zie \autoref{sec:Ondergrondopbouw}).

In het geval gewerkt wordt met 2D geometrieën (alleen geldig voor stabiliteitsberekeningen) dan dient de kolom \textit{soilprofile\_id} vervangen te worden door de kolomnaam \textit{Soilgeometry2D\_name}.
In deze kolom worden dan de bestandsnamen van \dstability (*.stix) geometrieën opgenomen.

In de kolom \textit{probability} wordt de kans van voorkomen van het ondergrondschematisering opgenomen. 
De som van de kansen is per faalmechanisme, per segment altijd 100\%. 

In de kolom \textit{calculation\_type} wordt aangegeven of de desbetreffende ondergrondopbouw gebruikt moet worden voor het uitvoeren van een piping of een stabiliteit (stability) analyse.

\subsection{Ondergrondopbouw}
\label{sec:Ondergrondopbouw}
DAM kan gebruik maken van \nameref{sec:1DOndergrondschematiserings} of \nameref{sec:2DOndergrondschematiserings}. \\
Een 1D-ondergrondopbouw is een ondergrondopbouw in lagen. 
Deze worden opgegeven in meters ten opzichte van NAP. 
Er is geen koppeling met een geometrie: de lagen lopen oneindig door. 
De bovenkant wordt dus weergegeven door het aantal meters tov NAP en is dus een oneindig vlak. 
Pas wanneer de 1D-ondergrond wordt gecombineerd met een maaiveldlijn ontstaat er een ondergrondprofiel met begin en eind: een 2D-ondergrondopbouw. \\

Een 2D-ondergrondopbouw bestaat uit aaneengesloten en/of geheel binnen elkaar vallende ondergrondlagen (vlakken). 
Deze lagen delen een linkerzijde, rechterzijde en een onderzijde als begrenzing. 
De bovenzijde is vrij en kan bestaan uit 1 of meerdere naast elkaar gelegen vlakken. 
Alle punten aan de bovenzijde vormen tesamen de lokale maaiveldlijn die per definitie van geheel links naar geheel rechts loopt.
Een eis aan deze lokale maaiveldlijn is dat de X-coördinaten stringent oplopend zijn en dus geen teruglopende en/of verticale stukken mag bevatten. 
Deze lokale maaiveldlijn kan een ruimtelijke ligging hebben (geografisch georiënteerd door RD-coördinaten), 
maar deze wordt vertaald naar een lokaal assenstelsel (x-z). 
Veelal zal de 2D-ondergrondopbouw echter al uit een puur lokaal assenstelsel (x-z) bestaan.

Vooralsnog is het niet mogelijk om binnen één project 1D en 2D ondergrondschematiserings door elkaar te gebruiken voor het uitvoeren van stabiliteitsberekeningen.

Zowel een 1D- als een 2D-ondergrondopbouw wordt binnen DAM gecombineerd met de bijbehorende dwarsprofielgeometrie om zo te komen tot het eigelijke rekenprofiel.
Bij het combineren is altijd de dwarsprofielgeometrie leidend voor het vaststellen van zowel de begrenzing aan de linker- en rechterzijde als voor 
wat betreft de uiteindelijke bovenzijde van het rekenprofiel (zie \autoref{sec:CombinerenProfielen}). 

\subsubsection{1D ondergrondschematiserings}
\label{sec:1DOndergrondschematiserings}
1D ondergrondschematiserings worden opgenomen in het bestand \textit{soilprofiles.csv}. 
Het bestand bestaat uit tenminste vier kolommen, waarbij de naam vastgelegd is in de header regel:
\begin{itemize}
	\item \textit{soilprofile\_id}: de unieke naam van het 1D ondergrondprofiel. 
	In het bestand segments.csv wordt gekoppeld op deze naam (zie \autoref{sec:Ondergrondsegmenten}).
	\item \textit{top\_level}: dit is de bovenkant van de grondlaag ten opzichte van het referentievlak (meestal NAP).
	\item \textit{soil\_name}: de naam van de grondsoort in desbetreffende laag. 
	Deze naam dient ook terug te komen in de grondeigenschappendatabase (zie \autoref{sec:Grondeigenschappen}).
	\item \textit{is\_aquifer}: TRUE als het een watervoerende laag is, anders FALSE.
\end{itemize}

In \autoref{app:VoorbeeldSoilprofilesCsv} is een beschrijving opgenomen van een \textit{soilprofiles.csv}.

DAM gaat er altijd vanuit dat de laatste laag in een 1D profiel een watervoerende laag is, bijvoorbeeld het pleistoceen. 
De schematisering moet dan ook doorlopen tot en met een watervoerende laag. 

In principe hoeft de onderkant van de laatste laag niet opgegeven te worden, DAM zal dan zelf een dikte aanhouden van 20m. 
Echter, bijvoorbeeld met het oog op het uitvoeren van pipingberekeningen, kan de onderkant wel opgegeven worden. 
Dit kan door in de laatste regel van het 1D profiel als \textit{soil\_name} “DummyForBottomLevel” op te nemen. 
De \textit{top\_level} wordt voor deze regel dan gezien als onderkant van de laag.

In \autoref{tab:VoorbeeldSoilProfilesCsvBestand} is een voorbeeld opgenomen van een een \textit{soilprofiles.csv}, 
met daar in opgenomen twee 1D ondergrondschematiserings. 
Bij het eerste 1D profiel (Profiel\_1) is de onderkant van de onderste watervoerende laag opgenomen (\textcolor[rgb]{0,0,1}{blauw gearceerd}). 
Bij het tweede 1D profiel (Profiel\_2) is dit achterwege gelaten. 
De dikte van het Pleistoceen zal hier 20 meter zijn.

Alle 1D ondergrondprofielen worden daaraanvolgend, onder elkaar, in het bestand gezet.

\begin{table}[H]
\begin{tabular}{|p{35mm}|p{25mm}|p{\textwidth-48pt-85mm}|p{25mm}|} \hline
\textbf{soilprofile\_id} & \textbf{top\_level} & \textbf{soil\_name} & \textbf{is\_aquifer}\\ \hline
Profiel\_1 & 5 & Veen & FALSE \\ \hline
Profiel\_1 & -2 & Klei1 & FALSE \\ \hline
Profiel\_1 & -5 & Veen2 & FALSE\\ \hline
Profiel\_1 & -5.5 & Klei1 & FALSE\\ \hline
Profiel\_1 & -12 & Pleistoceen & TRUE \\ \hline
\textcolor[rgb]{0,0,1}{Profiel\_1} & \textcolor[rgb]{0,0,1}{-18} & \textcolor[rgb]{0,0,1}{DummyForBottomLevel} & TRUE \\ \hline
Profiel\_2 & 5 & Veen & FALSE \\ \hline
Profiel\_2 & -2.5 & Klei2 & FALSE \\ \hline
Profiel\_2 & -6 & Klei1 & FALSE \\ \hline
Profiel\_2 & -11.3 & Pleistoceen & TRUE \\ \hline
\end{tabular}
\caption{Voorbeeld van een soilprofiles.csv bestand}
\label{tab:VoorbeeldSoilProfilesCsvBestand}
\end{table}

\paragraph*{Verschuiven van de 1D-ondergrondlagen}
Het is mogelijk om de 1D ondergrondlagen op te geven ten opzichte van het maaiveld. 
Hiertoe wordt in het databronbestand (*.defx) een karakteristiek punt opgegeven ter referentie van de bovenkant van de 1D ondergrondprofielen.

In het databronbestand wordt de volgende regel toegevoegd boven de DataSourceList:\\
\begin{scriptsize}
\texttt{<DatasourceContainer Key="1" SoilProfileCharacteristicPointReference="SurfaceLevelInside" IsImportAsRelativeProfiles="True">}
\end{scriptsize}

Dit houdt in dat alle 1D-ondergrondprofielen ten opzichte van het karakteristiek punt Maaiveld binnenwaarts (SurfaceLevelInside) worden geschematiseerd. 
Boven dit niveau wordt het ondergrondprofiel opgevuld met het materiaal, opgeven als ophoogmateriaaldijk. 
In \autoref{fig:Samenstelling2DGeometrie} wordt maaiveld binnenwaarts als referentie gebruikt.\\
Boven wordt het Ophoogmateriaal Dijk gebruikt, onder de laagscheidingen conform soilprofiles.csv.

% Onderstaand plaatje is gemaakt met KR020_relatief_ondergrondmodel.damx van IssueRelatedData/MWDAM-869/KR020
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/Projectdata/Samenstelling2DGeometrie.png}
	\caption{Verschuiving van 1D ondergrondprofiel}
	\label{fig:Samenstelling2DGeometrie}
\end{figure}

Let op: Deze functionaliteit is alleen getest met het maaiveld binnenwaarts als referentie 
en de soilprofiles.csv waarbij alle profielen een bovengrens van 0~m kennen. 
Afwijken van deze uitgangspunten kan mogelijk tot ongewenste geometrieën leiden en dienen goed gecontroleerd te worden.

\subsubsection{2D ondergrondschematiserings}
\label{sec:2DOndergrondschematiserings}
Alleen voor macrostabiliteit (Bishop/UpliftVan) kunnen 2D profielen gebruikt worden. 
2D ondergrondschematiserings dienen gemaakt te zijn met \dstability. 
De bestandsnaam van de \dstability geometrie (*.stix) wordt opgegeven in de \textit{segments.csv}, 
in de kolom \textit{soilgeometry2D} (zie \autoref{sec:Ondergrondsegmenten}).

Binnen DAM wordt er vanuit gegaan dat de linkerkant van de ondergrondschematisering gelijk ligt met het eerste punt van de dwarsprofielgeometrie (zie \autoref{sec:Dwarsprofielgeometrie}). 

Als binnen DAM uiteindelijk de dwarsprofielgeometrie gecombineerd wordt met de 2D ondergrondschematisering, 
dan vallen alle grondlagen die boven de dwarsprofielgeometrie ligt weg. 
Als de dwarsprofielgeometrie hoger ligt dan de 2D ondergrondschematisering, 
dan worden de open ruimtes opgevuld met het opgegeven dijksmateriaal (zie \autoref{sec:Locatiegegevens}). 
Dit geldt overigens ook als gewerkt wordt met 1D ondergrondschematiserings.

De in de \dstability geometrieën gebruikte grondnamen dienen ook aanwezig te zijn in de grondeigenschappendatabase (zie \autoref{sec:Grondeigenschappen}). 
De namen dienen exact overeen te komen. 

Evenals de dwarsprofielgeometrieën (zie \autoref{sec:Dwarsprofielgeometrie}), dienen ook de ondergrondschematiserings feitelijk lang en diep genoeg te zijn. 
Dit is van belang bij het vinden van een juiste (diepe) glijcircel en dus een geldig stabiliteitsresultaat.

Als deze even lang zijn als de profiellijnen is er geen probleem. 
Als ze langer zijn, dan worden ze automatisch op de randen afgekapt. 
Als de profiellijnen te kort zijn, dan worden de lagen horizontaal verlengd tot de boundaries, opgelegd door de lengte van de dwarsprofielgeometrieën. 
Daarnaast moet de schematisering van de ondergrond ver genoeg doorlopen in de verticaal. 
Dus naar boven voor de dijkgeometrie en naar beneden om een (eventuele) diepe glijcirkel te kunnen vinden. 

\subsection{Combineren dwarsprofielgeometrie met ondergrondschematisering}
\label{sec:CombinerenProfielen}
Uitgangspunt voor het combineren van een dwarsprofielgeometrie met een ondergrondschematiserings is dat beide alleen valide data bevatten.
Het doel van de combinatie is het samenstellen van het uiteindelijk door te rekenen 2D-profiel (= 2D-geometrie + laaginformatie).

\subsubsection{Definities geometrie van een dwarsprofielgeometrie}
De geometrie van een dwarsprofielgeometrie bestaat uit een reeks van punten.
Binnen het gegeven lokale X-Z assenstelsel moeten de X-coördinaten stringent oplopend (dus van links naar rechts) te zijn.
Teruglopende X-coördinaten alsmede gelijke X-coördinaten mogen dus niet voorkomen.
De geldige geometrie dient te zijn opgegven in de surfacelines.csv en de bijbehorende characteristicpoints.csv files.

\subsubsection{Definities 1D ondergrondschematisering} 
Een 1D ondergrondschematisering bestaat uit een rij naar de diepte toe afnemende waarden voor laaghoogtes.
 
De eerste waarde is hierbij de bovenkant van de toplaag, de 2e waarde de bovenkant van de 2e laag en hiermee de onderkant van de toplaag enz.
In principe volstaat slechts 1 waarde (voor bovenkant toplaag) omdat DAM automatisch een laag op 20 meter onder het laagst opgegeven niveau toevoegt.

Per laag dient de naam van het laagmateriaal te zijn gespecificeerd. Deze naam moet gelijk zijn aan 1 materiaal met eigenschappen zoals deze elders zijn vastgelegd.

De geometrie zelf dient te zijn opgegven in de soilprofiles.csv en de bijbehorende materialen en eigenschappen in de soils.csv files.
 
\subsubsection{Definities 2D ondergrondschematisering}
Een 2D ondergrondschematisering wordt gelezen vanuit een stix file. Deze stix-file dient een geldige geometrie te bevatten.
Ook dienen de material namen zoals ze zijn toegekend aan de lagen in de stix-file overeen te komen met materiaalnamen met eigenschappen zoals deze elders zijn vastgelegd.

De namen van de te gebruiken stixfiles dienen opgegven te worden in de segments.csv  en de bijbehorende materialen en eigenschappen in de soils.csv files.

\subsubsection{Combineren dwarsprofielgeometrie met 1D- of 2D-ondergrondschematisering}
Middels het combineren dwarsprofielgeometrie met 1D-ondergrondschematisering onstaat het eigenlijke rekenprofiel.
Dit rekenprofiel is een 2D-profiel dat bestaat uit een 2D-geometrie en aanvullende informatie ten aanzien van de gegenereerde surfaces.

Indien de dwarsprofielgeometrie geheel onder de ondergrondschematisering ligt, kan er geen combinatie worden gemaakt.
Een berekening kan voor deze situatie niet worden gemaakt en er volgt een foutmelding. 
Deze foutmelding zal het gehele DAM-proces niet onderbreken, de melding komt in de logfile te staan.

Voor het samenvoegen van een dwarsprofielgeometrie met ondergrondschematisering is de dwarsprofielgeometrie leidend.
Hieruit volgt de linker begrenzing (X-coördinaat van het 1e punt in de dwarsprofielgeometrie) van de te maken 2D-geometrie.
Ook volgt hieruit de rechter begrenzing (X-coördinaat van het laatste punt in de dwarsprofielgeometrie) van de te maken 2D-geometrie.

Een speciale optie bij het combineren van 2D-ondergrondschematiseringen is het mogelijk gebruik van een oorsprong-correctie op de geometrie zoals deze in de stix file staat.
Middels het opgeven van een waarde in meters voor \textit{x\_soilgeometry2D\_origin} (in de locations.csv) kan de gehele geometrie met die waarde in X-richting worden verschoven.
Bijvoorbeeld als de originele geometrie begint op -50 (in de stix file), kan deze naar 0 worden opgeschoven door een x\_soilgeometry2D\_origin = 50 op te geven.
x\_soilgeometry2D\_origin mag zowel positieve als negatieve waarden bevatten.

\subsection{Locatie ondergrondsegmenten}
\label{sec:LocatieOndergrondsegmenten}
De ruimtelijke ligging van de segmenten wordt vastgelegd in de \textit{LocationSegments.csv}. 
Overigens is dit een vrij te kiezen naam. 
Net als alle shapes, geschikt voor DAM, kan dit een lijnen- of vlakkenbestand zijn. 
In veel gevallen wordt de dijklijn/referentielijn als basis gebruikt om de \textit{LocationSegments.csv} aan te maken. 
Deze lijn wordt dan opgeknipt overeenkomstig met de door de geoloog en/of geotechnisch ingenieur gedefinieerde ondergrond segmenten (zie \autoref{sec:InleidingOndergrondmodel} en \autoref{sec:Ondergrondsegmenten}). 
Vervolgens wordt per opgeknipt lijnstuk het \textit{segment\_id} ingevuld in de daartoe gedefinieerde attribuut (bijvoorbeeld SEGMENT). 
In \autoref{fig:VoorbeeldShapefileMetSegmenten} is een voorbeeld opgenomen. 
In dit voorbeeld is gekozen om de shape \textit{ondergrondsegmentlijnen.shp} te noemen. 
De \textit{segment\_id} is terug te vinden in de attribuut Lijnnummer (rood omkaderd). 
De waarde (\textit{segment\_id}) is voor dit betreffende lijnstuk 36.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/Projectdata/VoorbeeldShapefileMetSegmenten.png}
	\caption{Voorbeeld shapefile met segmenten}
	\label{fig:VoorbeeldShapefileMetSegmenten}
\end{figure}

\subsection{Grondeigenschappen}
\label{sec:Grondeigenschappen}

\paragraph*{soils.csv}
\label{sec:SoilsCsv}
De grondeigenschappen worden vastgelegd in \textit{soils.csv}. 
In de csv-file worden alle grondsoorten inclusief eigenschappen gedefinieerd.
Die eigenschappen betreffen de waarden die nodig zijn voor het uitvoeren van bishop/upliftvan stabiliteits en piping berekeningen. 

Hierdoor zijn sommige parameters verplicht en andere niet.
Voor niet verplichte parameters worden default waardes gehanteerd als er geen waarde opgegeven is in de invoer.
\Autoref{app:VoorbeeldSoilsCsv} geeft een overzicht van alle mogelijke gegevens, inclusief omschrijving.

De namen van grondsoorten dienen overeen te komen met de namen van de grondsoorten in de 1D en/of 2D geometrieën. 
DAM koppelt namelijk de grondeigenschappen op grondsoortnaam. 
De naam van de grondeigenschappen database is altijd \textit{soils.csv}. 

\paragraph*{sigmataucurves.csv}
\label{sec:SigmaTauCurvesCsv}
Een van de optionele kolommen in de soils.csv betreft de sigma\_tau\_curve\_name kolom. 
Indien hiervoor een naam is opgegeven dan dient de curve ook gedefinieerd te zijn in de sigmataucurves.csv.
Zie \autoref{app:VoorbeeldSigmaTauCurvesCsv} voor meer informatie.

De naam van het sigma tau curves bestand is altijd \textit{sigmataucurves.csv}. 

\paragraph*{sutables.csv}
\label{sec:SuTablesCsv}
Een van de optionele kolommen in de soils.csv betreft de su\_table\_name kolom. 
Indien hiervoor een naam is opgegeven dan dient de tabel ook gedefinieerd te zijn in de sutables.csv.
Zie \autoref{app:VoorbeeldSuTablesCsv} voor meer informatie.

De naam van het su tabel bestand is altijd \textit{sutables.csv}. 

\paragraph*{aquifers.csv}
Voor de correcte werking van het schematiseringsalgoritme in DAM is het nodig om te weten welke lagen watervoerend zijn.
DAM zal hier een PL lijn aan toekennen.

Voor een 1D geometrie wordt in de soilprofiles.csv file aangegeven of een laag watervoerend is, zie \autoref{sec:1DOndergrondschematiserings}.

In het geval van een 2D geometrie worden de watervoerende lagen opgegeven in de aquifers.csv file.
Voor een beschrijving van deze file zie \autoref{app:VoorbeeldAquifersCsv}.

\paragraph*{Schuifsterktemodel}
Per materiaal wordt het schuifsterktemodel opgegeven. 
Deze worden verder toegelicht in \nameref{sec:Schuifsterktemodellen}.

\section{Locatiegegevens}
\label{sec:Locatiegegevens}
Naast de bovenbeschreven gegevens heeft DAM nog een aantal parameters nodig. 
Deze zijn afhankelijk van de toepassing. 
Daarnaast zijn sommige parameters verplicht en andere niet.
Voor niet verplichte parameters worden default waardes gehanteerd als er geen waarde opgegeven is in de invoer. 
Default waardes zijn binnen DAM eenvoudig te herkennen aan de licht geel gekleurde cellen in de diverse tabellen. \\
In \autoref{app:LocationParameters} is een beschrijving opgenomen van een \textit{locations.csv}.

\section{Rekenscenario's}
\label{sec:Rekenscenarios}
DAM kan, per locatie, meerdere rekenenscenario's doorrekenen, 
waarbij gevarieerd kan worden met de parameters uit \autoref{tab:OverzichtParamScenarios}. 
Deze parameters worden opgegeven in een \textit{scenarios.csv} bestand (deze naam is hard). \\
Er is minimaal 1 rekenscenario nodig. \\
Een groot aantal parameters heeft betrekking op de waternetcreator. \\
NB: Niet alle parameters zijn verplicht; dit staat in de derde kolom vermeld.

In \autoref{app:VoorbeeldScenariosCsv} is een uitgewerkt voorbeeld opgenomen.

\begin{footnotesize}
\begin{longtable}{|p{45mm}|p{10mm}|p{10mm}|p{12mm}|p{\textwidth-60pt-77mm}|}
\caption{Overzicht van de parameters van het \textit{scenarios.csv} bestand} \\ \hline
\label{tab:OverzichtParamScenarios}
\textbf{Kolomnaam} & \textbf{Type} & \textbf{Eenheid} & \textbf{Verplicht} & \textbf{Omschrijving} \\ \hline
\endfirsthead
\hline
\textbf{Kolomnaam} & \textbf{Type} & \textbf{Eenheid} & \textbf{Verplicht} & \textbf{Omschrijving} \\
\endhead
Location\_id & StringId & - & ja & Referentie naar locatie (in locations.csv). NB Moet gelijk zijn! \\ \hline 
Location\_scenario\_id & Integer & - & ja & Volgordenummer voor de scenarios \\ \hline 
water\_height & Float & m & ja & Buitenwaterstand \\ \hline 
water\_height\_low & Float & m & nee & Buitenwaterstand voor stabiliteit buitenwaarts, indien niet aanwezig wordt de water\_height gebruikt bij een berekening van Stabiliteit buitenwaarts \\ \hline 
polderlevel & Float & m & nee$^{\text{(1)}}$ & Stijghoogte freatische lijn in de polder. Indien sloot aanwezig: gelijk aan slootpeil. \\ \hline 
dike\_table\_height & Float & m & ja & Dijktafelhoogte; naar deze hoogte wordt het profiel aangepast. Indien geen aanpassing gewenst is, Z-waarde van buitenkruin nemen \\ \hline 
safety\_factor\_piping & Float & - & nee & Benodigde veiligheidsfactor piping; veiligheidsfactor waaraan getoetst wordt bij geometrie aanpassing \\ \hline 
safety\_factor\_stability\_inner\_slope & Float & - & nee & Benodigde veiligheidsfactor binnenwaartse stabiliteit; veiligheidsfactor waaraan getoetst wordt bij geometrie aanpassing \\ \hline 
safety\_factor\_stability\_outer\_slope & Float & - & nee & Benodigde veiligheidsfactor buitenwaartse stabiliteit; veiligheidsfactor waaraan getoetst wordt bij geometrie aanpassing \\ \hline 
uplift\_criterion\_piping & Float & - & nee & Opdrijfveiligheidsfactor voor piping \\ \hline 
uplift\_criterion\_stability & Float & - & nee & Opdrijfveiligheidsfactor voor stabiliteit \\ \hline 
PLLineOffsetBelowDikeTopAtRiver & Float & m & nee & Offset van PL1 onder buitenkruin t.o.v. buitenwaterstand \\ \hline 
PLLineOffsetBelowDikeTopAtPolder & Float & m & nee & Offset van PL1 onder binnenkruin t.o.v. buitenwaterstand \\ \hline 
PLLineOffsetBelowShoulderBase Inside & Float & m & nee & Offset van PL1 onder insteek binnenberm [m] t.o.v. maaiveld \\ \hline 
PLLineOffsetBelowDikeToeAtPolder & Float & m & nee & Offset van PL1 onder binnenteen t.o.v. maaiveld \\ \hline 
UsePLLineOffsetBelowDikeCrest Middle & Boolean & - & nee & Gebruik van offset van PL1 onder midden van kruin t.o.v. maaiveld \\ \hline 
PLLineOffsetBelowDikeCrestMiddle & Float & m & nee & Offset van PL1 onder midden van kruin t.o.v. maaiveld \\ \hline 
UsePLLineOffsetFactorBelow ShoulderCrest & Boolean & - & nee & Gebruik van offset van PL1 onder kruin binnenberm t.o.v. maaiveld \\ \hline 
PLLineOffsetFactorBelowShoulder Crest & Float & - & nee & Offset van PL1 onder kruin binnenberm t.o.v. maaiveld \\ \hline 
Head PL2 & Float & m & nee & Stijghoogte PL2 \\ \hline 
Head\_PL3 & Float & m & nee & Stijghoogte PL3 (NB: demping wordt in locations.csv opgegeven) \\ \hline 
Head\_PL4 & Float & m & nee & Stijghoogte PL4 (NB: demping wordt in locations.csv opgegeven) \\ \hline 
\multicolumn{5}{l}{$^{\text{(1)}}$ het polderlevel is WEL verplicht indien data voor DamLive wordt klaargezet!}
\end{longtable}
\end{footnotesize}

Let op: Er wordt bij macrostabiliteit één 'Benodigde veiligheidsfactor' opgegeven. 
Deze blijft gelijk, wanneer er gewisseld wordt tussen de rekenmodellen Bishop en UpliftVan.

\section{Comma separated files gebruiken}
\label{sec:CsvFilesGebruiken}
Indien geen shape bestanden beschikbaar zijn kan DAM ook gebruik maken van enkel *.csv bestanden. 
In een *.csv bestand zijn de gegevens al gekoppeld aan via zogenaamde identifiers:

\begin{itemize}
	\item de \textbf{Location\_id} wordt gebruikt om de scenarios (in de \textit{scenarios.csv}) aan de locaties (in de \textit{locations.csv}) te koppelen.
	\item de \textbf{Surfaceline\_id} wordt gebruikt om de surface lines (in de \textit{surfacelines.csv}), karakteristieke punten (in de \textit{characteristicpoints.csv}) en de locaties (in de \textit{locations.csv}) aan elkaar te koppelen.
	\item de \textbf{Segment\_id} wordt gebruikt om de segmenten (in de \textit{segments.csv}) te koppelen aan de locaties (in de \textit{locations.csv}).
	\item In het geval 2D ondergrondschematiseringen worden gebruikt, wordt de \textbf{SoilGeometry2D\_name} gebruikt om de segmenten (in de \textit{segments.csv}) te koppelen aan de 2D ondergrondschematiseringen (stix files).
	\item In het geval 1D ondergrondschematiseringen worden gebruikt, wordt de \textbf{soilprofile\_id} gebruikt om de segmenten (in de \textit{segments.csv}) te koppelen aan de 1D ondergrondschematiseringen in de \textit{soilprofiles.csv}.
	\item de \textbf{stix\_filename} in de \textit{aquifer.csv} wordt gebruikt om aquifers te koppelen aan lagen in de stix files.
	\item de \textbf{soil\_name} in de \textit{soils.csv} wordt gebruikt om de materiaaleigenschappen te koppelen aan de grondlagen van de ondergrondschematiseringen (1D: \textit{soilprofiles.csv} en 2D: stix files).
	\item de \textbf{sigma\_tau\_curve\_name} in de \textit{soils.csv} wordt gebruikt om de sigma/tau tabellen (in de de \textit{sigmataucurves.csv}) aan de materiaaleigenschappen te koppelen.
	\item de \textbf{su\_table\_name} in de \textit{soils.csv} wordt gebruikt om de su tabellen (in de \textit{sutables.csv}) aan de materiaaleigenschappen te koppelen.
	 
\end{itemize}

Alle parameters welke in shapes worden aangeleverd kunnen in *.csv worden opgenomen in \textit{locations.csv}. 
In \autoref{app:LocationParameters} zijn alle parameters weergegeven. 
Deze namen dienen gebruikt te worden als header in de *.csv file. 
Let op dat deze namen exact overeen moeten komen, tijdens het importeren van de gegevens wordt namelijk op de aanwezigheid van de kolommen gecontroleerd, 
hiervoor worden de kolomnamen in de header regel gebruikt. 
Daarnaast is in \autoref{app:LocationParameters} opgenomen of de kolom verplicht is of niet. 

Een project bestaande uit alleen *.csv bestanden bevat minimaal (afhankelijk van de toepassing) de volgende bestanden:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item locations.csv (zie \autoref{sec:Locatiegegevens})
	\item surfacelines.csv (zie \autoref{sec:Dwarsprofielgeometrie})
	\item characteristicpoints.csv (zie \autoref{sec:Dwarsprofielgeometrie})
	\item segments.csv (zie \autoref{sec:Ondergrondsegmenten})
	\item soilprofiles.csv of 2D geometrieën (zie \autoref{sec:Ondergrondopbouw})
	\item soils.csv (zie \autoref{sec:Grondeigenschappen})
	\item sigmataucurves.csv (zie \autoref{sec:Grondeigenschappen})	
	\item sutables.csv (zie \autoref{sec:Grondeigenschappen})	
	\item aquifers.csv (zie \autoref{sec:Grondeigenschappen})	
	\item scenarios.csv (zie \autoref{sec:Rekenscenarios})
\end{itemize}

Tot slot dienen alle bestanden in dezelfde map te staan.

\chapter{Configureren DAM}
\label{sec:ConfigurerenDAM}
In dit hoofdstuk wordt ingegaan op de wijze waarop DAM de invoer van de data georganiseerd heeft. 
DAM werkt aan de hand van projecten. 
Deze worden aangemaakt door basisdata in te lezen (zie \autoref{chp:Projectdata}).

De informatie over welke basisdata wordt ingelezen en waar deze basisdata vandaan komt, is vastgelegd in een \nameref{sec:DAMDatabronbestand}. 
Feitelijk is dit een kruisverwijzing tabel (mapping table). 
Een compleet voorbeeld van een  databronbestand (*.defx) is in \autoref{app:VoorbeeldDefx} opgenomen. 

Nadat DAM, aan de hand van het DAM databronbestand (*.defx), de basisdata heeft ingelezen, kan het project worden opgeslagen. 
Dit gebeurt in de vorm van een \nameref{sec:DAMProjectbestand}.
Het project kan op een later tijdstip of door een andere gebruiker worden geopend door het project bestand (*.damx) te openen. 
De originele \nameref{sec:Databronnen} of bronbestanden (shape bestanden en *.csv) dienen dan niet meegestuurd te worden. 
Na het importeren wordt de projectnaam aan dit bestand gegeven. 
Bij het doorsturen naar iemand anders dient dit bestand ook meegestuurd te worden. 
Indien 2D geometrieën tot de bronbestanden horen, dient ook het mapje met de 2D (Projectnaam.geometries2D.0) meegestuurd te worden.

\section{DAM-databronbestand (*.defx)}
\label{sec:DAMDatabronbestand}
De DAM databronbestand (*.defx) is feitelijk een *.xml bestand en legt vast waar de bronbestanden staan en welke basisdata uit deze bronbestanden gehaald moet worden.
Het bestaat dan ook uit twee gedeeltes:
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item DataSourceList waarin de locaties van de \nameref{sec:Databronnen} gedefinieerd worden
	\item DataAttributes waarin per parameter (benodigd voor DAM) wordt aangeven in welke shape bestand en in welke attribuut kolom deze zich bevindt (\nameref{sec:VerwijzenNaarAttibuten}). 
\end{enumerate}

Overigens hoeven niet al deze elementen aanwezig te zijn. 
Als alleen gewerkt wordt met *.csv bestanden dan kan de achtergrondkaart en shape bestanden achterwege gelaten worden.

\subsection{Databronnen}
\label{sec:Databronnen}
DAM kent de volgende databronnen:
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item \nameref{sec:CommaSeparatedBestanden}
	\item \nameref{sec:Achtergrondkaart}
	\item \nameref{sec:ShapeBestanden}
\end{enumerate}

Overigens hoeven niet al deze elementen aanwezig te zijn. 
Als alleen gewerkt wordt met *.csv bestanden dan kan de achtergrondkaart en shape bestanden achterwege gelaten worden.

\FingerPointing{DAM maakt gebruik van een hiërarchische inleesstructuur. 
De *.csv bestanden hebben hierbij de laagste rangorde en de shape bestanden de hoogste. 
Het gevolg hiervan is dat wanneer, bijvoorbeeld, het polderpeil gegeven is in het *.csv bestand, 
maar ook in een shape bestand dan zal de waarde opgenomen in het *.csv bestand overruled worden bij de waarde in het shape bestand. 
Het voordeel hiervan is dat wanneer in eerste instantie alleen *.csv bestanden voorhanden zijn, per gegeven overgegaan kan worden naar shape bestanden.}

In de DataSourceList in het DAM databronbestand (*.defx) staat de locatie van deze bronbestanden aangegeven. 
Onderstaand wordt verder ingezoomd op het DAM databron bestand (*.defx), waarbij een voorbeeld mapstructuur gehanteerd wordt.

\subsubsection{Comma separated bestanden (*.csv)}
\label{sec:CommaSeparatedBestanden}
Tekst in databronbestand (*.defx): \\
\begin{scriptsize}
\texttt{DataSourceType="CsvFiles" DataLocation="csvfiles\" /}
\end{scriptsize}

Hierbij wordt aangegeven dat de csv-bestanden in een map genaamd ‘csvfiles’ bevinden en dat deze map zich op hetzelfde niveau bevindt als het DAM databronbestand (*.defx). \\
Zie ook \nameref{sec:CsvFilesGebruiken}.

\subsubsection{Achtergrondkaart}
\label{sec:Achtergrondkaart}
Tekst in databronbestand (*.defx): \\
\begin{scriptsize}
\texttt{DataSourceType="BackgroundShapeFiles" DataLocation="..$\backslash$shapefiles$\backslash$Top50.shp" /}
\end{scriptsize}

Hierbij wordt aangegeven dat de shape ‘Top50’ gebruikt moet worden als achtergrond en dat deze in een map genaamd ‘shapefiles’ zit en dat deze map zich een niveau hoger bevindt dan het DAM databronbestand (*.defx). Deze data source hoeft niet aanwezig te zijn.

\subsubsection{Shape bestanden}
\label{sec:ShapeBestanden}
Tekst in databronbestand (*.defx): \\
\begin{scriptsize}
\texttt{DataSourceType="DataShapeFiles" DataLocation="..$\backslash$shapefiles$\backslash$" /}
\end{scriptsize}

Hierbij wordt aangegeven dat de shape bestanden zich in de map, genaamd ‘shapefiles’, bevinden en dat deze shapefile-map in een niveau hoger zit dan het DAM databron bestand (*.defx).

Deze \textit{data source} hoeft niet aanwezig te zijn wanneer alleen csv-bestanden worden gebruikt. \\
Bij het gebruik van shape bestanden dient er een \textit{crosssections.shp} bestand aanwezig te zijn voor de \nameref{sec:DataExtractie}. \\
Dit geldt ook voor de X- en Y-coördinaten van de locations; 
deze dienen óf in de \textit{locations.csv} vermeld te zijn óf in een shape bestand.

\subsection{Verwijzen naar attributen}
\label{sec:VerwijzenNaarAttibuten}
Het DAM databronbestand omschrijft de naam van de parameters zoals in DAM wordt gebruikt, gekoppeld aan het bronbestand en het ‘attribuut’ in de shape-file. 
De naam van de parameter is vastgelegd en kan niet aangepast worden. 
Het bronbestand en de attributes zijn door de gebruiker zelf te definiëren.

Voorbeeld \\
\begin{scriptsize}
\texttt{Id="PolderLevel" DataSource="PolderLevel.shp" Name="PLHIGH" /}
\end{scriptsize}

Hiermee wordt aangegeven dat de invoerparameter ‘Polderlevel’ uit de shapefile ‘Polderlevel.shp’ gehaald dient te worden. Een shape file kan meerdere attributen bevatten, daarom is er nog een verwijzing naar het attribuut nodig: ‘PLHIGH’.

De naam (id) van de parameter ligt vast in DAM en kan niet aangepast worden (rood), bronbestand en attribute wel (groen): \\
\begin{scriptsize}
\texttt{Id="\textcolor[rgb]{1,0,0}{PolderLevel}" DataSource="\textcolor[rgb]{0,0.58,0}{PolderLevel.shp}" Name="\textcolor[rgb]{0,0.58,0}{PLHIGH}" /}
\end{scriptsize}

Een overzicht met alle parameter id's wordt weergegeven in \autoref{app:OverzichtIds}.

\FingerPointing{Om snel te kunnen starten met DAM is een handige ingang om het databronbestand (*.defx) uit \autoref{app:VoorbeeldDefx} aan te passen 
zodat de naamgeving van de te gebruiken shape bestanden overeenkomen met de namen bij het waterschap; 
dat wil zeggen DataSource en Name moet overeenkomen met de namen van de shape bestanden.}

\section{DAM-projectbestand (*.damx)}
\label{sec:DAMProjectbestand}
Nadat DAM, aan de hand van het \nameref{sec:DAMDatabronbestand}, de basisdata heeft ingelezen, kan het project worden opgeslagen. 
Dit gebeurt in de vorm van een DAM projectbestand (*.damx). 
Het project kan op een later tijdstip of door een andere gebruiker worden geopend door het project bestand (*.damx) te openen. 
De originele \nameref{sec:Databronnen} of bronbestanden (shape bestanden en *.csv) dienen dan niet meegestuurd te worden. 
Na het importeren wordt de projectnaam aan dit bestand gegeven.
Bij het doorsturen naar iemand anders dient dit bestand ook meegestuurd te worden.
Indien 2D geometrieën tot de bronbestanden horen, dient ook het mapje met de 2D (Projectnaam.geometries2D.0) meegestuurd te worden.

Het inlezen van damx bestanden gemaakt met DAM versies eerder dan 26.1 wordt niet ondersteund vanwege de grote aantallen veranderingen in DAM. 
Wij adviseren om een nieuw DAM project in DAM 26.1 aan te maken met de (aangepaste) oorspronkelijke invoergegevens.

\chapter{Schematisering algoritmen DAM}
De tweede globale stap binnen het DAM concept is de schematisering van de modelinvoer, zoals weergegeven in \autoref{fig:Stap2DAMConcept}.
DAM maakt gebruik van verschillende schematiseringalgoritmen. 
Deze zijn opgenomen in verschillende modules welke los, of in combinatie met elkaar, gebruikt worden. 
Op hoofdlijnen betreft het de volgende modules: 
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item \nameref{sec:DAMWaternetCreator}	
	\item \nameref{sec:GeometrieAanpassen}
\end{enumerate}

\FingerPointing{Binnen diverse onderzoeksporen wordt gewerkt aan nieuwe modulen welke geschikt gemaakt worden voor toekomstige versies van DAM.}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.6\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/Stap2DAMConcept.png}
	\caption{Stap 2 in het DAM concept is de schematisering van de modelinvoer}
	\label{fig:Stap2DAMConcept}
\end{figure}

\section{DAM Waternet Creator (Waterspanningen generatie)}
\label{sec:DAMWaternetCreator}
Voor de generatie van de waterspanningen maakt DAM gebruik van een aantal stappen.
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item \nameref{sec:ControleGeometrie}
	\item \nameref{sec:SchematiseringPL1}
	\item \nameref{sec:SchematiseringPL234}
	\item \nameref{sec:ControleOpOpdrijven}
	\item \nameref{sec:DefinitieveSchematiseringStijghoogtes}
\end{enumerate}

De beschrijving van de verschillende piezometrische lijnen is samengevat in \autoref{tab:PiezoLijnenOverzicht}.

In DAM wordt gebruik gemaakt van nummers voor de waterspanningslijnen:

\begin{table}[H]
	\begin{tabular}{|p{15mm}|p{\textwidth-24pt-15mm}|} \hline
		\textbf{Piëzolijn} & \textbf{Omschrijving} \\ \hline
		PL1 & Freatische lijn. 
		Voor stabiliteitsberekeningen met stationair freatisch vlak.  \\ \hline		
		PL2 & De waterspanning aan de bovenkant van de indringingszone. \\ \hline		
		PL3 & Waterspanning in de onderste watervoerende laag. \\ \hline		
		PL4 & Waterspanning in een watervoerende tussenlaag (indien aanwezig). \\ \hline
	\end{tabular}
	\caption{Omschrijving verschillende piëzometrische lijnen}
	\label{tab:PiezoLijnenOverzicht}
\end{table}

\subsection{Controle geometrie}
\label{sec:ControleGeometrie}
Om de waterspanningen automatisch te genereren, dient een geometrie aan de volgende voorwaarden te voldoen:
\begin{itemize}
	\item Minimaal een watervoerende laag (aquifer). Wanneer watervoerende lagen op elkaar liggen, worden ze als één geteld.
	\item Minimaal een cohesieve laag (aquitard). Wanneer cohesieve lagen op elkaar liggen, worden ze als één geteld.
	\item Meerdere watervoerende lagen (aquifers) is mogelijk.
	\item De watervoerende lagen lopen door van grens tot grens; een niet doorlopende watervoerende laag is niet toegestaan.
  \item De buitenwaterstand is aan de linkerzijde van de geometrie gesitueerd.
  \item De onderste laag dient watervoerend te zijn.	  
\end{itemize}

\Note{Als de hoogtegeometrie een watervoerende laag raakt of (geheel) doorsnijdt in het gebied tussen de binnenteen en het profieleinde aan polderzijde
wordt deze laag als tussenliggende watervoerende laag geschematiseerd, anders niet. \\
De bovenste zandlaag in de dijkkern in \autoref{fig:ControleWatervoerendeLagen} is dus niet als tussenliggende watervoerende laag geschematiseerd.
Hetzelfde geldt voor de zandlaag tussen het profieleinde aan rivierzijde en de linker sloot.}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/ControleWatervoerendeLagen.png}
	\caption{Controle van de watervoerende lagen}
	\label{fig:ControleWatervoerendeLagen}
\end{figure}


\subsection{Schematisering freatisch vlak (PL1)}
\label{sec:SchematiseringPL1}
In DAM zijn momenteel twee verschillende methoden beschikbaar om de ligging van het freatisch vlak te schematiseren:  
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item ExpertKnowledgeRRD
	\item ExpertKnowledgeLinearInDike
\end{enumerate}

De schematiseringsmethode is door de gebruiker op te geven bij de kerngegevens (attribuut: PLLineCreationMethod) 
en is makkelijk binnen DAM te wijzigen om zo (bijvoorbeeld) het effect van de verschillende schematisering keuzes op de berekeningsresultaten te onderzoeken. 
De schematiseringsmethode, als wel de bijbehorende waardes, zijn op locatieniveau te definiëren.

Binnen DAM wordt het freatisch vlak aangeduid als Piëzo Line 1 (PL1).  

\textbf{Ad 1 \quad ExpertKnowledgeRRD} \\
Bij de ExpertKnowledgeRRD methode wordt de ligging van het freatisch vlak vastgelegd ter plaatse van (maximaal) 8 punten, A tot en met H. 
Deze locaties zijn weergegeven in \autoref{fig:SchematiseringFreatischVlak}. 
De hoogteligging van het freatisch vlak wordt gedefinieerd door het opgeven van een aantal verticale offsets ten opzichte van de buitenwaterstand of maaiveld ligging. 
Voor het punt onder de kruin van de binnenberm wordt een factor (F) van de hoogte van de berm ten opzichte van de binnenteen aangehouden. 
In \autoref{tab:PuntenFreatischVlak} is per punt weergegeven hoe deze bepaald/vastgelegd wordt. 
Tussen  de punten wordt de ligging van het freatisch vlak bepaald met behulp van lineaire interpolatie. 
Het gebruik van de punten C en F is optioneel; 
het gebruiken of niet gebruiken van deze punten kan worden in- en uitgeschakeld met de booleans “Gebruik PL1-kruin midden” en “Gebruik PL1-factor kruin binnenberm”.
In oude projecten staan deze opties standaard op False. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringFreatischVlak.png}
	\caption{Schematisering freatisch vlak binnenwaartse stabiliteit bij gebruik ExpertKnowledgeRRD}
	\label{fig:SchematiseringFreatischVlak}
\end{figure}

\begin{table}[H]
\begin{tabular}{|p{10mm}|p{\textwidth-24pt-10mm}|} \hline
\textbf{Punt} & \textbf{Hoogte ligging bepaald door} \\ \hline
A & Snijpunt buitenwaterstand met buitentalud (wordt automatisch bepaald) \\ \hline
B & Buitenwaterstand – opgegeven offset \\ \hline
C & Buitenwaterstand – opgegeven offset \\ \hline
D & Buitenwaterstand – opgegeven offset \\ \hline
E & Hoogteligging maaiveld ter plaatse van insteek binnenkruin – opgegeven offset \\ \hline
F & Hoogte binnenberm (= Hoogte kruin binnenberm – Hoogte binnenteen)  ten opzichte van binnenteen * opgegeven factor \\ \hline
G & Hoogteligging maaiveld ter plaatse van binnenteen – opgegeven offset \\ \hline
H & Snijpunt polderpeil met teensloot (wordt automatisch bepaald). \\ \hline
\end{tabular}
\caption{Parameters per schematisering-punt voor het vastleggen van het freatisch vlak binnen de schematisering optie ExpertKnwoledgeRRD}
\label{tab:PuntenFreatischVlak}
\end{table}

Verlagingen ten opzichte van het referentiepunt/vlak worden uitgedrukt met een positieve waarde. 
Voor het schematiseren van een opbolling dient de offset opgegeven te worden als een negatief getal. 

DAM controleert of het freatisch vlak niet uit het talud treedt. 
Als dit het geval is dan wordt de ligging automatisch aangepast, zodat het maaiveld gevolgd wordt met een verlaging van 1 cm. 

In het geval geen berm aanwezig is wordt punt E overgeslagen. 
In het geval er geen sloot aanwezig is wordt het maaiveld aan de binnenzijde (vanaf punt G) gevolgd met een verlaging van 1 cm. 
De aanname is hier dat onder maatgevende omstandigheden het achterland erg nat kan zijn en door deze schematisering dit meegenomen wordt. 
Bij erg lange profielen is het de vraag of dit waar is, 
echter zal de invloed van deze keuze niet/nauwelijks doorwerken in de juistheid van de stabiliteitsanalyse.
In ieder geval zal het niet leiden tot te optimistische resultaten. 

DAM controleert of de ligging van het freatisch als gevolg van de opgegeven offsets niet onder het opgegeven polderpeil komt te liggen ter plaatse van punt E, F en G.
Als dit wel het geval is zal DAM automatisch de ligging van het freatisch vlak gelijk maken aan het polderpeil. 
Daarnaast corrigeert DAM of het freatisch vlak ter plaatse van punt E, F en G niet hoger ligt dan de voorgaande punten (zie \autoref{fig:SchematiseringFreatischVlakMetCorrectie}).
Punt C en D mogen wel hoger liggen dan punt B. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringFreatischVlakMetCorrectie.png}
	\caption{Schematisering freatisch vlak binnenwaartse stabiliteit bij gebruik ExpertKnowledgeRRD}
	\label{fig:SchematiseringFreatischVlakMetCorrectie}
\end{figure}

De buitenwaterstand voor de bepaling van punt A, B en C komt uit de scenario’s (zie \autoref{sec:Rekenscenarios} Ad 3). 
In het geval van de analyse voor binnenwaartse macrostabiliteit wordt de parameter \textit{Water\_height} (buitenwaterstand) gebruikt. 

Voor het berekenen van de buitenwaartse stabiliteitsanalyse wordt de hoogteligging van het freatisch vlak ter plaatse van punt B en C de \textit{water\_height} als referentievlak gebruik.
Voor de bepaling van punt A (en verdere schematisering) wordt de \textit{water\_height\_low} (beschouwde buitenwaterstand) gebruikt (zie \autoref{fig:SchematiseringFreatischVlakBuitenwaartse}).

Door deze aanpak is het mogelijk om een val van hoog water naar lager water te schematiseren. 
Als dit niet gewenst is kan de gebruiker de \textit{water\_height} gelijkstellen aan de \textit{water\_height\_low}. 
DAM gebruikt namelijk altijd de \textit{water\_heigth\_low} voor het bepalen van punt A bij het uitvoeren van een buitenwaartse stabiliteitsanalyse.
 
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringFreatischVlakBuitenwaartse.png}
	\caption{Schematisering freatisch vlak buitenwaartse stabiliteit bij gebruik ExpertKnowledgeRRD}
	\label{fig:SchematiseringFreatischVlakBuitenwaartse}
\end{figure}

Mocht de opgegeven \textit{water\_height\_low} lager liggen dan het maaiveld aan de buitenzijde (‘links’ van de buitenteen), 
dan wordt de ligging van het freatischvlak gelijk gesteld aan de hoogte van het maaiveld. 
De gedachte hier achter is dat wanneer sprake is van een val van hoog naar laag water de grond nog verzadigd is.

\textbf{Ad 2 \quad ExpertKnowledgeLinearInDike} \\
Hier verloopt het freatisch vlak van het snijpunt van de beschouwde buitenwaterstand (Punt A in \autoref{fig:SchematiseringFreatischVlakBuitenwaartseExpertKnowledgeLineairInDike}) 
met het buitentalud lineair naar punt E en vervolgens naar punt F. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringFreatischVlakBuitenwaartseExpertKnowledgeLineairInDike.png}
	\caption{Schematisering freatisch vlak buitenwaartse stabiliteit bij gebruik ExpertKnowledgeLineairInDike}
	\label{fig:SchematiseringFreatischVlakBuitenwaartseExpertKnowledgeLineairInDike}
\end{figure}

\begin{table}[H]
\begin{tabular}{|p{10mm}|p{\textwidth-24pt-10mm}|} \hline
\textbf{Punt} & \textbf{Hoogte ligging bepaald door} \\ \hline
A & Snijpunt buitenwaterstand met buitentalud (wordt automatisch bepaald) \\ \hline
G & Hoogteligging maaiveld ter plaatse van binnenteen – opgegeven offset \\ \hline
H & Snijpunt polderpeil met teensloot (wordt automatisch bepaald). \\ \hline
\end{tabular}
\caption{Parameters per schematisering-punt voor het vastleggen van het freatisch vlak binnen de schematisering optie ExpertKnowledgeLinearInDike}
\end{table}

Evenals bij \textit{ExpertKnowledgeRRD} (zie Ad 1) wordt  voor de bepaling van punt A de waterstand gebruikt uit de opgegeven scenario’s (zie \autoref{sec:Rekenscenarios}). 
In het geval van de analyse voor binnenwaartse macrostabiliteit wordt de parameter \textit{Water\_height} (buitenwaterstand) gebruikt. 
Voor het uitvoeren van buitenwaartse stabiliteitsberekeningen wordt voor het bepalen van punt A \textit{water\_height\_low} (beschouwde buitenwaterstand) gebruikt uit de gedefinieerde scenario(‘s).

DAM controleert of het freatisch vlak niet uit het (binnen)talud treedt. 
Als dit het geval is wordt het freatisch vlak ter plaatse verlaagd tot 1 cm onder het maaiveld.

In het geval er geen sloot aanwezig is dan bestaat punt F niet (zie \autoref{fig:SchematiseringFreatischVlakBuitenwaartseExpertKnowledgeLineairInDike}). 
DAM trekt dan het freatischvlak recht door, op de hoogte gelijk aan de hoogteligging van het freatisch vlak ter plaatse van de binnenteen. 
Dit geldt voor beide schematisering keuzes beschreven onder Ad1 en Ad2.

\subsection{Initiele schematisering stijghoogtes (PL3, PL2, PL4)}
\label{sec:SchematiseringPL234}

De schematisering bestaat uit het verloop van de stijghoogte (\autoref{sec:VerloopStijghoogte}) 
en de toekenning van de stijghoogte aan de lagen (\autoref{sec:ToekenningStijghoogteAanLagen}).

\subsubsection{Verloop stijghoogte}
\label{sec:VerloopStijghoogte}
In DAM wordt gebruik gemaakt van nummers voor de waterspanningslijnen:

\begin{table}[H]
	\begin{tabular}{|p{15mm}|p{\textwidth-24pt-15mm}|} \hline
		\textbf{Piëzolijn} & \textbf{Omschrijving} \\ \hline
		PL1 & Freatische lijn. 
		Voor stabiliteitsberekeningen met stationair freatisch vlak. 
		De DAM schematisering van PL1 wordt beschreven in \autoref{sec:SchematiseringPL1}. \\ \hline
		
		PL2 & De waterspanning aan de bovenkant van de indringingszone.
		De PL2 wordt niet beïnvloedt door de stijghoogte in het onderliggende watervoerende pakket en is constant (geen demping) over de gehele breedte van het dwarsprofiel. 
		De waarde van PL2 wordt door de gebruiker ingevoerd (attribuut: HeadPL2), evenals de dikte van de indringingslaag. 
		DAM gebruikt alleen de PL2 als de laagdikte van de indringingslaag > 0 m is
		en het verloop van de stijghoogte in verticale richting is geschematiseerd met de optie \textit{Semi-tijdsafhankelijk}. \newline
		Als de indringingslaag gedeeltelijk overlapt of zich uitstrekt boven het tussenliggende watervoerende pakket wordt PL2 gelijkgesteld aan PL4. \\ \hline
		
		PL3 & Waterspanning in de onderste watervoerende laag. 
		De waarde kan opgegeven worden (attribuut: HeadPL3). 
		Als er geen waarde opgegeven is dan wordt PL3 gelijkgesteld aan de buitenwaterstand opgegeven in de scenario’s (zie \autoref{sec:Rekenscenarios}). 
		\newline
		\newline
		Ter plaatse van de binnenteen (zie \autoref{fig:DemingsfactorEnReductiePiezolijn}) hangt de waarde van PL3 af van de opgegeven dempingsfactor (attribuut: DampingPL3).
		Deze dempingsfactor, waarbij 0 betekent geen demping (PL3 is constant). 
		De waarde 1 suggereert  volledige demping tot PL2 (attribuut: PL2). 
		Als PL2 niet opgegeven is, dan wordt voor PL2 de polderwaterstand gebruikt (attribuut: PolderLevel), zoals in  \autoref{fig:DemingsfactorEnReductiePiezolijn}. 
		Na de binnenteen reduceert de PL3 tot polderpeil onder een op te geven helling (attribuut: SlopeDampingPiezometricHeightPolderSide). 
		Daarna loopt de PL3 gelijk met polderpeil. 
		De helling van deze PL reductie kan worden opgegeven. 
		De default waarde is 0. 
		Dit betekent dat er geen reductie plaatsvindt. \\ \hline
		
		PL4 & Waterspanning in een watervoerende tussenlaag (indien aanwezig). 
		De schematisering van PL4 is analoog aan hetgeen beschreven onder PL3.
		Echter met dien verstande dat overal waar PL3 staat dit vervangen moet worden door PL4. \newline
		Note: Zowel PL3 en PL4 gebruiken dezelfde helling voor de reductie van de PL lijn aan de polderzijde. \\ \hline
	\end{tabular}
	\caption{Omschrijving verschillende piezometrische lijnen}
	\label{tab:PiezoLijnen}
\end{table}

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/DemingsfactorEnReductiePiezolijn.png}
	\caption{Gebruik van dempingsfactor (f) en reductie piëzolijn aan de polderzijde (X) voor schematisering horizontaal stijghoogte verloop}
	\label{fig:DemingsfactorEnReductiePiezolijn}
\end{figure}

\paragraph*{Voorbeeld schematisatie PL-lijnen}
Hier is een voorbeeld van de schematisatie van de PL-lijn uitgewerkt.
In dit voorbeeld worden de stappen die DAM volgt uitgewerkt met afbeeldingen.

\textbf{Stap 1} \\
Teken de initiële PL lijn afhankelijk van dempingsfactor\_pl3 
\footnote{In dit voorbeeld wordt van PL3 gesproken, hier kan ook PL4 gelezen worden.}. 
De waarde bij de buitenteen wordt gegeven door head\_pl3.
\begin{itemize}
	\item dempingsfactor\_pl3= 0: is geen demping van buitenteen naar binnenteen (punt X$_A$  in dit voorbeeld); 
	de PL loopt horizontaal.
	\item dempingsfactor\_pl3= 1: er is demping tot PL2 of polderpeil (indien PL2 niet gegeven) in punt X$_A$.
	\item Voor dempingsfactor\_pl3met waarden tussen 0 en 1 dient te worden geïnterpoleerd.
\end{itemize}

Na de binnenteen bepaalt de SlopeDampingPiezometricHeightPolderSide (Slope damping factor in de UI) de helling na de buitenteen.\\
Slope damping factor = 0 (min waarde) is geen demping; de PL loopt horizontaal.\\
Slope damping factor = 1 (max waarde); de PL gaat met een helling van 1:1 naar PL2 (of polderpeil indien PL2 niet gegeven is). \\
NB: Slope damping factor = 0.01 wil zeggen helling 1:100.

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/Voorbeeld_Slide1.png}	
\end{figure}

In bovenstaande afbeelding geldt: dempingsfactor\_pl3= 0 en SlopeDampingPiezometricHeightPolderSide = 0. \\
Indien SlopeDampingPiezometricHeightPolderSide niet gelijk is aan nul, volgt de initiële PL-lijn vanaf de binnenteen de opgegeven helling, zie onderstaande afbeelding.

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/Voorbeeld_InitieelMetSlopeDamping.png}	
\end{figure}

\textbf{Stap 2} \\
Bereken de opdrijfveiligheid in alle surface line punten vanaf de insteek binnenberm of binnenteen (indien geen berm aanwezig).
In dit voorbeeld zijn dat de punten A t/m J en punt tussen D en E, de gecorrigeerde PL waarde is weergegeven in gele punten in onderstaande afbeelding.
NB: de gecorrigeerde PL waarde wordt nooit hoger dan de initiële PL.
In onderstaand voorbeeld is locatie C het eerste opdrijfpunt en bij locaties E, F, G, H, I en J treedt ook opdrijven op. 
NB: Of bij de sloot rekening gehouden wordt met opdrijven, wordt uitgelegd in het \nameref{sec:ControleOpOpdrijven}. 

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/Voorbeeld_PLZonderDamping.png}	
\end{figure}

\textbf{Stap 3} \\
Teken de PL- lijn over de minimale punten, de groene lijn; oftewel de PL lijn loopt nooit omhoog.

\textbf{Stap 4 (indien Slope damping factor ongelijk is aan nul)} \\
Teken vanaf de laatste (minimale) opdrijfpunt met een helling volgens Slope damping factor de PL lijn naar een waarde van PL2 (of polderpeil indien PL2 niet gegeven is).

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/Voorbeeld_PLMetSlopeDamping.png}	
\end{figure}


\subsubsection{Toekenning stijghoogte aan de lagen}
\label{sec:ToekenningStijghoogteAanLagen}
Voor DAM is het noodzakelijk dat de onderste laag een watervoerende laag is; 
d.w.z. opgegeven in de aquifers.csv in het geval van een 2D geometrie
of in het geval van een 1D geometrie aangegeven als aquifer in de soilprofiles.csv.

DAM definieert de watervoerende lagen vanaf onder naar boven (richting maaiveld). 
Aan de onderste laag (altijd een watervoerende laag) wordt piëzolijn (PL3) toegekend.
De waterspanningen in de indringingslaag worden geschematiseerd met behulp van PL2. 
In het geval een watervoerende tussenlaag aanwezig is, dan wordt hier PL4 aan toegewezen.

Als er meerdere watervoerende lagen aaneengesloten boven elkaar liggen (stapeling), 
dan zal DAM aan al deze lagen dezelfde PL toekennen, 
uitgaande van een hydrostatisch verloop van de waterspanningen. 
De scheiding tussen de watervoerende laag en cohesieve laag wordt dan bepaald door de bovenkant van de hoogst gelegen watervoerende laag in de stapeling.

DAM kan overweg met meerdere watervoerende lagen (aquifers, zie \autoref{sec:Grondeigenschappen}). 
Er is er altijd minimaal 1 nodig.
Voor (stabiliteits)berekeningen kunnen in DAM verschillende opties worden gekozen om het verloop van de stijghoogte in verticale richting te schematiseren:
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item DAM Standaard
	\item Lineair
	\item Hydrostatisch
	\item Volledig hydrostatisch
	\item Semi-tijdsafhankelijk
\end{enumerate}

\Autoref{tab:PlLijnenVsOpties} geeft een overzicht van de positie van de waternetlijnen per optie.

\begin{table}[H]
\centering
	\begin{tabular}{|p{\textwidth-60pt-100mm}|p{25mm}|p{25mm}|p{25mm}|p{20mm}|} \hline
		\multirow{2}{20mm}{\textbf{Verloop stijghoogte}} & \multicolumn{4}{c|}{\textbf{Positie van de waternetlijn toegekend aan piëzolijn ...}} \\ \cline{2-5}
		& \textbf{PL 1} & \textbf{PL 2} & \textbf{PL 3} & \textbf{PL 4} \\ \hline
		DAM \newline Standaard & 
		\multirow[c]{2}{25mm}{\newline Onderzijde van de lagen waarin PL 1 ligt
		\tablefootnote{Als PL 1 in de onderste watervoerende laag ligt, 
		dan wordt de bovenkant van de onderste watervoerende laag met 1~mm verhoogd om te voorkomen dat deze waternetlijn samenvalt met de waternetlijn die bij PL 3 hoort.}} & 
		Geen & 
		\multirow[c]{4}{25mm}{\newline \newline \newline Bovenkant onderste watervoerende laag} &
		\multirow[c]{4}{20mm}{\newline \newline Elke watervoerende tussenlaag (indien aanwezig)
		\tablefootnote{Met uitzondering van watervoerende tussenlagen die in het dijklichaam liggen.}} \\ \cline{1-1} \cline{3-3}
		Semi-tijdsafhankelijk & & Bovenkant indringingszone
		\tablefootnote{Deze waternetlijn wordt alleen gemaakt als de laagdikte van de indringingslaag > 0 m.} & & \\ \cline{1-3}
		Lineair & Maaiveld & Geen & &  \\ \cline{1-3}
		Hydrostatisch & Bovenkant bovenste watervoerende laag + 1~mm
		\tablefootnote{Met 1 mm verhoogd om te voorkomen dat deze waternetlijn samenvalt met de waternetlijn die bij PL 3 
		(of PL 4 indien aanwezig) hoort.}  & Geen &  & \\ \hline
		Volledig \newline hydrostatisch & Onderkant onderste watervoerende laag & Geen & Geen & Geen \\ \hline		
	\end{tabular}
	\caption{Omschrijving van de positie van de verschillende waternetlijnen per verloop stijghoogte type}
	\label{tab:PlLijnenVsOpties}
\end{table}

\textbf{Ad 1 \quad Verloop waterspanning DAM Standaard} \\
Standaard schematiseert DAM de stijghoogten in verticale richting middels lineaire interpolatie in de slappe lagen. 
In het dijklichaam, de grondlagen waarin het freatisch vlak ligt en de watervoerende lagen wordt uitgegaan van een hydrostatisch verloop.
Dit betekent dat de waternetlijn waar PL~1 op gebaseerd is, op de onderzijde van de grondlagen ligt ``waarin het freatisch vlak ligt''. 
Daar waar PL~1 boven het maaiveld ligt, ligt de lijn op het maaiveld.
Dat is geschematiseerd in \autoref{fig:SchematiseringDAMStandaardZonderTussen} en \autoref{fig:SchematiseringDAMStandaardMetTussen}. 

\Note{Als (een deel van) het freatisch vlak in de onderste watervoerende laag ligt (\autoref{fig:SchematiseringDAMStandaardPL1InAquifer}), 
dan wordt de positie van de waternetlijn waar PL~1 op gebaseerd is gecorrigeerd door de bovenkant van de onderste watervoerende laag te nemen.}

De waternetlijn waar PL~3 op gebaseerd is, ligt op de bovenkant van de onderste watervoerende laag.
Wanneer watervoerende lagen op elkaar liggen, worden ze als één geteld.

Als er watervoerende tussenlagen aanwezig zijn, 
wordt rondom elke watervoerende tussenlaag een gesloten waternetlijn toegekend aan PL~4,
met uitzondering van de watervoerende tussenlagen die in het dijklichaam liggen. 

\Note{Voor de tussenliggende watervoerende lagen die de sloot doorsnijden, 
zijn de waternetlijnen aan de boven- en onderkant alleen geschematiseerd voor het 1D-profiel, niet voor het 2D-profiel.}

\Note{In de \textit{DAM Standaard} schematisatie wordt geen indringingszone geschematiseerd, ook als er een indringingslengte opgegeven is.
Om de indringingszone te schematiseren moet de \textit{Semi-tijdsafhankelijk} optie gekozen worden.}


\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringDAMStandaardVerloop_ZonderTussenWatervoerendeLaag.png}
	\caption{Schematisering van waterspanningen DAM Standaard zonder tussenliggende watervoerende laag}
	\label{fig:SchematiseringDAMStandaardZonderTussen}
\end{figure}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringDAMStandaardVerloop_MetTussenWatervoerendeLaag.png}
	\caption{Schematisering van waterspanningen DAM Standaard met tussenliggende watervoerende laag}
		\label{fig:SchematiseringDAMStandaardMetTussen}
\end{figure}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringDAMStandaardVerloop_PL1InWatervoerendeLaag.png}
	\caption{Schematisering van waterspanningen DAM Standaard wanneer een deel van het freatisch vlak in de onderste watervoerende laag ligt}
		\label{fig:SchematiseringDAMStandaardPL1InAquifer}
\end{figure}


\textbf{Ad 2 \quad Volledig lineair verloop watersspanningen}\\
Deze schematiseringsmethode ligt het dichtst bij de 'DAM Standaard' schematisering.
In deze variant zullen de waterspanningen in de lagen waar het freatisch vlak doorloopt niet meer hydrostatisch verlopen, maar lineair. 
De waternetlijn waar PL1 op gebaseerd is, ligt in dit geval op het maaiveld (\autoref{fig:SchematiseringLineairZonderTussen}).

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringLineairVerloop_ZonderTussenWatervoerendeLaag.png}
	\caption{Schematisering van waterspanningen ``Volledig lineair zonder tussenliggende watervoerende laag}
	\label{fig:SchematiseringLineairZonderTussen}
\end{figure}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringLineairVerloop_MetTussenWatervoerendeLaag.png}
	\caption{Schematisering van waterspanningen ``Volledig lineair'' met tussenliggende watervoerende laag}
	\label{fig:SchematiseringLineairMetTussen}
\end{figure}

\textbf{Ad 3 \quad Hydrostatisch verloop waterspanning} \\
In geval van één aquifer zullen de waterspanningen van het freatisch vlak (PL 1) tot de stijghoogte (PL 3) in de aquifer, hydrostatisch verlopen. 
De waternetlijn waar PL~1 op gebaseerd is, ligt in dit geval op de bovenzijde van de (hoogst liggende) aquifer.
De waternetlijn waar PL~3 op gebaseerd is, ligt op de bovenkant van de onderste watervoerende laag.

\Note{De waternetlijn PL 1 en de waternetlijn PL3 vallen samen (\autoref{fig:SchematiseringLineairZonderTussen}).
Dat is niet toegestaan in de Macrostability kernel.
De waternetlijn PL~1 wordt daarom 1~mm  boven de waternetlijn PL~3 verschoven.}

In geval van twee, niet op elkaar liggende, aquifers zal het verloop van het freatisch vlak tot de eerste aquifer, hydrostatisch verlopen
(\autoref{fig:SchematiseringLineairMetTussen}).
Dus idem als het geval met één aquifer. 
Vervolgens zullen de waterspanningen tussen de verschillende aquifers lineair verlopen.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringHydrostatischVerloop_ZonderTussenWatervoerendeLaag.png}
	\caption{Schematisering van waterspanningen Hydrostatisch zonder tussenliggende watervoerende laag}
	\label{fig:SchematiseringHydrostatischZonderTussen}
\end{figure}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringHydrostatischVerloop_MetTussenWatervoerendeLaag.png}
	\caption{Schematisering van waterspanningen ``Hydrostatisch'' met tussenliggende watervoerende laag}
	\label{fig:SchematiseringHydrostatischMetTussen}
\end{figure}

\textbf{Ad 4 \quad Volledig hydrostatisch} \\
Deze schematisering is identiek als \textit{Ad 3 Hydrostatisch}, met het verschil dat de aquifer ook de stijghoogte van het freatisch vlak toegewezen krijgt (PL~1).
De waternetlijn waar PL~1 op gebaseerd is, ligt dus op de onderzijde van de onderste aquifer 
(\autoref{fig:SchematiseringWaterspanningenVolledigHydrostatisch}).
Alle PL3 en PL4 toewijzingen vervallen hier. 
Opdrijven zal dan nooit voorkomen.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringVolledigHydrostatischVerloop.png}
	\caption{Schematisering van waterspanningen ``Volledig hydrostatisch''}
	\label{fig:SchematiseringWaterspanningenVolledigHydrostatisch}
\end{figure}

\textbf{Ad 5 \quad Semi-tijdsafhankelijk} \\
Voor het waterspanningsverloop semi-tijdsafhankelijk moet een indringingslengte (penetratielengte) worden opgegeven. 

Voor het waterspanningsverloop wordt de schematisering van ``DAM Standaard'' (zie Ad 1) aangehouden, 
maar over de indringingslaag verloopt de stijghoogte van PL~2 naar PL~3 lineair, zie \autoref{fig:SchematiseringSemiTijdsafhankelijkZonderTussen}. 
Als er ook een tussenzandlaag is gedefinieerd (\autoref{fig:SchematiseringSemiTijdsafhankelijkMetTussen}), 
moet de gebruiker er zelf voor zorgen dat de indringingslaag niet samenvalt met de tussenzandlaag.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringSemiTijdsafhankelijkVerloop_ZonderTussenWatervoerendeLaag.png}
	\caption{Schematisering van waterspanningen Semi-tijdsafhankelijk zonder tussenliggende watervoerende laag}
	\label{fig:SchematiseringSemiTijdsafhankelijkZonderTussen}
\end{figure}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematiseringSemiTijdsafhankelijkVerloop_MetTussenWatervoerendeLaag.png}
	\caption{Schematisering van waterspanningen Semi-tijdsafhankelijk met tussenliggende watervoerende laag}
	\label{fig:SchematiseringSemiTijdsafhankelijkMetTussen}
\end{figure}

\subsection{Controle op het raken of doorsnijden van de hoogtegeometrie met de watervoerende laag}
Voorafgaand aan de controle op opdrijven, 
wordt er een controle gedaan op het raken of doorsnijden van de hoogtegeometrie met de watervoerende laag.
Als er geen doorsnijdingen zijn dan dient de bestaande beslisboom voor opdrijven (\autoref{sec:ControleOpOpdrijven}) te worden gevolgd. 

Als er wel doorsnijdingen zijn
dan wordt de bestaande beslisboom voor opdrijven (\autoref{fig:BeslisboomOpdrijven}) niet gebruikt en volgt de volgende procedure:
\begin{itemize}[nolistsep]
	\item We bepalen het verloop van PL3 van ``links naar rechts'' (van buitenwaarts naar binnenwaarts)
	\item PL3 krijgt een knikpunt ter plaatse van de buitenteen (eigenlijk intredepunt).
	\item Ter plaatse van de eerste (meest buitenwaartse) doorsnijding van de watervoerende laag door de hoogtegeometrie wordt het meest ``linkse'' (buitenwaterzijde) punt gezocht waarbij de surfaceline hoger is dan de freatische lijn (PL1). 
	Dit is het volgende knikpunt voor PL3.	
	\begin{itemize}
		\item In het geval dat PL1 lager is dan de hoogtegeometrie, bevindt het knikpunt van PL3 zich ter hoogte van het snijpunt tussen hoogtegeometrie en watervoerende laag.
	\end{itemize}
	\item Na dit knikpunt verloopt PL3 richting achterland zoals PL1.
	\item Het verticale verloop van de waterspanningen volgt de gebruikelijke procedure.
\end{itemize}

\begin{figure}[H]
	\centering		
		\includegraphics[width=0.75\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/DamWaternetCreator/SituatieWaarTeenslootInsnijdtInAquifer1.png}
		\includegraphics[width=0.75\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/DamWaternetCreator/SituatieWaarTeenslootInsnijdtInAquifer2.png}
		\includegraphics[width=0.75\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/DamWaternetCreator/SituatieWaarTeenslootInsnijdtInAquifer3.png}
	\caption{Situaties waar teensloot insnijdt in watervoerende laag -- Situatie 1: PL1 ligt boven het snijdpunt; situatie 2: PL1 ligt onder het snijdpunt; situatie 3: PL1 is lager dan de hoogtegeometrie}
	\label{fig:Situaties1TM3}
\end{figure}

\textbf{Schematisering PL4 en PL3 bij tussenzandlaag (d.w.z. 2 watervoerende lagen)}\\
Bij een tussenzandlaag wordt de procedure voor het bepalen van PL4 gelijk aan de procedure zoals deze hierboven is beschreven voor PL3. 
Als de onderste aquifer (PL3) niet wordt doorsnede door de hoogtegeometrie dan is het verloop van PL3 gelijk aan de gebruikelijke procedure.
Als de onderste aquifer (PL3) wel wordt doorsneden door de hoogtegeometrie dan wordt het verloop eveneens bepaald door de hierboven beschreven procedure voor het bepalen van PL3 bij één doorsneden aquifer.

\begin{figure}[H]
	\centering		
		\includegraphics[width=0.75\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/DamWaternetCreator/SituatieWaarTeenslootInsnijdtInAquifer4.png}
	\caption{Situaties waar teensloot insnijdt in tussenliggende watervoerende laag}
	\label{fig:SituatieWaarTeenslootInsnijdtInAquifer4}
\end{figure}


\subsection{Controle op opdrijven}
\label{sec:ControleOpOpdrijven}
Vanaf de binnenteen tot midden slootbodem, wordt door DAM berekeningen gemaakt of er opdrijven optreedt. 
Hiervoor wordt de formule uit het VTV \citep{VTV2006} gebruikt en de initiële schematisering van de stijghoogten): 
\begin{align}
\textit{opdrukveiligheid} = \frac{\sigma_g}{\sigma_w}
\end{align}

Als er geen sloot aanwezig is, worden de berekeningen tot de grens van het dwarsprofiel uitgevoerd. 
Indien er opdrijven wordt berekend, reduceert DAM de PL3 of PL4 naar een waarde waarbij opdrijven net niet meer optreedt, 
oftewel labiel evenwicht (zie \autoref{fig:ReductieStijghoogteBijOpdrijven}). 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/ReductieStijghoogteBijOpdrijven.png}
	\caption{Reductie stijghoogte bij opdrijven. DAM controleert van de binnenteen tot het midden van de sloot op opdrijven en past daarop de stijghoogte aan tot labiel evenwicht}
	\label{fig:ReductieStijghoogteBijOpdrijven}
\end{figure}

Indien er wel een sloot aanwezig is, wordt op opdrijven van PL3/PL4 gecontroleerd 
zoals beschreven in Bijlage 1 van het Technisch Rapport Waterspanningen bij dijken \citep{TAW2004} aangehouden met daarop 1 uitzondering dat de laatste bullet niet meegenomen is. 
De beslisboom in \autoref{fig:BeslisboomOpdrijven} zal doorlopen worden binnen de opdrijfberekening, om te bepalen of ook opdrijven bij de sloot wordt meegenomen. 
\Autoref{fig:OpdrijfberekeningSloot} verduidelijkt de beslisboom. 
De opdrijfberekening geldt zowel voor primaire, als wel, regionale keringen. 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.9\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/BeslisboomOpdrijven.png}
	\caption{Beslisboom opdrijven}
	\label{fig:BeslisboomOpdrijven}
\end{figure}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/OpdrijfberekeningSloot.png}
	\caption{Opdrijfberekening ter plaatse van de sloot}
	\label{fig:OpdrijfberekeningSloot}
\end{figure}

Een opmerking dient gemaakt te worden ten aanzien van het geval dat er wel een opdrijfberekening uitgevoerd wordt ter plaatse van de sloot. 
Het kan dan namelijk zijn dat door het weggooien van de voorliggende punten feitelijk weer opdrijven kan ontstaan tussen de binnenteen en de sloot. 
Dit is weergegeven in \autoref{fig:OpdrijfberekeningSlootNa}. 
Om dit te corrigeren wordt een controlestap uitgevoerd, zoals weergegeven in het schema. 
Met de aangepaste PL lijn voor PL3/4 wordt de opdrijfberekening nog een keer uitgevoerd.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.70\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/OpdrijfberekeningSlootNa.png}
	\caption{Opdrijfberekening ter plaatse van de sloot na opdrijfberekening in de sloot}
	\label{fig:OpdrijfberekeningSlootNa}
\end{figure}

\FingerPointing{Het mag duidelijk zijn dat de ligging van de karakteristieke punten van groot belang is voor het schematiseren. 
Het vastleggen van deze punten is dan ook een belangrijk onderdeel binnen het spoor “data op orde”.}

\subsection{Definitieve schematisering stijghoogtes}
\label{sec:DefinitieveSchematiseringStijghoogtes}
Op basis van de initiële generatie van de waterspanningen en controle op opdrijven wordt de definitieve schematisering van de waterspanningen aangemaakt.
Hierbij wordt in horizontale richting lineair geïnterpoleerd tussen de verschillende (berekende) knikpunten in de PL lijnen.

\section{Geometrie aanpassen}
\label{sec:GeometrieAanpassen}
Ten behoeve van beleidsstudies of het vaststellen van de invloedsgrenzen, of noodmaatregelen kan het handig zijn om een profiel te kunnen genereren die voldoet aan opgegeven veiligheidsfactor. 
Hiervoor is DAM in staat om automatisch profielaanpassing te doen, op basis van een aantal uitgangspunten.

De automatische profielaanpassing in DAM bestaat uit de volgende stappen:
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item \nameref{sec:Kruinverhoging}
	\item \nameref{sec:Taludverflauwing}
	\item \nameref{sec:Bermontwikkeling}
\end{enumerate}

Na de aanpassing van de kruinhoogte naar DTH (indien nodig), zal DAM eerst een stabiliteitssom uitvoeren. 
Indien de veiligheidsfactor niet voldoet aan de opgegeven norm, zal DAM de geometrie aanpassen tot deze wel voldoet. 
Hier zijn twee opties mogelijk:
\begin{enumerate}
	\item Optimaal taludverflauwing en bermaanleg \\
	Als blijkt dat het uittredepunt van de glijcirkel op het binnentalud ligt én de berekende veiligheidsfactor kleiner is dan de opgegeven veiligheidsfactors, 
	dan zal DAM (mits de optie profiel adaptie aanstaat) overgaan tot taludverflauwing totdat de berekende veiligheidsfactor $\geq$ benodigde veiligheidsfactor 
	en het uittredepunt van de glijcirkel op het binnentalud ligt (zie \autoref{fig:IteratieveTaludverflauwingBinnentalud}).
	Als het uittredepunt niet meer op het binnentalud ligt en de berekende veiligheidsfactor niet voldoet aan de gewenste veiligheidsfactor, 
	dan zal DAM overgaan tot het genereren van een stabiliteitsberm (zie \autoref{sec:Bermontwikkeling}).
	\item Eerst taludverflauwwing en daarna bermaanleg \\
	Indien (vanwege ontwerpredenen) het onwenselijk is om een berm aan te leggen, kan voor deze optie gekozen worden. 
	Dit betekent dat als de veiligheidsfactor kleiner is dan de opgegeven veiligheidsfactor, een geometrieaanpassing altijd gedaan wordt door het toepassen van taludverflauwing (\autoref{sec:Taludverflauwing}). 
	Pas nadat de “taludverflauwing eind cotangent” bereikt is en het profiel nog niet aan de gestelde veiligheidsfactor voldoet zal een berm worden ontworpen. 
\end{enumerate}

\subsection{Kruinverhoging}
\label{sec:Kruinverhoging}
Tijdens deze stap controleert DAM of de aanwezige kruinhoogte voldoet aan de benodigde (opgegeven) dijktafelhoogte (DTH, attribuut: DikeTableHeight). 

Indien de kruinhoogte (Z-waarde van karakteristiek punt ‘Buitenkruin’) gelijk of hoger is dan de opgeven DTH dan wordt het profiel niet aangepast. 
Indien het profiel lager is dan de opgegeven DTH dan past DAM de geometrie aan en creëert een nieuwe oppervlaktelijn (surface line). 
De nieuwe geometrie kan 
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item op basis van de oorspronkelijk taludhellingen ($\alpha$ en $\beta$) en de oorspronkelijke kruinbreedte (B) (zie \autoref{fig:AangepasteGeometrieDTH}) worden bepaald of
	\item op basis van vooraf opgegeven waarden.
\end{enumerate}

\textbf{Ad 1} \\
De taludhellingen, als wel de kruinbreedte, worden vastgesteld op basis van de karakteristieke punten:
\begin{itemize}
	\item De buitentaludhelling ($\alpha$) volgt uit de berekende helling op basis van de buitenteen en de buitenkruinlijn. 
	In geval een buitenberm aanwezig is wordt de buitentaludhelling bepaald op basis van de insteek van de buitenberm en de buitenkruinlijn. 
	\item De kruinbreedte (B) volgt uit de afstand tussen de karakteristieke punten buitenkruinlijn en binnekruinlijn.
	\item De binnentaludhelling ($\beta$) volgt uit de berekende helling op basis van de binnenteen en de binnenkruinlijn. 
	In geval een binnenberm aanwezig is wordt de binnentaludhelling bepaald op basis van de insteek van de binnenberm en de binnenkruinlijn.
\end{itemize}

\textbf{Ad 2} \\
Er kan door de gebruiker een nieuwe waarde voor profielaanpassingen gegeven worden door het bijbehorende vakje aan of uit te vinken. 
De parameters die handmatig gekozen worden staan onderstaand opgesomd. Indien een vakje uitgevinkt staat, wordt de standaardoptie conform Ad 1 gebruikt. 
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Kruinbreedte (UseNewDikeTopWidth, NewDikeTopWidth)
	\item Helling binnenzijde (UseNewDikeSlopeInside, NewDikeSlopeInside)
	\item Helling buitenzijde (UseNewDikeSlopeOutside, NewDikeSlopeOutside)
\end{itemize}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AangepasteGeometrieDTH.png}
	\caption{Aangepaste geometrie voor DTH}
	\label{fig:AangepasteGeometrieDTH}
\end{figure}

De aangepaste geometrie heeft als startpunt de buitenteen van het initiële profiel (zie \autoref{fig:AangepasteGeometrieMetStartpuntAanpassingBuitenteen}). 
In het geval er geen binnenberm aanwezig is zal de binnenteen van het aangepaste profiel verder weg liggen langs het profiel dan de oorspronkelijke binnenteen (zie \autoref{fig:AangepasteGeometrieDTH}). 
Als de situatie zich voordoet dat de aangepaste geometrie snijdt met een aanwezig binnenberm, 
dan zal de insteek van de binnenberm opschuiven (zie \autoref{fig:AangepasteGeometrieMetStartpuntAanpassingBuitenteen}). 

Voor alle aangepaste profielen geldt dat de geometriepunten vallend binnen het aangepaste profiel verwijderd worden. 
De karakteristieke punten schuiven mee met de geometrie aanpassing.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AangepasteGeometrieMetStartpuntAanpassingBuitenteen.png}
	\caption{Aangepaste geometrie met startpunt geometrie aanpassing in de buitenteen}
	\label{fig:AangepasteGeometrieMetStartpuntAanpassingBuitenteen}
\end{figure}

In het geval sprake is van een buitenberm zal de aangepaste geometrie starten vanuit de insteek van de buitenberm (zie \autoref{fig:AangepasteGeometrieMetStartpuntAanpassingBuitenberm}). 

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AangepasteGeometrieMetStartpuntAanpassingBuitenberm.png}
	\caption{Aangepaste geometrie met startpunt geometrie aanpassing buitenberm}
	\label{fig:AangepasteGeometrieMetStartpuntAanpassingBuitenberm}
\end{figure}

Als door de geometrie aanpassing de nieuwe dijkbasis dusdanig breed wordt dat de gehele initiële geometrie binnen het aangepaste profiel valt, 
dan worden alle tussenliggende geometriepunten, inclusief de karakteristieke punten van de binnenberm, verwijderd (zie \autoref{fig:AangepasteGeometrieToegenomenDijkbasis}).
 
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AangepasteGeometrieMetStartpuntAanpassingBuitenteenEnToegenomenDijkbasis.png}
	\caption{Aangepaste geometrie met startpunt geometrie buitenteen en toegenomen dijkbasis}
	\label{fig:AangepasteGeometrieToegenomenDijkbasis}
\end{figure}

Als een sloot aanwezig is in het profiel zal DAM de sloot opschuiven 
in het geval de ligging van de aangepaste binnenteen verder ligt dan de ligging van de binnenteen in het initiële profiel
(zie \autoref{fig:AangepasteGeometrieToegenomenDijkbasis}). 
De sloot schuift langs het niet aangepast deel van het initiële profiel. 
Bij de verschuiving van de sloot houdt DAM de oorspronkelijke afstand van de binnenteen tot de insteek sloot ($\Delta$) gelijk. 
Daarbij houdt de sloot zijn oorspronkelijke afmetingen. 
Zie \autoref{fig:VerschuivingTeensloot}. 
Daarnaast kan de gebruiker nieuwe gewenste parameters voor de sloot opgeven:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Toegestane afstand binnenteen-sloot
	\item Nieuwe definitie sloot:	
	\begin{itemize}
		\item Breedte slootbodem (UseNewMinDistanceDikeToeStartDitch, NewMinDistanceDikeToeStartDitch)
		\item Helling sloot (UseNewDitchDefinition, NewWidthDitchBottom)
		\item Diepte sloot (NewDepthDitch, NewSlopeAngleDitch)
	\end{itemize}
\end{itemize}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/VerschuivingTeensloot.png}
	\caption{Verschuiving teensloot}
	\label{fig:VerschuivingTeensloot}
\end{figure}

\subsection{Taludverflauwing}
\label{sec:Taludverflauwing}
De taludverflauwing wordt stapsgewijs uitgevoerd. De stappen zijn gedefinieerd ten opzichte van het snijpunt (S) van het aangepaste profiel met het initiële profiel. 
Feitelijk geeft de gebruiker op hoeveel dit snijpunt opschuift per rekenstap (attribuut: StabilitySlopeAdaptionDeltaX). 
De opgegeven waarde ($\Delta_s$) is de horizontale afstand (in meters) van het snijpunt (S) langs het profiel. 
Het maximaal aantal iteraties is begrensd op 200. 
Dit om te voorkomen dat DAM in een oneindige lus komt als de opgegeven veiligheidsfactor niet bereikt kan worden.

\FingerPointing{Des te kleiner $\Delta_s$ gedefinieerd is, des te meer de oplossing (geometrie aanpassing) in de buurt zal liggen van de opgegeven veiligheidsfactor. 
Echter, dit zal de rekentijd (afhankelijk van het aantal iteratieslagen) wel doen toenemen. 
Als default waarde wordt 1 m aangehouden.}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/IteratieveTaludverflauwingBinnentalud.png}
	\caption{Iteratieve taludverflauwing binnentalud op basis van uittredepunt glijcirkel}
	\label{fig:IteratieveTaludverflauwingBinnentalud}
\end{figure}

De gebruiker kan nieuwe gewenste parameters voor de taludontwikkeling opgeven:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Taludverflauwing start cotangent 
	\item Taludverflauwing eind cotangent
	\item Taludvervlauwing stap cotantent
\end{itemize}

\subsection{Bermontwikkeling}
\label{sec:Bermontwikkeling}
DAM ontwikkelt iteratief een stabiliteitsberm zolang de opgegeven veiligheid nog niet bereikt wordt.
Het maximaal aantal iteratiestappen is 200. 
Deze limiet voorkomt dat DAM in een oneindige iteratielust terecht komt als het opgegeven veiligheidsniveau niet gehaald wordt.

Het gebruikte algoritme is gebaseerd op het verleggen van de kruin binnenberm over een rechte lijn met een hellingshoek ($\alpha$), 
zie \autoref{fig:IteratieveBermontwikkelingMacrostabiliteit}.
De standaardwaarde is 0,33 (1:3), maar is ook door de gebruiker op te geven (attribuut ‘StabilityShoulderGrowSlope’).

Het aanpassen gaat in stappen met een opgegeven horizontale stap grootte van verlegging van de binnenteen ($\Delta_s$). 
De stapgrootte staat standaard op 1 m, maar is aan te passen (attribuut ‘StabilityShoulderGrowDeltaX’). 
De bermontwikkeling stopt als de berekende veiligheidsfactor van het aangepaste profiel $\geq$ de opgegeven veiligheidsfactor.

Voor het startpunt van de bermontwikkeling wordt de binnenteen gebruikt. 
Als er in het oorspronkelijke dwarsprofiel al een berm aanwezig is, wordt het punt ‘Kruin binnenberm’ als oorsprong gebruikt. 
Tijdens de bermontwikkeling blijft de kruin van de berm horizontaal, vergelijkbaar met de kruinverhoging, zie \autoref{sec:Kruinverhoging}.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/IteratieveBermontwikkelingMacrostabiliteit.png}
	\caption{Iteratieve bermontwikkeling bij macrostabiliteit}
	\label{fig:IteratieveBermontwikkelingMacrostabiliteit}
\end{figure}

De bermtaludhelling ($\beta$) volgt uit de berekende helling op basis van de binnenteen en de binnenkruinlijn. 
In geval een binnenberm aanwezig is wordt de binnentaludhelling bepaald op basis van de insteek van de binnenberm en de binnenkruinlijn.

De hoogte van de berm is begrensd tot $\frac{2}{3}$kruinhoogte, dat wil zeggen het verschil in hoogte tussen binnenteen en kruin binnentalud. 
Wanneer deze bermhoogte is bereikt, wordt de berm uitsluitend in horizontale richting ontwikkeld polder.

In het geval een sloot aanwezig is wordt hier hetzelfde mee omgegaan als beschreven bij Taludverflauwing (zie \autoref{sec:Taludverflauwing}).

De iteratieve bermontwikkeling gaat door totdat het opgegeven veiligheidsniveau is bereikt. \\
De aangepaste geometrie bestaat uit rechte lijnen. 
Alle profielpunten liggende tussen de insteek binnenberm en binnenteen worden verwijderd. 

\Autoref{fig:VergelijkInitieelProfielGeometrieAdaptatie} toont een mogelijke geometrie aanpassing waarbij eerst een dijkverhoging uitgevoerd is, 
vervolgens een taludverflauwing en tot slot een bermontwikkeling. 
Al deze stappen worden door DAM automatisch doorlopen. 
In \autoref{fig:SchematischeWeergaveUiteindelijkeAangepasteProfiel} is het profiel geschematiseerd weergegeven waarbij alleen het aangepaste profiel weergegeven is. 
DAM heeft de optie om dit aangepaste profiel en karakteristieke punten te exporteren naar een CSV bestand.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/VergelijkInitieelProfielGeometrieAdaptatie.png}
	\caption{Vergelijk initieel profiel en geometrie adaptatie in DAM}
	\label{fig:VergelijkInitieelProfielGeometrieAdaptatie}
\end{figure}

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/SchematischeWeergaveUiteindelijkeAangepasteProfiel.png}
	\caption{Schematische weergave van het uiteindelijke aangepaste profiel  waarbij de initiële profiel punten verwijderd zijn}
	\label{fig:SchematischeWeergaveUiteindelijkeAangepasteProfiel}
\end{figure}

DAM biedt de mogelijkheid om in de ontwerpmodule het Bishop en/of UpliftVan model te gebruiken. 
In beide gevallen verloopt de geometrie adaptie idem. 

Daarnaast biedt DAM de mogelijkheid om de geometrie aan te passen aan het ontwerp. 
De gebruiker kan volgende gewenste parameters voor de berm(ontwikkeling) opgeven. 
Deze worden alleen gebruikt indien het vinkje van de desbetreffende eigenschap is aangevinkt. 
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Helling bovenkant berm (UseNewShoulderTopSlope,NewShoulderTopSlope)
	\item Helling berm (UseNewShoulderBaseSlope, NewShoulderBaseSlope)
	\item Maximaal toegestane hoogte berm (UseNewMaxHeightShoulderAsFraction, NewMaxHeightShoulderAsFraction)
\end{itemize}

Als gekozen wordt voor piping dan zal eerst, indien nodig, de dijk verhoogd worden (zie \autoref{sec:Kruinverhoging}). 
Vervolgens controleert DAM of opdrijven langs het profiel kan optreden. 
Hierbij wordt begonnen in de binnenteen, richting de polder. 
De maximale zoekruimte is beperkt tot de maximale pipinglengte bij een theoretische deklaagdikte van 0 meter 
en het bepaalde potentiaalverschil tussen de buitenwaterstand en de binnenwaartse ligging van het freatisch vlak (L$_{\text{max}}$).

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/IteratieveBermontwikkelingPiping.png}
	\caption{Iteratieve bermontwikkeling bij piping}
	\label{fig:IteratieveBermontwikkelingPiping}
\end{figure}

Als de opdrijfveiligheid in het beschouwde punt kleiner, of gelijk is aan de opgegeven veiligheidsfactor voor opdrijven (default 1,2), 
dan wordt voor deze uittreedlocatie een pipingsom gemaakt. 
Als de veiligheidsfactor voor piping lager is dan de opgegeven veiligheidsfactor voor piping dan wordt een berm aangemaakt, 
waarvan de hoogte (H$_{\text{berm}}$) dusdanig is dat exact voldaan wordt aan de opgegeven opdrijfveiligheidsfactor. 
Vervolgens wordt het volgende punt beschouwd. 
Deze locatie wordt bepaald aan de hand van de opgegeven bermstapgrootte. 
Op de locatie van het beschouwde punt wordt wederom gecontroleerd op opdrijven en piping. 
Als ook hier piping kan optreden wordt weer de benodigde hoogte (H) van de pipingberm bepaald. 
Deze hoogte wordt vergeleken met de eerder bepaalde hoogte (H$_{\text{berm}}$) van de pipingberm. 
Als de berekende bermhoogte (H) lager of gelijk ligt dan H$_{\text{berm}}$, dan blijft H$_{\text{berm}}$ ongewijzigd. 
Als de berekende bermhoogte (H) hoger ligt dan H$_{\text{berm}}$, dan wordt H$_{\text{berm}}$ = H. 
Deze rekenslagen worden herhaald totdat het punt L$_{\text{max}}$ bereikt is. 
De pipingberm loopt door tot het laatste punt waar de veiligheid tegen piping niet voldoet. 
De bovenkant van de berm is altijd horizontaal en is gelijk aan H$_{\text{berm}}$.

\FingerPointing{De geometrie adaptie vindt binnen DAM plaats per geselecteerd rekenmodel. 
Dit zijn Bishop, UpliftVan en piping. De bepaalde geometrie geldt dus voor het geselecteerde model. 
Daarnaast biedt DAM de mogelijkheid om te kiezen voor de optie Bishop/UpliftVan. 
Als voor deze rekenoptie gekozen wordt zal DAM zowel voor Bishop als UpliftVan de berekeningen uitvoeren, 
met de toevoeging dat per gebruikt model de resultaten gepresenteerd worden ook de grootste geometrie (breedste dijkbasis, gedefinieerd als buitenteen tot binnenteen) van beide gepresenteerd wordt. 
Dit kan handig zijn bij verdere bewerkingsslagen.}

\section{Automatisch zoekgebied voor het bepalen van het minimale glijvlak}
\label{sec:AutomatischZoekgebied}
De positie en de afmetingen van het zoekgebied voor het bepalen van het minimale glijvlak zijn afhankelijk van het gekozen rekenmodel (Bishop of Uplift-Van),
van het gekozen faalmechanisme voor Bishop (binnenwaarts of buitenwaarts) 
en van de gekozen opties.

Het zoekgebied voor de locatie van het middelpunt van de kritieke cirkel(s) kan op twee manieren worden bepaald:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]

	\item \textbf{\textit{Automatisch}} \newline
	De positie en de afmetingen van het zoekgebied worden beide automatisch bepaald (door de automatische zoekmethode van de Macrostability kernel te gebruiken):
	\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
		\item zie \autoref{sec:BishopAutomatischZoekGebied} voor Bishop 
		\item zie \autoref{sec:UpliftVanAutomatischGrid} voor Uplift-Van
	\end{itemize}
	
	\item \textbf{\textit{Naar opgave afstand}} \newline
	De positie van het zoekgebied wordt automatisch bepaald (maar anders dan in optie \textit{Automatisch}) 
	en de afmetingen zijn door de gebruiker gespecificeerd 
	(door middel van het aantal punten en de afstand tussen de punten, in beide richtingen):
		\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
		\item zie \autoref{sec:BishopNaarOpgaveAfstandZoekGebied} voor Bishop 
		\item zie \autoref{sec:UpliftVanNaarOpgaveAfstandGrid} voor Uplift-Van
	\end{itemize}

\end{itemize}

Voor Bishop en Uplift-Van met rekengrid geldt dat wanneer het middelpunt van de kritieke cirkel is gevonden in het rekengrid (eventueel verplaatst), 
dan wordt het rekengrid automatisch verfijnd volgens de procedure zoals beschreven in \autoref{sec:VerfijningGrid}. \\
Voor Uplift-Van met BeeSwarm is deze verfijning niet van toepassing en worden alleen de grenzen van het rekengrid (niet de punten) gebruikt als zoekgebied.
 
Het zoekgebied voor de locatie van de tangentlijn kan op drie manieren worden bepaald voor Uplift-Van, 
maar op slechts twee manieren voor Bishop:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]

	\item \textbf{\textit{Automatisch}} \newline
	De positie en de afstand tussen de tangentlijnen worden automatisch bepaald (door de automatische zoekmethode van de Macrostability kernel te gebruiken):
	\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
		\item zie \autoref{sec:BishopAutomatischZoekGebied} voor Bishop 
		\item zie \autoref{sec:UpliftVanAutomatischTL} voor Uplift-Van
	\end{itemize}

	\item \textbf{\textit{Naar opgave afstand}} \newline
	De tangentlijnen worden verplaatst op gelijke afstand langs een gegeven verticaal:
	\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
		\item zie \autoref{sec:BishopNaarOpgaveAfstandZoekGebied} voor Bishop 
		\item zie \autoref{sec:UpliftVanNaarOpgaveAfstandTL} voor Uplift-Van
	\end{itemize}
	
	\item \textbf{Op laagscheidingen} (alleen voor Uplift-Van)\newline
	De tangentlijnen worden verplaatst op de laagscheidingen langs een gegeven verticaal,
	zie \autoref{sec:UpliftVanOpLaagscheidingenTL} 
\end{itemize}

Voor Bishop en Uplift-Van met rekengrid geldt dat wanneer de kritieke tangentlijn is gevonden, 
de tangentlijn verfijnd wordt volgens de procedure zoals beschreven in \autoref{sec:VerfijningTL}. \\
Voor Uplift-Van met BeeSwarm is deze verfijning niet van toepassing en worden alleen de onderste en bovenste tangentlijnen gebruikt als zoekgebied.

\Note{Bij het kiezen van \textit{Automatisch} voor het rekengrid en/of de tangentlijnen wordt het automatisch rekengrid of/en de automatische tangentlijnen van de Macrostability kernel gebruikt.}

\Note{De zoekgebieden worden bepaald op basis van de karakteristieke punten (zie \autoref{fig:KarakteristiekePunten}) 
en/of op basis van het bodemprofiel.}

\Note{De automatische bepaling van het rekengrid wijkt af van voorgaande DAM versies.
Dit kan resulteren in een sterk afwijkende stabiliteitsfactor ten opzichte van eerdere berekeningsresultaten. 
Aanbevolen wordt om het zoekgrid te variëren. 
Of ‘handmatig’ in D-Stability een berekening uit te voeren.
De invoerbestand worden opgeslagen, zie ook \autoref{sec:Uitvoerbestanden}.}

\subsection{Bishop}

Voor Bishop is de methode voor het bepalen van de rekengrid en van de tangentlijnen altijd gelijk,
het combineren van \textit{Automatisch} rekengrid met \textit{Naar opgave afstand} tangentlijnen (en vice versa) is dus niet mogelijk.

\subsubsection{Bishop -- 'Automatisch' zoekgebied (rekengrid en tangentlijnen)}
\label{sec:BishopAutomatischZoekGebied}
De positie van het rekengrid is afhankelijk van de aanwezigheid van een berm aan de polderzijde, 
zoals weergegeven in \autoref{fig:AutomaticGridBishop1} (met berm) en \autoref{fig:AutomaticGridBishop2} (zonder berm).

\Note{De aanwezigheid van de berm aan de polderzijde wordt vastgesteld door de aanwezigheid van beide karakteristieke punten K (\textit{Insteek binnenberm})
en L (\textit{Kruin binnenberm}) te controleren.}

Het aantal punten in het rekengrid wordt zo gekozen dat hun gelijke afstand, in verticale en horizontale richting, dicht bij 1~meter ligt.

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.95\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/AutomaticGridBishop1.png}
	\caption{Automatische positie van het zoekgebied voor Bishop binnenwaarts als er een berm aanwezig is}
	\label{fig:AutomaticGridBishop1}
\end{figure}

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.95\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/AutomaticGridBishop2.png}
	\caption{Automatische positie van het zoekgebied voor Bishop binnenwaarts als er geen berm aanwezig is}
	\label{fig:AutomaticGridBishop2}
\end{figure}

\Note{Voor de buitenwaartse stabiliteit met Bishop wordt dezelfde procedure gebruikt als voor de binnenwaartse stabiliteit met Bishop 
(\autoref{fig:AutomaticGridBishop1} en \autoref{fig:AutomaticGridBishop2}) om automatisch het rekengrid en de tangentlijnen te genereren, 
behalve dat het rekengrid aan de rivierzijde wordt geplaatst in plaats van aan de polderzijde.}

\subsubsection{Bishop -- 'Naar opgave afstand' zoekgebied (rekengrid en tangentlijnen)}
\label{sec:BishopNaarOpgaveAfstandZoekGebied}
De positie van het rekengrid en de tangentlijnen is weergegeven in \autoref{fig:SpecifiedGridBishop}.

De linkeronderhoek van het rekengrid ligt in het midden van de kruin, op het maaiveld. \\
De breedte $W_{\text{grid}}$ en de hoogte $H_{\text{grid}}$ van het rekengrid zijn door de gebruiker gespecificeerd door middel van het
aantal punten ($N_X$ en $N_Z$) en de afstand tussen de punten ($w_{\text{punt}}$ en $h_{\text{punt}}$) in beide richtingen.

De horizontale tangentlijnen worden gelegd langs het midden van het rekengrid.
De onderste tangentlijn ligt onder de bovenkant van de bodemlaag, op een afstand gelijk aan de gespecificeerde afstand tussen de tangentlijnen.
Er worden tangentlijnen boven toegevoegd, van elkaar gescheiden door de gespecificeerde afstand, totdat het maaiveld is bereikt.

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.95\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/SpecifiedGridBishop.png}
	\caption{Positie van het rekengrid en tangentlijnen voor Bishop binnenwaarts bij gespecificeerde afmetingen}
	\label{fig:SpecifiedGridBishop}
\end{figure}

\Note{Voor de buitenwaartse stabiliteit wordt hetzelfde rekengrid gebruikt als voor de binnenwaartse stabiliteit 
behalve dat het rekengrid aan de rivierzijde wordt geplaatst in plaats van aan de polderzijde.}

\subsubsection{Bishop -- 'Naar opgave afstand' tangentlijnen}
\label{sec:BishopNaarOpgaveAfstandTL}
 
\subsection{Uplift-Van}

\subsubsection{Uplift-Van -- 'Automatisch' rekengrid}
\label{sec:UpliftVanAutomatischGrid}

Het zoekgebied voor Uplift-Van bestaat uit twee rechthoekige rekengrids:
\begin{itemize}

	\item Het rekengrid voor de actieve cirkel (d.w.z. de dijkzijde) heeft dezelfde vorm als voor de Bishop-methode 
	(zie \autoref{sec:BishopAutomatischZoekGebied}), 
	maar het heeft minder punten (1 punt per $\approx$~2~meters in plaats van 1 punt per $\approx$~1~meter) 
	en de linkerbenedenhoek bevindt zich niet op dezelfde positie, maar zoals getoond in \autoref{fig:AutomaticGridUpliftVan} in het geval met berm en 
	in \autoref{fig:AutomaticGridUpliftVanNoShoulder} in het geval zonder berm;
	
	\item Het rekengrid voor de passieve cirkel (d.w.z. slootkant) is een rechthoek van 2 meter hoogte, 
	bestaande uit punten met een tussenruimte van 2 meter in beide richtingen. 
	De linkerzijde van deze rechthoek valt samen met de teen van de dijk (punt M). 
	De positie van de rechterzijde is afhankelijk van het opdrijfmechanisme:
	\begin{itemize}
		\item Indien er een sloot aanwezig is, is de rechterzijde de ingang van de sloot aan de dijkzijde (punt N);
		\item Als er geen sloot aanwezig is en er geen opdrijven\footnote{Voor het bepalen of opdrijven optreedt, 
		wordt een factor 1 toegepast in plaats van de opgegeven factor \textit{Criterium opdrijven bij stabilteit} in het tabblad \textit{Scenarios} (\autoref{fig:TabbladScenarios}).\label{footnote_opdrijven}} plaatsvindt, 
		wordt de breedte van de rechthoek ingesteld op 8 meter;
		\item Als er geen sloot aanwezig is, maar er wel sprake is van opdrijven\textsuperscript{\ref{footnote_opdrijven}}:
		\begin{itemize}
			\item als de zone voor opdrijven eindigt vóór de rechter geometriegrens: 
			de rechterkant van het passieve rekengrid is het einde van het opwaartse mechanisme;
			\item Als de zone voor opdrijven niet eindigt vóór de rechter geometriegrens: 
			exact elke 2 meter wordt 1 punt gecreëerd, beginnend bij de teen van de dijk (punt M) totdat de rechter geometriegrens (punt R) is bereikt.
		\end{itemize}
	\end{itemize}
\end{itemize}

\Note{De aanwezigheid van de berm aan de polderzijde wordt vastgesteld door de aanwezigheid van beide karakteristieke punten K (\textit{Insteek binnenberm}) 
en L (\textit{Kruin binnenberm}) te controleren.}

\Note{De aanwezigheid van de sloot aan de polderzijde wordt vastgesteld door controle op de aanwezigheid van de volgende vier kenmerkende punten: 
N (\textit{Insteek sloot dijkzijde}), O (\textit{Slootbodem dijkzijde}), P (\textit{Slootbodem polderzijde}) en Q (\textit{Insteek sloot polderzijde}). 
Indien tenminste één van deze vier punten ontbreekt, wordt de sloot als afwezig beschouwd.}

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.95\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/AutomaticGridUpliftVan.png}
	\caption{Automatische positionering van de roosters voor Uplift-Van indien er een berm en een sloot aanwezig zijn}
	\label{fig:AutomaticGridUpliftVan}
\end{figure}

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.95\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/AutomaticGridUpliftVanNoShoulder.png}
	\caption{Automatische positionering van de roosters voor Uplift-Van indien er geen berm aanwezig is}
	\label{fig:AutomaticGridUpliftVanNoShoulder}
\end{figure}

\subsubsection{Uplift-Van -- 'Naar opgave afstand' rekengrid}
\label{sec:UpliftVanNaarOpgaveAfstandGrid}
De positie van beide rekengrids is weergegeven in \autoref{fig:SpecifiedGridUpliftVan}.

\textbf{Linker rekengrid}\\
Het linker rekengrid is identiek als voor de Bishop-methode (\autoref{sec:BishopNaarOpgaveAfstandZoekGebied}): 
de linkeronderhoek van het rekengrid ligt in het midden van de kruin, op het maaiveld. \\
De breedte $W_{\text{grid;links}}$ en de hoogte $H_{\text{grid;links}}$ van het rekengrid zijn door de gebruiker gespecificeerd door middel van het
aantal punten ($N_{\text{X;links}}$ en $N_{\text{Z;links}}$) en de afstand tussen de punten ($w_{\text{punt;links}}$ en $h_{\text{punt;links}}$) in beide richtingen.

\textbf{Rechter rekengrid}\\
De onderkant van het rekengrid ligt op hetzelfde niveau als het karakteristieke punt M (\textit{Teen dijk binnenwaarts}), verhoogd met 20~cm.\\
De breedte $W_{\text{grid;rechts}}$ en de hoogte $H_{\text{grid;rechts}}$ van het rekengrid zijn door de gebruiker gespecificeerd door middel van het
aantal punten ($N_{\text{X;rechts}}$ en $N_{\text{Z;rechts}}$) en de afstand tussen de punten ($w_{\text{punt;rechts}}$ en $h_{\text{punt;links}}$) in beide richtingen.\\
De linkerkant van het rekengrid ligt ter hoogte van het punt met de laagste opdrijffactor minus de breedte $W_{\text{grid;rechts}}$ van het rekengrid,
maar kan niet verder naar links liggen dan de \textit{Teen dijk binnenwaarts}. \\
De rechterkant van het rekengrid kan niet verder naar rechts liggen dan de rechter geometriegrens.

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.95\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/SpecifiedGridUpliftVan.png}
	\caption{Positie van de rekengrids voor Uplift-Van bij gespecificeerde afmetingen}
	\label{fig:SpecifiedGridUpliftVan}
\end{figure}

\subsubsection{Uplift-Van -- 'Automatische' tangentlijnen}
\label{sec:UpliftVanAutomatischTL}

De posities van de horizontale tangentlijnen (zie \autoref{fig:AutomaticTangentLinesUpliftVan}) vallen samen met de grenzen van de verschillende lagen van het bodemprofiel langs de verticaal:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item $X = \left(X_{K} + X_L\right) / 2$ als er een berm aanwezig is;
	\item $X = \left(X_{J} + X_M\right) / 2$ als er geen berm aanwezig is.
\end{itemize}

De bovenste tangentlijn (d.w.z. snijpunt met oppervlaktelijn) wordt met 1~m verschoven.
Als de afstand tussen twee lagen meer dan 0.8~meter is,
worden extra tangentlijnen toegevoegd om een maximale afstand tussen twee opeenvolgende tangentlijnen van 0.8 m te krijgen.
Tot slot worden er twee extra tangentlijnen toegevoegd onder de onderste tangentlijn (d.w.z. snijpunt met bodemwatervoerende laag) elke 0.5~m.

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.95\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/AutomaticTangentLinesUpliftVan.png}
	\caption{Automatische positie van de tangentlijnen voor Uplift-Van}
	\label{fig:AutomaticTangentLinesUpliftVan}
\end{figure}

\paragraph*{Extra tangentlijnen}
Wanneer de kritieke (actieve en passieve) cirkels zijn gevonden en de verfijning heeft plaatsgevonden (\autoref{sec:VerfijningGrid}), 
worden 16 extra berekeningen uitgevoerd door 8 tangentlijnen boven en 8 onder de kritieke tangentlijn toe te voegen, met een tussenruimte van 5~cm, 
zoals weergegeven in \autoref{fig:AdditionalTangentLinesUpliftVan}.

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.8\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/AdditionalTangentLinesUpliftVan.png}
	\caption{Extra tangentlijnen rond de kritische tangentlijnen}
	\label{fig:AdditionalTangentLinesUpliftVan}
\end{figure}

\subsubsection{Uplift-Van -- 'Naar opgave afstand' tangentlijnen}
\label{sec:UpliftVanNaarOpgaveAfstandTL}
De horizontale tangentlijnen worden gelegd langs:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item het midden van het linker rekengrid (zie \autoref{fig:SpecifiedTangentLinesUpliftVan}) bij een 'Naar opgave afstand' rekengrid;
	\item het karakteristieke punt \textit{Teen dijk binnenwaarts} bij een 'Automatisch' rekengrid.
\end{itemize}

De onderste tangentlijn ligt onder de bovenkant van de bodemlaag, op een afstand gelijk aan de gespecificeerde afstand tussen de tangentlijnen.
Er worden tangentlijnen boven toegevoegd, van elkaar gescheiden door de gespecificeerde afstand, totdat het maaiveld is bereikt.
 
\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.95\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/SpecifiedTangentLinesUpliftVan.png}
	\caption{Gespecificeerde tangentlijnen voor Uplift-Van (in geval van 'Naar opgave afstand' rekengrid}
	\label{fig:SpecifiedTangentLinesUpliftVan}
\end{figure}

\subsubsection{Uplift-Van -- 'Op laagscheidingen' tangentlijnen}
\label{sec:UpliftVanOpLaagscheidingenTL}
De posities van de horizontale tangentlijnen (zie \autoref{fig:OnBoundaryLinesTangentLinesUpliftVan}) vallen samen met de grenzen van de verschillende lagen van het bodemprofiel langs de verticaal:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item $X = \left(X_K + X_L\right) / 2$ als er een berm aanwezig is;
	\item $X = \left(X_J + X_M\right) / 2$ als er geen berm aanwezig is.
\end{itemize}

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.95\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/OnBoundaryLinesTangentLinesUpliftVan.png}
	\caption{Op laagscheidingen tangentlijnen voor Uplift-Van (berm aanwezig)}
	\label{fig:OnBoundaryLinesTangentLinesUpliftVan}
\end{figure}

\subsection{Verfijning van het rekengrid}
\label{sec:VerfijningGrid}
Voor Bishop en Uplift-Van met rekengrid geldt dat wanneer het middelpunt van de kritieke cirkel is gevonden in het rekengrid (eventueel verplaatst), 
dan wordt het rekengrid automatisch verfijnd rond dit kritieke punt, 
met de helft van de afstand tussen twee punten. 
Dit leidt tot 8 nieuwe evaluaties per verfijningsstap.
Er worden 2 verfijningsstappen genomen zoals in \autoref{fig:AutomaticGridRefinement} getoond.

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.95\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/AutomaticGridRefinement.png}
	\caption{Rekengrid verfijning met 2 verfijningsstappen}
	\label{fig:AutomaticGridRefinement}
\end{figure}

\subsection{Verfijning van de tangentlijnen}
\label{sec:VerfijningTL}
Na de verfijning van het rekengrid (\autoref{sec:VerfijningGrid}) wordt de optimale tangentlijn ook verfijnd, 
met de helft van de afstand tussen twee tangentlijnen. 
Dit leidt tot 2 nieuwe evaluaties per verfijningsstap.
Er worden 2 verfijningsstappen genomen zoals getoond in \autoref{fig:AutomaticTangentLineRefinement}.

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.95\textwidth]{pictures/SchematiseringAlgoritmenDAM/AutomatischZoekgebied/AutomaticTangentLineRefinement.png}
	\caption{Tangentlijnen verfijning met 2 verfijningsstappen}
	\label{fig:AutomaticTangentLineRefinement}
\end{figure}

\chapter{Rekenen}
\label{chp:Rekenen}
DAM kent een voorbewerking, namelijk het genereren van de waterspanningen, zie \nameref{sec:DAMWaternetCreator}.

DAM kent meerdere (faalmechanisme) modellen:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item binnen- en buitenwaartse stabiliteit (zie \nameref{sec:MacrostabiliteitRekeninstellingen})
	\item piping (zie \nameref{sec:PipingRekeninstellingen})
\end{itemize}

En DAM maakt onderscheid in \nameref{sec:Berekeningstype}.

\section{Berekeningstype}
\label{sec:Berekeningstype}

DAM kent twee berekeningstypen:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item \nameref{sec:Ontwerp}
	\item \nameref{sec:DAMLiveConfiguratie}
\end{itemize}

\subsection{Ontwerp}
\label{sec:Ontwerp}
Bij het berekeningstype ontwerp zijn er twee analyses mogelijk:
\begin{itemize}
	\item Geen aanpassing \\
	Er wordt 1 berekening (per locatie, per ondergrondprofiel, per rekenscenario) uitgevoerd. 
	De uitkomst is een veiligheidsfactor in het tabblad tabellen-ontwerpberekeningen en een gekleurde locatie op de kaart:
	\begin{itemize}
		\item rood: voldoet niet aan opgegeven veiligheidsfactor
		\item groen: voldoet aan opgegeven veiligheidsfactor
		\item grijs: berekening heeft niet plaatsgevonden
	\end{itemize}
	\item Geometrieaanpassing \\
	Er worden meerdere rekenslagen (iteraties) gemaakt totdat het aangepaste profiel een veiligheidsfactor behaald gelijk of hoger dan de opgegeven benodigde veiligheidsfactor. 
	Zie \nameref{sec:GeometrieAanpassen}.
\end{itemize}

De globale rekeninstellingen kunnen worden ingesteld op projectniveau; 
oftewel het faalmechanisme (macrostabiliteit binnenwaarts/buitenwaarts en piping) en het te gebruiken model, bijvoorbeeld Bishop en/of UpliftVan.
Op te geven via menu-berekeningen-opties. \\
De instellingen verschillen per faalmechanisme: macrostabilteit en piping.

\subsection{DAMLive configuratie}
\label{sec:DAMLiveConfiguratie}
DAMLive kent geen user interface.
Het maakt wel gebruik van een dam project bestand (damx), dat in de DAM-UI wordt aangemaakt.
Vervolgens wordt dit DAM project door DAMLive gebruikt door met sensordata berekeningen uit te voeren.
In grote lijnen moet het volgende gebeuren:
\begin{itemize}
	\item Invoer data maken.
	\item Aanmaken DAM project.
	\item DamLive calculation parameter bestand maken.
\end{itemize}

\subsubsection{Invoer data}
Invoer data definieren en een DAM bestand gebeurt zoals beschreven in \nameref{sec:ConfigurerenDAM}. 
Er moet echter nog 1 extra bestand worden aangemaakt:
een Excel bestand met de beschrijving van de sensor configuratie. 
De naam van dat bestand is vrij te kiezen maar we raden aan om de naam "Sensordata.xls" te gebruiken.
Een beschrijving van de opzet van de sensordata is te vinden in appendix \nameref{app:SensorData}.


\subsubsection{Aanmaken DAM project}
Het aanmaken van een DAMLive project bestand gebeurt nu met opgave van
\begin{itemize}
	\item Het *.defx bestand (\nameref{sec:DAMDatabronbestand}).
	\item Het Sensordata.xls bestand (\nameref{app:SensorData}).
\end{itemize}

\subsubsection{DamLive calculation parameter bestand}
Bij het maken van een DamLive berekening moet ook een calculation parameter bestand opgegeven worden.
Een beschrijving van de opzet van het calculation parameter bestand is te vinden in \nameref{app:DamLiveCalculationParameters}.


\section{Macrostabiliteit rekeninstellingen}
\label{sec:MacrostabiliteitRekeninstellingen}

\subsection{Macrostabiliteit rekeninstellingen op projectniveau}
Voor een ontwerpberekening kunnen globale rekeninstellingen worden ingesteld (op keringniveau). 

\paragraph*{Glijvlakmodel}
\label{sec:Glijvlakmodel}
DAM kan gebruik maken van de volgende rekenmodellen voor \textit{Stability Inside}:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Bishop
	\item Uplift-Van
	\item Bishop/Uplift-Van
\end{itemize}

Bij de modellen Uplift-Van en Bishop/Uplift-Van, 
wordt er alleen een Uplift-Van berekening uitgevoerd indien er opdrijven optreedt.
Wanneer de optie "Voer Uplift-Van alleen uit indien opdrijven optreedt" wordt uitgezet, 
dan wordt de Uplift-Van berekening altijd uitgevoerd.

Hiernaast biedt DAM één model (\textit{Bishop}) aan voor \textit{Stability Outside}.  

\paragraph*{Gridinstellingen}
Er zijn verschillende opties mogelijk:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Zoekmethode: rekengrid of BeeSwarm algorithme 
	(de laatste alleen voor binnenwaartse stabiliteit in combinatie met Uplift-Van of Bishop/Uplift-Van\footnote{Indien is gekozen voor Bishop/Uplift-Van als Glijvlakmodel met zoekmethode Bee Swarm, 
	wordt de Bee Swarm methode alleen gehanteerd voor het Uplift-Van deel. Het Bishop-deel gebruikt altijd het rekengrid.});
	\item Bepaling tangentlijnen: op laagscheidingen\footnote{Alleen voor Uplift-Van}, automatisch of naar opgave afstand;
	\item Bepaling grid: automatisch of naar opgave afstand.	
\end{itemize}
Indien gekozen voor ‘opgave afstand’, moet deze vervolgens worden gespecificeerd.

In \autoref{sec:AutomatischZoekgebied} worden alle gridinstellingen gedetailleerd uitgelegd.

\subsection{Macrostabiliteit rekeninstellingen op locatieniveau}
\begin{itemize}
	\item \textbf{Zoneringstype} \\
	DAM biedt de mogelijkheid om zonering toe te passen op de volgende manieren. 
	De optie is te kiezen in de locatietabel
	\begin{enumerate}
		\item \textbf{Geen zone} \\
		Bij deze optie wordt het glijvlak met de laagste veiligheidsfactor als uitkomst gegeven. 
		\item \textbf{Verboden zone} \\
		Deze optie geeft de mogelijkheid om handmatig een zone op te geven voor het intredepunt van het glijvlak op basis van de karakteristieke punten, zie \autoref{fig:KarakteristiekePunten}.
		Het intredepunt moet vallen tussen enerzijds de kruin van het buitentalud 
		en anderzijds de kruin van het binnentalud of de teen van de dijk binnenwaarts.
		De factor f geeft aan hoever deze grens ligt; f=0 voor op de binnenkruin, f=1 voor op de binnenteen, zie \autoref{fig:VerbodenZoneFactor}. 
	\end{enumerate}
	\item \textbf{Minimale glijcirkel diepte}
\end{itemize}

\begin{figure}[H]
	\centering
	\includegraphics[width=0.70\textwidth]{Pictures/Berekeningen/VerbodenZoneFactor.png}
	\caption{Verboden zone factor}
	\label{fig:VerbodenZoneFactor}
\end{figure}

\subsection{Schuifsterktemodellen (op materiaalniveau)}
\label{sec:Schuifsterktemodellen}
DAM kan met de volgende schuifsterktemodellen rekenen:
\begin{itemize}
	\item \textbf{Mohr-Coulomb model} \\
	Opgeven in \nameref{sec:SoilsCsv}:
	\begin{itemize}
		\item cohesie
		\item hoek van inwendige wrijving
	\end{itemize}
	\item \textbf{SHANSEP model} \\
	Opgeven in \nameref{sec:SoilsCsv}:
	\begin{itemize}
		\item Schuifsterkte ratio S
		\item Sterkte toename exponent m
		\item POP
	\end{itemize}
	\item \textbf{Sigma-Tau tabel} \\
	Opgeven in \nameref{sec:SoilsCsv} en in \nameref{sec:SigmaTauCurvesCsv}:
	\begin{itemize}
		\item Sigma-Tau tabel naam
	\end{itemize}
	\item \textbf{Su tabel} \\
	Opgeven in \nameref{sec:SoilsCsv} en in \nameref{sec:SuTablesCsv}:
	\begin{itemize}
		\item Su tabel naam
	\end{itemize}
\end{itemize}

\section{Piping rekeninstellingen}
\label{sec:PipingRekeninstellingen}
Voor piping kan gekozen worden uit 2 opties:
\begin{enumerate}[noitemsep, nolistsep]
	\item \nameref{sec:Bligh}
	\item \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}
\end{enumerate}

\Note{Piping kan alleen toegepast worden met 1D profielen, NIET met 2D profielen.}

\subsection{Bligh}
\label{sec:Bligh}
DAM biedt de mogelijkheid om te rekenen met de standaard piping regel van Bligh.
De piping veiligheidsfactor wordt bepaald volgens:
\begin{equation}
\label{eq:FoSBligh}
FoS = \frac{m_p \; H_c}{h - h_{\text{exit}} - r_c \; D_{\text{deklaag}}}
\end{equation}
met:
\begin{equation}
H_c = \frac{L}{C_{\text{creep}}}
\end{equation}
waarbij:
\begin{longtable}{p{12mm}p{\textwidth-24pt-12mm}}
$H_c$ & is het kritieke verval; \\
$m_p$ & is de modelfactor voor het piping model ($m_p$ = 1); \\
$h$ & is de freatische waterstand aan rivierzijde; \\
$h_{\text{exit}}$ & is de freatische waterstand bij het uittredepunt; \\
$r_c$ & is de reductiefactor voor de weerstand in de deklaag bij het uittredepunt ($r_c$ = 0.3); \\
$D_{\text{deklaag}}$ & is de laagdikte van de deklaag bij het uittredepunt;\\
$L$ & is de kwelweglengte (in DAM gedefinieerd als de afstand tussen Teen dijk buitenwaarts en het eerste punt waar opdrijven optreedt); \\
$C_{\text{creep}}$ & is de creep factor afhankelijk van de mediane korreldiameter $D_{50}$ (zie \autoref{tab:CCreepBligh} en \autoref{eq:D50}).
\end{longtable}

\Note{De mediane korreldiameter $D_{50}$ is geen invoer in DAM, het wordt berekend met:
\begin{equation}
\label{eq:D50}
D_{50} = 0.81 \times D_{70}
\end{equation}}

\begin{table}[H]
\begin{tabular}{|p{45mm}|p{60mm}|p{\textwidth-105mm-36pt}|} \hline
\textbf{Grondsoort} & \textbf{Mediane korreldiameter D$_{\textbf{50}}$ [$\mu$m]} & \textbf{C$_{\textbf{creep}}$ (Bligh)} \\ \hline
Uiterst fijn zand, silt & < 105 & 18 \\ \hline
Zeer fijn zand & 105 -- 150 & 18 \\ \hline
Matig fijn zand (kwarts) & 150 -- 210 & 15 \\ \hline
Matig grof zand & 210 -- 300 & 15 \\ \hline
Zeer/uiterst grof zand & 300 -- 2000 & 12 \\ \hline
Fijn grind & 2000 -- 5600 & 9 \\ \hline 
Matig grof grind & 5600 -- 16000 & 9 \\ \hline
Zeer grof grind & > 16000 & 4 \\ \hline
\end{tabular}
\caption{Waarden voor C$_{\text{creep}}$ volgens Bligh}
\label{tab:CCreepBligh}
\end{table}

\subsection{Sellmeijer Revised (WBI)}
\label{sec:SellmeijerRevisedWBI}
Bij Sellmeijer revised (WBI) maakt DAM gebruik van de DAM-opdrijfberekening (zie \nameref{sec:ControleOpOpdrijven}) om de uittredelocatie te bepalen. 
Voor het bepalen van de waterspanningen wordt de \nameref{sec:DAMWaternetCreator} gebruikt.
Vervolgens wordt voor deze uittredelocatie een berekening gemaakt voor opbarsten, heave en voorschrijdende erosie (piping) op basis van de lagenopbouw ter plaatse.

\subsubsection{Opbarsten}
De veiligheidsfactor voor opbarsten wordt bepaald volgens:
\begin{equation}
\label{eq:FoSUpliftSellmeijer}
FoS_u = \frac{m_u \; \Delta \phi_{c,u}}{\phi_{\text{exit}} - h_{\text{exit}}}
\end{equation}
waarbij
\begin{equation*}
\Delta \phi_{c,u} = \frac{\sigma_{\text{eff}}}{\gamma_{\text{water}}}
\end{equation*}
\begin{longtable}{p{10mm}p{\textwidth-24pt-10mm}}
$m_u$ & modelfactor opbarsten (uplift) (=1) \\
$\sigma_{\text{eff}}$ & effectieve spanning onderkant deklaag (kN/m$^{\text{3}}$).
Hierbij wordt rekening gehouden met de effectieve deklaag in geval van een sloot \\
$\gamma_{\text{water}}$ & volumiek gewicht water (= 9.81 kN/m$^{\text{3}}$) \\
$\phi_{\text{exit}}$ & waterspanning bij uittredepunt \\
$h_{\text{exit}}$ & freatische waterstand bij uittredepunt \\
\end{longtable}

\subsubsection{Heave}
De veiligheidsfactor voor heave wordt bepaald volgens:
\begin{equation}
\label{eq:FoSHeaveSellmeijer}
FoS_h = \frac{i_{c,h}}{i}
\end{equation}
waarbij
\begin{longtable}{p{10mm}p{\textwidth-24pt-10mm}}
$i_{c,h}$ & kritieke heave gradient (=0.3) \\
$i$ & gradient uittredepunt, zie grenstoestandsfunctie \autoref{eq:grenstoestandsfunctie}.
\end{longtable}

\begin{equation}
\label{eq:grenstoestandsfunctie}
Z_h = i_{c,h} - i = i_{c,h} - \left(\phi_{\text{exit}} - h_{\text{exit}}\right) / D_{\text{deklaag}}
\end{equation}
waarin
\begin{longtable}{p{10mm}p{\textwidth-24pt-10mm}}
$D_{\text{deklaag}}$ & laagdikte van de deklaag [m] \\
$h_{\text{exit}}$ & freatische waterstand bij uittredepunt \\
\end{longtable}

\subsubsection{Terugschrijdende erosie}
De veiligheidsfactor voor terugschrijdende erosie wordt bepaald volgens:
\begin{equation}
\label{eq:FoSErosieSellmeijer}
FoS_p = \frac{m_p \; H_c}{h - h_{\text{exit}} - r_c\; D_{\text{deklaag}}}
\end{equation}
waarbij
\begin{longtable}{p{10mm}p{\textwidth-24pt-10mm}}
$H_c$ & kritieke verval over de waterkering tussen het intredepunt en het uittredepunt [m] \\
$m_p$ & modelfactor voor het piping model ($m_p = 1$) \\
$h$ & freatische waterstand aan rivierzijde [m] \\
$h_{\text{exit}}$ & freatische waterstand bij het uittredepunt [m] \\
$r_c$ & reductiefactor voor de weerstand bij het uittredepunt ($r_c$ = 0.3) \\
$D_{\text{deklaag}}$ & laagdikte van de deklaag bij uittredepunt [m]\\
\end{longtable}
$H_c$ in bovenstaande formule komt overeen met onderstaande $\Delta H_c$ 
\begin{equation}
\frac{\Delta H_c}{L} = F_{\text{resistance}} \; F_{\text{scale}} \; F_{\text{geometry}}
\end{equation}
waarbij
\begin{align*}
&F_{\text{resistance}} = \eta \frac{\gamma_{\text{sub.particles}}}{\gamma_{\text{water}}} \tan \theta \\
&F_{\text{scale}} = \frac{d_{70.m}}{\sqrt[3]{\kappa L}} \left(\frac{d_{70}}{d_{70.m}}\right)^{0.4} , \quad \kappa = \frac{\nu_{\text{water}}}{g} k \\
&F_{\text{geometry}} = 0.91 \left(\frac{D}{L}\right)^{\frac{0.28}{\left(\frac{D}{L}\right)^{2.8} - 1} + 0.04}
\end{align*}
waarin
\begin{longtable}{p{15mm}p{\textwidth-24pt-15mm}}
$L$ & kwelweglengte van in- tot uittredepunt: $L = x_{\text{exit}} - x_{\text{entry}}$ [m] \\
$\gamma_{\text{sub.particles}}$ & volumegewicht van zandkorrels onder water (= 16.5) [kN/m$^{\text{3}}$] \\
$\eta$ & coefficient van White (sleepkrachtfactor) (= 0.25) [-] \\
$d_{70}$ & 70-percentielwaarde van de korrelverdeling van de piping-gevoelige laag [m] \\
$\kappa$ & intrinsieke doorlatenheid van de zandlaag [m$^{\text{2}}$] \\
$k$ & Darcy doorlatenheid [m/s] \\
$\nu$ & kinematische viscositeit van water (voor grondwater van 10$\degr$ Celsius: 1.33~$\cdot$~10$^{\text{-6}}$) [m$^{\text{2}}$/s] \\
$g$ & zwaartekrachteversnelling (= 9.81) [m/s$^{\text{2}}$] \\
$D$ & dikte van de zandlaag [m] \\
$d_{70.m}$ & referentie $d_{70}$-waarde (= 20.8 $\cdot$ 10$^{\text{-4}}$ [m] \\
$\theta$ & rolweerstandshoek van zandkorrels van de aangepaste Sellmeijer regel (= 37) [$\degr$] \\
\end{longtable}

Het intredepunt is standaard in DAM het karakteristiek punt 'Teen dijk buitenwaarts'. 
Dit kan per locatie aangepast worden door de afstand tot intredepunt (kolomnaam: distance\_to\_entry\_point)' op te geven in \textit{locations.csv}.

\subsubsection{Piping}
\label{sec:PipingSellmeijer}
Om piping te bepalen, dienen bovenstaande drie deelmechanismen in deze volgorde uitgerekend te worden. 
Bij het falen van één van deze berekeningen, berekent DAM de volgende deelmechanismen ook niet.
Dus wanneer er geen opbarstberekening gemaakt kan worden, dan worden heave en terugschrijdende erosie ook niet berekend.
Wanneer alledrie deelmechanismen berekend zijn wordt de hoogste veiligheidsfactor getoond als Piping veiligheidsfactor, samen met het kritieke verval ($H_c$) van dit deelmechamisme. 
Niet te verwarren met de $H_c$'s van de andere deelmechanismen.
\begin{equation}
\label{eq:FoSPipingSellmeijer}
FoS_{\text{piping}} = \max\left(FoS_u; FoS_h; FoS_p\right)
\end{equation}
Alle  resultaten worden getoond in het Tabellenvenster/Ontwerpberekeningen, zie Resultaten.


%%%%%%%%%%%%%%%%%
\chapter{Uitvoer}
\section{Berekeningen inzien}
Nadat de berekening is uitgevoerd, zijn de resultaten middels meerdere vensters in te zien:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Dwarsdoorsnede	
	\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
		\item Dwarsdoorsnede (\autoref{fig:MaatgevendeCirkel})
	\end{itemize}
	\item Eigenschappen	
	\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
		\item Berekening (\autoref{fig:VensterEigenschappenTabbladBerekening})\\
		Middels dit tabblad is het mogelijk om een (stabiliteits)berekening te openen in \dstability met het maatgevende glijvlak.
	\end{itemize}
	\item Tabellen	
	\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
		\item Tabblad Ontwerpberekeningen (\autoref{fig:VensterTabellenTabbladBerekeningen}) bij een \textit{Ontwerp} berekening
	\end{itemize}
\end{itemize}

\subsection{Uitvoer - Tabellenvenster}

\subsubsection{Ontwerpberekeningen tabblad}

Allereerst laat de DAM User Interface de resultaten zien in het tabel-venster, zie \autoref{fig:VensterTabellenTabbladBerekeningen}.
Door een berekening in dit venster te selecteren, verschijnt in het Eigenschappenvenster een extra tabblad: Berekening, zie \autoref{fig:VensterEigenschappenTabbladBerekening}.

% Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/Uitvoer/VensterTabellenTabbladBerekeningen.png}
	\caption{Voorbeeld venster Tabellen tabblad Ontwerpberekeningen}
	\label{fig:VensterTabellenTabbladBerekeningen}
\end{figure}

\begin{landscape}

\begin{footnotesize}
\begin{longtable}{|p{45mm}|p{45mm}|p{40mm}|p{75mm}|}
\caption{Overzicht van de parameters van tabblad Ontwerpberekeningen} \\ \hline
\label{tab:OverzichtOntwerpberekeningen}
\textbf{Kolomnaam (NL) met eenheid} & \textbf{Kolomnaam (ENG)} & \textbf{Faalmechanisme/model} & \textbf{Toelichting} \\ \hline
\endfirsthead
\hline
\textbf{Kolomnaam (NL) met eenheid} & \textbf{Kolomnaam (ENG)} & \textbf{Faalmechanisme/model} & \textbf{Toelichting} \\
\endhead
Locatie & Location & Algemeen &  \\ \hline
Scenario & Scenario & Algemeen &  \\ \hline
Berekeningsresultaat & Calculation result & Algemeen & De opties zijn: 'Geslaagd', 'Berekening mislukt' en 'Niet berekend'.
De laatste komt voor wanneer methode Uplift-Van is gekozen en er geen opdrijven optreedt, 
tenzij de optie 'Voer Uplift-Van alleen uit indien opdrijven optreedt' is uitgezet (zie \autoref{sec:Glijvlakmodel}). \\ \hline
X (RD) [m] & Global X-coördinate [m] & Algemeen &  \\ \hline
Y (RD) [m] & Global Y-coördinate [m] & Algemeen &  \\ \hline
Analyse & Analysis & Algemeen & Met of zonder geometrieaanpassing \\ \hline
Probabilistisch & Probabilistic & Algemeen &  \\ \hline
Opdrijven & Uplift & Algemeen & Is aangevinkt indien opdrijven voorkomt (uitgerekend met DAM methode, niet WBI). \\ \hline
Profielnaam & Profile & Algemeen & Naam ondergrondprofiel \\ \hline
Probabiliteit profiel [÷] & Profile probability [÷] & Algemeen & Kans van aantreffen ondergrondprofiel. \\ \hline
Stabiliteitsfactor [-] & Safety factor [-] & Macrostabiliteit & Veiligheidsfactor macrostabiliteit (let op: in DAM 18.1 voor LiftVan inclusief veiligheidsfactor, dus nog vermenigvuldigen met 1.05 voor stabiliteitsfactor zonder model factor). \\ \hline
Bermhoogte [m] & Shoulder height [m] & Algemeen &  \\ \hline
X polderteen [m] & Toe polder [m] & Algemeen &  \\ \hline
Z polderteen [m] & Height toe polder [m] & Algemeen &  \\ \hline
Vereiste veiligheidsfactor [-] & Required safety factor [-] & Algemeen & Veiligheidsfactor waaraan het ontwerp (indien geometrie aanpassing) getoetst wordt. \\ \hline
Buitenwaterstand & River level & Algemeen &  \\ \hline
Lage buitenwaterstand & River level low & Macrostabiliteit-buitenwaarts &  \\ \hline
DTH & Dike table height & Algemeen & Dijktafelhoogte, optie voor geometrieaanpassing \\ \hline
Helling demping PL3/PL4 & Slope damping factor & DAM Waternetcreator &  \\ \hline
Dijklengte [m] & Dike length [m] & Algemeen & Afstand tussen buitenteen en binnenteen \\ \hline
PL3 opdrijven [-] & PL3 Min uplift [-] & DAM Waternetcreator &  \\ \hline
PL3 stijghoogte aangepast[m] & PL3 Head adjusted[m] & DAM Waternetcreator &  \\ \hline
PL3 locatie opdrijven (X-lokaal) [m] & PL3 Min uplift (X-local) [m] & DAM Waternetcreator &  \\ \hline
PL3 locatie opdrijven (X-globaal) [m] & PL3 Min uplift (X-global) [m] & DAM Waternetcreator & X-coördinaat van het eerste punt waar opdrijven optreedt, m.b.t PL3. \\ \hline
PL3 locatie opdrijven (Y-globaal) [m] & PL3 Min uplift (Y-global) [m] & DAM Waternetcreator & Y-coördinaat van het eerste punt waar opdrijven optreedt, m.b.t. PL3. \\ \hline
PL4 opdrijven [-] & PL4 Min uplift [-] & DAM Waternetcreator &  \\ \hline
PL4 stijghoogte aangepast [m] & PL4 Head adjusted[m] & DAM Waternetcreator &  \\ \hline
PL4 locatie opdrijven (X-lokaal) [m] & PL4 Min uplift (X-local) [m] & DAM Waternetcreator &  \\ \hline
PL4 locatie opdrijven (X-globaal) [m] & PL4 Min uplift (X-global) [m] & DAM Waternetcreator & X-coördinaat van het eerste punt waar opdrijven optreedt, m.b.t PL4. \\ \hline
PL4 locatie opdrijven (Y-globaal) [m] & PL4 Min uplift (Y-global) [m] & DAM Waternetcreator & Y-coördinaat van het eerste punt waar opdrijven optreedt, m.b.t. PL4. \\ \hline
Model piping[-] & Piping model [-] & Piping & Het gebruikte model voor piping \\ \hline
Factor piping[-] & Piping factor [-] & Piping & Veiligheidsfactor piping; zie \autoref{eq:FoSBligh} indien model Bligh is gekozen; zie \autoref{eq:FoSPipingSellmeijer} indien model Sellmeijer Revised (WBI) is gekozen. \\ \hline
Intredepunt piping x lokaal [m] & Piping entry point (X-local) [m] & Piping &  \\ \hline
Intredepunt piping x globaal [m] & Piping entry point (X-global) [m] & Piping &  \\ \hline
Intredepunt piping y globaal [m] & Piping entry point (Y-global) [m] & Piping &  \\ \hline
Uittredepunt piping x lokaal [m] & Piping exit point (X-local) [m] & Piping &  \\ \hline
Uittredepunt piping x globaal [m] & Piping exit point (X-global) [m] & Piping &  \\ \hline
Uittredepunt piping y globaal [m] & Piping exit point (Y-global) [m] & Piping &  \\ \hline
Kwelweglengte piping [m] & Seepage length piping [m] & Piping &  \\ \hline
Kritische hoogte[m] & H critical[m] & Piping &  \\ \hline
Veiligheidsfactor opdrijven [-] & Uplift safety factor [-] & DAM Waternetcreator & Verhouding tussen gewicht grond en waterdruk bovenkant aquifer op de uittredelocatie, zie \nameref{sec:DAMWaternetCreator}. \newline 
NB: verschilt dus van Opbarsten veiligheidsfactor (WBI). \\ \hline
Opbarsten veiligheidsfactor (WBI) [-] & Uplift safety factor (WBI) [-] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Verhouding effectieve spanning en waterspanning, zie \autoref{eq:FoSUpliftSellmeijer} in \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \newline 
NB: Verschilt dus van Veiligheidsfactor opdrijven. \\ \hline
Opbarsten DeltaHc (WBI) [m] & Uplift DeltaHc (WBI) [m] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Kritiek verval voor opbarsten, zie \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Opbarsten hc (WBI) [m] & Uplift hc (WBI) [m] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Kritieke waterstand voor opbarsten, zie \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Opbarsten effectieve laagdikte (WBI) [m] & Effective cover layer (WBI) [m] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Effectieve laagdikte deklaag uittredepunt, zie \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Opbarsten effectieve spanning (WBI) [kN/m²] & Effective stress exit point (WBI) [kN/m²] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Effectieve spanning uittredepunt, zie \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Heave veiligheidsfactor (WBI) [-] & Heave safety factor (WBI) [-] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Veiligheidsfactor voor heave, zie \autoref{eq:FoSHeaveSellmeijer} in \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Heave hc (WBI) [m] & Heave hc (WBI) [m] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Kritieke waterstand voor heave, zie \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Heave gradiënt (WBI) [-] & Heave gradient (WBI) [-] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & De optredende verticale gradiënt in het opbarstkanaal, zie \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Terugschrijdende erosie veiligheidsfactor (WBI) [-] & Backward erosion safety factor (WBI) [-] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Veiligheidsfactor voor terugschrijdende erosie, zie \autoref{eq:FoSErosieSellmeijer} in \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Terugschrijdende erosie hc (WBI) [m] & Backward erosion hc (WBI) [m] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Kritieke waterstand voor terugschrijdende ersosie, zie \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Terugschrijdende erosie DeltaHc (WBI) [m] & Backward erosion DeltaHc (WBI) [m] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Het kritieke verval over de waterkering, zie \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Terugschrijdende erosie CCreep (WBI) [-] & Backward erosion CCreep (WBI) [-] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Verhouding $L/\Delta H_c$ tussen de kwelweglengte en het berekende kritieke verval, zie \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Terugschrijdende erosie gereduceerd verval [m] & Backward erosion reduced DeltaHc & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & Daadwerkelijk aanwezige stijghoogteverschil, het verschil tussen de buitenwaterstand en de binnenwaterstand, gecorrigeerd voor de drukval in het opbarstkanaal, zie \nameref{sec:SellmeijerRevisedWBI}. \\ \hline
Piping veiligheidsfactor (WBI) [-] & Piping safety factor (WBI) [-] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & De hoogste veiligheidsfactor van de drie submechanismen. \\ \hline
Piping hc (WBI) [m] & Piping Hc (WBI) [m] & Piping (Sellmeijer Revised (WBI)) & De kritieke waterstand behorende bij het maatgevende submechanisme. \\ \hline
Melding resultaat & Message & Algemeen & Berekening mogelijk? \\ \hline
Opmerkingen & Notes & Algemeen & Vrij tekstveld voor gebruiker \\ \hline
Aantal iteraties & Number of iterations & Algemeen / geometrieaanpassing & Aantal rekenslagen benodigd om eindgeometrie te genereren. \\ \hline
Evaluatie & Evaluation & Algemeen & Mogelijkheid voor gebruiker om berekening goed of af te keuren. \\ \hline
\end{longtable}
\end{footnotesize}

\end{landscape}

\subsection{Uitvoer - Eigenschappenvenster}

% Onderstaand plaatje is gemaakt met de Stability tutorial, locatie DWP_1, Bishop voor Berekeneningsmodel
\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=0.60\textwidth]{Pictures/Uitvoer/VensterEigenschappenTabbladBerekening.png}
	\caption{Voorbeeld venster Eigenschappen tabblad  Berekening}
	\label{fig:VensterEigenschappenTabbladBerekening}
\end{figure}

\subsection{Uitvoer - Dwarsdoorsnedevenster}

Indien het om een stabiliteitsberekening gaat, laat het venster Dwarsdoorsnede, op het tabblad 'Dwarsdoorsnede' het maatgevende glijvlak zien, 
zie \autoref{fig:MaatgevendeCirkel}.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/Uitvoer/MaatgevendeCirkel.png}
	\caption{Voorbeeld venster Dwarsdoorsnede, tabblad Dwarsdoorsnede}
	\label{fig:MaatgevendeCirkel}
\end{figure}

NB: In het geval van een piping berekening is er geen afbeelding beschikbaar.

Wanneer \dstability is geïnstalleerd, is het mogelijk de berekening vanuit DAM te openen door in het venster Eigenschappen, 
tabblad Berekening, op de knop ‘Open berekening’ te klikken, zie \autoref{fig:VensterEigenschappenTabbladBerekening}.
Hiermee wordt \dstability opgestart en laat deze een kopie van de invoer van de berekening zien, 
met alleen het maatgevende glijvlak. 
Om de resultaten te bekijken dient de berekening in \dstability opnieuw uitgevoerd te worden.
De kopie wordt opgeslagen in dezelfde folder als het origineel, zie \autoref{sec:Uitvoerbestanden}

Indien de geometrie door DAM is aangepast is dit te zien in het tabblad “dwarsdoorsnede” door middel van een groen gestippelde lijn, 
zie \autoref{fig:TabbladDwarsdoorsnedeOrigineleSchematiseringEnAangepasteGeometrie}.

\begin{figure}[H]
	\centering
		\includegraphics[width=1.00\textwidth]{Pictures/Uitvoer/TabbladDwarsdoorsnedeOrigineleSchematiseringEnAangepasteGeometrie.png}
	\caption{De originele schematisering en aangepaste geometrie (groen gestippeld)}
	\label{fig:TabbladDwarsdoorsnedeOrigineleSchematiseringEnAangepasteGeometrie}
\end{figure}

\section{Berekeningen controleren}
In het venster Eigenschappen tabblad Berekeningen zijn twee kolommen opgenomen waarin de controle van de berekeningen geregistreerd kunnen worden; nl. ‘Evaluatie’ en ‘Opmerkingen’.

In de kolom ‘Evaluatie’ kan de status van de berekening evaluatie worden weergeven door middel van de keuzes; 
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Goedgekeurd
	\item Afgekeurd
	\item Niet geëvalueerd
\end{itemize}

De laatste optie staat standaard in de kolom.

De kolom ‘Opmerkingen’ kan vrije tekst worden ingevuld met een maximale lengte van 15 leestekens. 
In verband met eventueel categoriseren van de opmerkingen en latere verwerking/presentatie in GIS, wordt aangeraden met codes te werken. 
Een voorbeeld van een codelijst is opgenomen in bijlage X.

\section{Uitvoerbestanden}
\label{sec:Uitvoerbestanden}
Na het uitvoeren van de berekeningen zijn de vensters van de user interface aangepast, zoals beschreven in voorgaande paragrafen. 
Dit wordt opgeslagen in het project bestand (*.damx). 

Nadat de berekeningen zijn uitgevoerd, wordt het originele project bestand (*.damx) overschreven door de nieuwe.

Indien DAM wordt afgesloten, op een later tijdstip wordt opgestart en het project bestand (*.damx) wordt geopend, 
dan zijn de berekeningen wederom inzichtelijk en te openen zoals boven omschreven.

De mogelijkheden om de afbeeldingen van de stabiliteitsberekeningen te kunnen zien en stabiliteitsberekeningen te kunnen openen 
is echter wel afhankelijk van de aanwezigheid van meerdere bestanden. 
Deze zijn allen opgeslagen in een aangemaakte map: <trajectnaam>.Calc. 

Deze map is in dezelfde map aangemaakt als waar het project bestand (*.damx) wordt opgeslagen.

De <trajectnaam>.Calc bestaat uit de volgende mappen: 
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]
	\item Stability met als mogelijke submappen Bishop en UpliftVan.
	\item Piping met als mogelijke submappen Bligh en Wti2017.
\end{itemize}

Belangrijk is dat deze mapstructuur ongewijzigd blijft om het project bestand (*.damx) goed te laten functioneren. 

Indien er geslaagde stabiliteitsberekeningen zijn gemaakt, 
zijn er in de Calc folder invoerfiles voor \dstability opgeslagen.
In \dstability kunnen de berekeningen opnieuw uitgevoerd worden.

De files met naam *\_result.stix bevatten het maatgevende glijvlak.
Dit zijn dezelfde files die direct geopend kunnen worden in \dstability via de 'Open berekening' knop in het Eigenschappen venster.

Daarnaast zijn er files met de naam *\_input.stix die het gehele grid bevatten waarmee de berekening vanuit DAM is gemaakt.
Er zijn de volgende uitzonderingen:
\begin{itemize}[noitemsep, nolistsep]

	\item Voor een berekening met model UpliftVan en zoekmethode Rekengrid kunnen geen \_input.stix file gemaakt worden 
	omdat deze methode niet is opgenomen in \dstability.
	
	\item Bij de zoekmethode Rekengrid in DAM kan een andere afstand tussen de gridpunten horizontaal en verticaal gekozen worden,
	terwijl de gridafstand in \dstability in beide richtingen gelijk is. 
	In dit geval is in de \_input.stix files voor de kleinste afstand gekozen. 	
	Hierdoor kan het resultaat na opnieuw doorrekenen in \dstability enigszins afwijken van het resultaat in DAM.
	
	\item Bij de zoekmethode Rekengrid in DAM wordt een verfijning van het rekengrid (\autoref{sec:VerfijningGrid}) en de tangentlijnen (\autoref{sec:VerfijningTL}) gedaan
	maar niet in \dstability.
	Hierdoor kan het resultaat na opnieuw doorrekenen in \dstability enigszins afwijken van het resultaat in DAM.

\end{itemize}

Bovengenoemde bestanden worden automatisch door DAM aangemaakt. 
Daarnaast bestaat ook de mogelijkheid om als gebruiker bepaalde resultaatbestanden aan te maken.
De export bestanden wordt uitgevoerd door in de menubalk Bestand-Exporteren te kiezen en vervolgens 'Ontworpen maaiveldlijnen'.

Een andere mogelijkheid is het exporteren van het venster tabellen – berekeningen.
Hierbij wordt de tabel geëxporteerd zoals hij zichtbaar is, dus eventuele selecties blijven gelden. 
Deze export wordt uitgevoerd middels de knop ‘Tabel Exporteren’ in de werkbalk van het venster.

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\chapter{Referenties}
\bibliography{../DAM_references/dam_references}
\nocite{DAMWebsite}

\begin{appendix}

\chapter{Location parameters (locations.csv)}
\label{app:LocationParameters}
Onderstaande tabel geeft een overzicht van de door DAM gebruikte parameters (\textit{Name}). 
Daarbij is aangegeven het type van de parameter (\textit{Type}), de dimensie (\textit{Unit}), 
of de parameter verplicht is (\textit{Required}) en een korte omschrijving. 
Als gewerkt wordt met shape files, mogen de attribuutnamen vrij gekozen worden. 
In de *.defx wordt dan de link gelegd tussen de parameter en de shape, inclusief attribuut. 
Als gewerkt wordt met *.csv bestanden, dan zijn de parameternamen, zoals gepresenteerd in onderstaande tabel, de headernamen in het *.csv bestand.

\begin{footnotesize}
\begin{longtable}{|p{45mm}|p{10mm}|p{9mm}|p{12mm}|p{\textwidth-60pt-76mm}|} \hline
\textbf{Name} & \textbf{Type} & \textbf{Unit} & \textbf{Required} & \textbf{Description} \\ \hline
\endfirsthead
\hline
\textbf{Name} & \textbf{Type} & \textbf{Unit} & \textbf{Required} & \textbf{Description} \\
\endhead
location\_id & StringId & - & yes & Name of location \\ \hline
surfaceline\_id & StringId & - & yes & Reference to surfaceline \\ \hline 
segment\_id & StringId & - & yes & Reference to segment \\ \hline 
geo\_x & Float & m & yes & X-coördinate \\ \hline 
geo\_y & Float & m & yes & Y-coördinate \\ \hline 
x\_soilgeometry2D\_origin & Float & m & no & The  distance in x-direction between the origin of the soilgeometry2D and the first point of the surfaceline \\ \hline 
polderlevel & Float & m & yes & Level of water in polder \\ \hline 
head\_pl2 & Float & m & yes & Head of PL-Line2 \\ \hline 
head\_pl3 & Float & m & no & Head of PL-Line3; use MHW if not specified \\ \hline 
head\_pl4 & Float & m & no & Head of PL-Line4; use MHW if not specified \\ \hline 
ophoogmateriaaldijk & StringId & - & no & Material to use for raising dike \\ \hline 
ophoogmateriaalberm & StringId & - & no & Material to use for generating shoulder \\ \hline 
PenetrationLength & Float & m & yes & indringingslengte (for PL2); must >= 0; if 0 then no indringing is applied \\ \hline 
TrafficLoad & Float & kN/m$^{\text{2}}$ & yes & Load of traffic (non-uniform load will be added for this) \\ \hline 
TrafficLoadDistributionAngle & Float & degree & no & Distribution angle of the traffic load \\ \hline 
minimal\_circle\_depth & Float & m & no & Minimal depth of circle of stability \\ \hline 
dempingsfactor\_pl3 & Float & - & yes & Factor of damping for PL-Line 3 (deep sandlayer) (0.0 -1.0) \\ \hline 
dempingsfactor\_pl4 & Float & - & yes & Factor of damping for PL-Line 4 (in between sandlayer) (0.0 -1.0) \\ \hline 
PLLineCreationMethod & StringId & - & no & Method for creating PL-Lines \newline
Possible values (attention: case sensitive!): \newline
-- ExpertKnowledgeRRD \newline
-- ExpertKnowledgeLinearInDike \newline
-- GaugesWithFallbackToExpertKnowledgeRRD \\ \hline 
safety\_factor\_piping & Float & - & no & required safety factor for piping for design option. \\ \hline
safety\_factor\_stability\_inner\_slope & Float & - & no & required safety factor for stability innerslope for design option. \\ \hline
safety\_factor\_stability\_outer\_slope & Float & - & no & required safety factor for stability outerslope for design option for design option. \\ \hline
uplift\_criterion\_piping & Float & - & No & Criterion to determine if uplift occurs for piping. \\ \hline 
uplift\_criterion\_stability & Float & - & No & Criterion to determine if uplift occurs for stability. \\ \hline 
distance\_to\_entry\_point & Float & m & No & Distance from toe of dike to entry point of river in deep sandlayer \\ \hline 
PLLineOffsetBelowDikeTopAtRiver & Float & m & No & PL1 below top of dike (riverside) \\ \hline 
PLLineOffsetBelowDikeTopAtPolder & Float & m & No & PL1 below top of dike (polderside) \\ \hline 
PLLineOffsetBelowShoulderBase Inside & Float & m & No & PL1 below top of shoulder (polderside) \\ \hline 
PLLineOffsetBelowDikeToeAtPolder & Float & m & No & PL1 below toe of dike (polderside) \\ \hline 
UsePLLineOffsetBelowDikeCrest Middle & Boolean & - & No & Use the Offset below the middle of the dike crest for pl-line 1. \\ \hline 
PLLineOffsetBelowDikeCrestMiddle & Float & m & No & Offset below the middle of the dike crest for pl-line 1. \\ \hline 
UsePLLineOffsetFactorBelow ShoulderCrest & Boolean & - & No & Use the Offset below the shoulder crest defined as factor (0-1) on the difference in height between shoulder crest and shoulder (= dike) toe for pl-line 1. \\ \hline 
PLLineOffsetFactorBelowShoulder Crest & Float & - & No & Offset below the shoulder crest defined as factor (0-1) on the difference in height between shoulder crest and shoulder (= dike) toe for pl-line 1. \\ \hline 
IntrusionVerticalWaterPressure & String id & - & No & Defines how vertical water pressures should intrude. Options are (case insensitive): \newline
-- Standard \newline
-- Linear \newline
-- FullHydroStatic \newline
-- HydroStatic \newline
-- SemiTimeDependent \\ \hline 
StabilityShoulderGrowSlope & Float & m & No & Shoulder growth slope for stability design \\ \hline 
StabilityShoulderGrowDeltaX & Float & m & No & Shoulder growth delta X for stability design \\ \hline 
StabilitySlopeAdaptionDeltaX & Float & m & No & Slope adaption delta X for stability design \\ \hline 
SlopeDampingPiezometricHeight PolderSide & Float & m & No & The slope at which PL3 and PL4 decrease from the dike toe on the polder side to the polder level. \\ \hline 
DikeTableHeight & Float & m & No & Dike table height \\ \hline 
StabilityDesignMethod & String Id & - & No & Design method \newline
-- OptimizedSlopeAndShoulderAdaption (apply slope adaption when slipcircle exits in slope, apply shoulder when slipcircle exits in polder) \newline
-- SlopeAdaptionBeforeShoulderAdaption (First apply slope adaption starting with SlopeAdaptionStartCotangent, stepping with SlopeAdaptionStepCotangent and ending with SlopeAdaptionStepCotangent; only after that apply shoulder adaption) \\ \hline 
ZoneType & String Id & - & No & ZoneType for stability inside calculation \newline
Possible values (attention: case sensitive!): \newline
-- NoZones \newline
-- ForbiddenZone \\ \hline 
ForbiddenZoneFactor & Float & m & No & Factor indicating where the left limit of the forbidden zone lies: 
0 corresponds to the dike crest at polder and 1 corresponds to the dike toe at polder, see also \autoref{fig:VerbodenZoneFactor}. \\ \hline 
SlopeAdaptionStartCotangent & Float & - & No & Start slope for design method SlopeAdaptionBeforeShoulderAdaption \\ \hline 
SlopeAdaptionEndCotangent & Float & - & No & End slope for design method SlopeAdaptionBeforeShoulderAdaption \\ \hline 
SlopeAdaptionStepCotangent & Float & - & No & Step of slope for design method SlopeAdaptionBeforeShoulderAdaption \\ \hline 
UseNewDikeTopWidth & Boolean & - & No & Design method, height adapter: use the value for new width for dike crest \\ \hline 
NewDikeTopWidth & Float & m & No & Design method, height adapter: new width for dike crest \\ \hline 
UseNewDikeSlopeInside & Boolean & - & No & Design method, height adapter: use the value for new inside slope for the dike \\ \hline 
NewDikeSlopeInside & Float & - & No & Design method, height adapter: new inside slope for the dike \\ \hline 
UseNewDikeSlopeOutside & Boolean & - & No & Design method, height adapter: use the value for new outside slope for the dike \\ \hline 
NewDikeSlopeOutside & Float & - & No & Design method, height adapter: new outside slope for the dike \\ \hline 
UseNewShoulderTopSlope & Boolean & - & No & Design method, shoulder adapter: use the value for new topside slope for the shoulder \\ \hline 
NewShoulderTopSlope & Float & - & No & Design method, shoulder adapter: new topside slope for the shoulder \\ \hline 
UseNewShoulderBaseSlope & Boolean & - & No & Design method, shoulder adapter: use the value for new base slope for the shoulder \\ \hline 
NewShoulderBaseSlope & Float & - & No & Design method, shoulder adapter: new base slope for the shoulder \\ \hline 
UseNewMaxHeightShoulderAs Fraction & Boolean & - & No & Design method, shoulder adapter: use the value for new maximum allowed height for the shoulder as fraction of the dike height. \\ \hline 
NewMaxHeightShoulderAsFraction & Float & - & No & Design method, shoulder adapter: new maximum allowed height for the shoulder as fraction of the dike height. \\ \hline 
UseNewMinDistanceDikeToeStart Ditch & Boolean & - & No & Design method: use the new value of the minimum distance allowed between the dike toe (inside) and the start of the ditch. \\ \hline 
NewMinDistanceDikeToeStartDitch & Float & m & No & Design method: value of the minimum distance allowed between the dike toe (inside) and the start of the ditch. \\ \hline 
UseNewDitchDefinition & Boolean & - & No & Design method: use the new definition for the ditch (creating a totally new ditch instead of moving old ditch) \\ \hline 
NewWidthDitchBottom & Float & m & No & Design method: value of the width of the bottom of the new ditch. \\ \hline 
NewDepthDitch & Float & m & No & Design method: value of the depth of the bottom of the new ditch (related to polder level). \\ \hline 
NewSlopeAngleDitch & Float & - & No & Design method: value of the slope angles of the new ditch. \\ \hline 
water\_height & Float & m & No & River level (MHW). \\ \hline
water\_height\_low & Float & m & No & River level low (GLW). \\ \hline
\end{longtable}
\end{footnotesize}

\chapter{Characteristic points}
\label{app:CharacteristicPoints}
Onderstaande tabel geeft een overzicht van de benodigde karakteristieke punten in het bestand \textit{characteristicpoints.csv}. 
Daarbij is aangegeven welke punten verplicht zijn en welke niet. 
Overigens geldt dat als, bijvoorbeeld van de sloot, het eerste punt is opgegeven ook alle andere punten van de sloot aanwezig moeten zijn. 
Dit geldt ook voor de bermen. Deze onderlinge afhankelijkheden zijn in onderstaande tabel gearceerd. 
Als een niet verplicht punt niet aanwezig is, dan dient voor de X, Y en Z waarde -1 ingevuld te worden. 
De onderstaande namen vormen samen de header regel van het \textit{characteristicpoints.csv} bestand.

\begin{longtable}{|l|l|} \hline
\textbf{Naam} & \textbf{Required} \\ \hline
\endfirsthead
\hline
\textbf{Naam} & \textbf{Required} \\
\endhead
Surfaceline\_id & Yes \\ \hline
X\_Maaiveld binnenwaarts & Yes \\ \hline
Y\_Maaiveld binnenwaarts & Yes \\ \hline
Z\_Maaiveld binnenwaarts & Yes \\ \hline
X\_Insteek sloot polderzijde & No \\ \hline
Y\_Insteek sloot polderzijde & No \\ \hline
Z\_Insteek sloot polderzijde & No \\ \hline
X\_Slootbodem polderzijde & No \\ \hline
Y\_Slootbodem polderzijde & No \\ \hline
Z\_Slootbodem polderzijde & No \\ \hline
X\_Slootbodem dijkzijde & No \\ \hline
Y\_Slootbodem dijkzijde & No \\ \hline
Z\_Slootbodem dijkzijde & No \\ \hline
X\_Insteek sloot dijkzijde & No \\ \hline
Y\_Insteek sloot dijkzijde & No \\ \hline
Z\_Insteek sloot dijkzijde & No \\ \hline
X\_Teen dijk binnenwaarts & Yes \\ \hline
Y\_Teen dijk binnenwaarts & Yes \\ \hline
Z\_Teen dijk binnenwaarts & Yes \\ \hline
X\_Kruin binnenberm & No \\ \hline
Y\_Kruin binnenberm & No \\ \hline
Z\_Kruin binnenberm & No \\ \hline
X\_Insteek binnenberm & No \\ \hline
Y\_Insteek binnenberm & No \\ \hline
Z\_Insteek binnenberm & No \\ \hline
X\_Kruin binnentalud & Yes \\ \hline
Y\_Kruin binnentalud & Yes \\ \hline
Z\_Kruin binnentalud & Yes \\ \hline
X\_Verkeersbelasting kant binnenwaarts & Yes \\ \hline
Y\_Verkeersbelasting kant binnenwaarts & Yes \\ \hline
Z\_Verkeersbelasting kant binnenwaarts & Yes \\ \hline
X\_Verkeersbelasting kant buitenwaarts & Yes \\ \hline
Y\_Verkeersbelasting kant buitenwaarts & Yes \\ \hline
Z\_Verkeersbelasting kant buitenwaarts & Yes \\ \hline
X\_Kruin buitentalud & Yes \\ \hline
Y\_Kruin buitentalud & Yes \\ \hline
Z\_Kruin buitentalud & Yes \\ \hline
X\_Insteek buitenberm & No \\ \hline
Y\_Insteek buitenberm & No \\ \hline
Z\_Insteek buitenberm & No \\ \hline
X\_Kruin buitenberm & No \\ \hline
Y\_Kruin buitenberm & No \\ \hline
Z\_Kruin buitenberm & No \\ \hline
X\_Teen dijk buitenwaarts & Yes \\ \hline
Y\_Teen dijk buitenwaarts & Yes \\ \hline
Z\_Teen dijk buitenwaarts & Yes \\ \hline
X\_Maaiveld buitenwaarts & Yes \\ \hline
Y\_Maaiveld buitenwaarts & Yes \\ \hline
Z\_Maaiveld buitenwaarts & Yes \\ \hline
\end{longtable}

\chapter{Voorbeeld scenarios.csv}
\label{app:VoorbeeldScenariosCsv}
Onderstaand een voorbeeld van een \textit{scenarios.csv} voor twee locaties. 
De koppeling met de locaties gebeurd met de \textit{Location\_id}. 
Daarnaast heeft elk scenario, per \textit{Location\_id}, zijn unieke ID.

\begin{table}[H]
\begin{scriptsize}
\begin{tabular}{|p{19mm}|p{25mm}|p{15mm}|p{22mm}|p{\textwidth-60pt-81mm}|} \hline
\textbf{Location\_id} & \textbf{Location\_scenario\_id} & \textbf{water\_height} & \textbf{dike\_table\_height} & \textbf{safety\_factor\_stability\_inner\_slope} \\ \hline
OR\_409\_001\_i & 1 & -0.3 & 1 & 0.95 \\ \hline
OR\_409\_001\_i & 2 & -0.1 & 1.2 & 0.95 \\ \hline
OR\_409\_001\_i & 3 & 0 & 1.3 & 0.95 \\ \hline
OR\_409\_002A\_i & 1 & -0.2 & 1 & 0.9 \\ \hline
OR\_409\_002A\_i & 2 & -0.2 & 1 & 0.95 \\ \hline
OR\_409\_002A\_i & 3 & -0.2 & 1 & 1 \\ \hline			
\end{tabular}
\end{scriptsize}
\end{table}

In het voorbeeld is duidelijk te zien dat met de verschillende parameters gevarieerd kan worden. 
Naast de weergegeven kolommen, zijn er nog meer kolommen mogelijk. 
Deze zijn allen in onderstaande tabel weergegeven te weten:

\begin{footnotesize}
\begin{longtable}{|p{55mm}|p{10mm}|p{9mm}|p{12mm}|p{\textwidth-60pt-86mm}|} \hline
\textbf{Name} & \textbf{Type} & \textbf{Unit} & \textbf{Required} & \textbf{Description} \\ \hline
\endfirsthead
\hline
\textbf{Name} & \textbf{Type} & \textbf{Unit} & \textbf{Required} & \textbf{Description} \\
\endhead
Location\_id & StringId & - & Yes & Reference to location (in locations.csv) \\ \hline
Location\_scenario\_id & Integer & - & Yes & Sequence number of scenario for location. \\ \hline
water\_height & Float & m & No & River level for scenario (MHW). \\ \hline
water\_height\_low & Float & m & No & River level low for scenario (GLW). \\ \hline
dike\_table\_height & Float & m & No & Dike table height for scenario. \\ \hline
safety\_factor\_piping & Float & - & No & required safety factor for piping for design option. \\ \hline
safety\_factor\_stability\_inner\_slope & Float & - & No & required safety factor for stability innerslope for design option. \\ \hline
safety\_factor\_stability\_outer\_slope & Float & - & No & required safety factor for stability outerslope for design option for design option. \\ \hline
uplift\_criterion\_piping & Float & - & No & Criterion to determine if uplift occurs for piping. \\ \hline
uplift\_criterion\_stability & Float & - & No & Criterion to determine if uplift occurs for stability. \\ \hline
PLLineOffsetBelowDikeTopAtRiver & Float & m & No & Offset below the dike top at river for pl-line 1. \\ \hline
PLLineOffsetBelowDikeTopAtPolder & Float & m & No & Offset below the dike top at polder for pl-line 1. \\ \hline
PLLineOffsetBelowShoulderBaseInside & Float & m & No & Offset below the base of the shoulder inside for pl-line 1. \\ \hline
PLLineOffsetBelowDikeToeAtPolder & Float & m & No & Offset below the dike toe at polder for pl-line 1. \\ \hline
UsePLLineOffsetBelowDikeCrestMiddle & Boolean & - & No & Use the Offset below the middle of the dike crest for pl-line 1. \\ \hline
PLLineOffsetBelowDikeCrestMiddle & Float & m & No & Offset below the middle of the dike crest for pl-line 1. \\ \hline
UsePLLineOffsetFactorBelowShoulderCrest & Boolean & - & No & Use the Offset below the shoulder crest defined as factor (0-1) on the difference in height between shoulder crest and shoulder (= dike) toe for pl-line 1. \\ \hline
PLLineOffsetFactorBelowShoulderCrest & Float & - & No & Offset below the shoulder crest defined as factor (0-1) on the difference in height between shoulder crest and shoulder (= dike) toe for pl-line 1. \\ \hline
head\_pl3 & Float & m & No & Head for pl-line 3. \\ \hline
head\_pL4 & Float & m & No & Head for pl-line 4. \\ \hline
polderlevel & Float & m & No & Level of water in polder. \\ \hline 
head\_pl2 & Float & m & No & Head for pl-line 2. \\ \hline
\end{longtable}
\end{footnotesize}

\chapter{Voorbeeld soils.csv}
\label{app:VoorbeeldSoilsCsv}
Onderstaand een voorbeeld van een \textit{soils.csv}. 
De koppeling met de grond profielen gebeurt met de \textit{soil\_name}. 
Deze naam dient dan ook uniek te zijn.

Dit bestand biedt ook de mogelijkheid om te koppelen naar een sigma tau curve indien men gebruik wenst te maken van de optie SigmaTauTable.
In dat geval dient de naam opgegeven te worden van de te gebruiken sigma tau curve. 
De sigma tau curve zelf dient dan te zijn opgenomen met dezelfde naam in het sigmataucurves.csv bestand (\autoref{app:VoorbeeldSigmaTauCurvesCsv}).

Evenzo kan hier een koppeling naar een su tabel gemaakt worden, indien men gebruik wil maken van de optie SuTable.
In dat geval dient de naam opgegeven te worden van de te gebruiken su tabel. 
De su tabel zelf dient dan te zijn opgenomen met dezelfde naam in het sutables.csv bestand (\autoref{app:VoorbeeldSuTablesCsv}).

In het voorbeeld is duidelijk te zien dat met de verschillende parameters gevarieerd kan worden afhankelijk van het gekozen model. 
Alle mogelijkheden zijn in onderstaande tabel weergegeven:

\begin{table}[H]
	\begin{footnotesize}
		\begin{tabular}{|p{37mm}|p{10mm}|p{7mm}|p{13mm}|p{\textwidth-60pt-67mm}|} \hline
			\textbf{Name} & \textbf{Type} & \textbf{Unit} & \textbf{Required} & \textbf{Description} \\ \hline
			soil\_name & StringId & - & yes & Name \\ \hline
			soil\_color & StringId & - & yes & Color \\ \hline
			soil\_type & StringId & - & yes & Indicates the soil type associated with this soil. \\ \hline
			saturated\_unit\_weight & Float & kN/m$^{\text{3}}$ & no & Unit weight below phreatic level \\ \hline
			unsaturated\_unit\_weight & Float & kN/m$^{\text{3}}$ & no & Unit weight above phreatic level \\ \hline
			cohesion & Float & kN/m$^{\text{2}}$ & no & Cohesion \\ \hline
			friction\_angle & Float & deg & no & Friction angle \\ \hline
			diameter\_d70 & Float & µm & no & Diameter D70 \\ \hline
			permeability\_x & Float & m/s & no & Permeability Kx \\ \hline
			shear\_strength\_model & StringId & - & no & Shear strength model. The only supported options are “MohrCoulomb”, “SHANSEP”, "SigmaTauTable" and "SuTable" \\ \hline
			strength\_increase\_exponent & Float & - & no & Strength increase exponent \\ \hline
			ratio\_su\_pc & Float & - & no & Shear strength ratio S \\ \hline
			pop & Float & kN/m$^{\text{2}}$ & no & POP \\ \hline
			sigma\_tau\_curve\_name & StringId & - & no & link to the sigma tau curve as defined in the sigmataucurves.csv \\ \hline
			su\_table\_name & StringId & - & no & link to the su table as defined in the sutables.csv \\ \hline
			traffic\_load\_degree\_of \newline \_consolidation & Float & \% & no & The degree of consolidation per layer due to the traffic load.
			This is the relative amount of the total vertical stress by loading that is assumed to be carried as effective vertical stress by the soil skeleton.
			A degree of consolidation of 0\% means no additional effective stress. 
			A degree of consolidation of 100\% means no additional excess pore pressures. \\ \hline
		\end{tabular}
	\end{footnotesize}
\end{table}

\chapter{Voorbeeld sigmataucurves.csv}
\label{app:VoorbeeldSigmaTauCurvesCsv}
Onderstaand een voorbeeld van een \textit{sigmataucurves.csv}. 
De koppeling met de soils gebeurt op basis van de \textit{sigma\_tau\_curve\_name}. 
Deze naam dient dan ook op zich uniek te zijn per curve. 
Echter, in deze csv wordt die unieke naam voor elke sigma/tau combinatie van waarden, 
die bij deze curve horen, gebruikt.

\begin{table}[H]
	\begin{footnotesize}
		\begin{tabular}{|p{40mm}|p{10mm}|p{10mm}|} \hline
			\textbf{sigma\_tau\_curve\_name} & \textbf{sigma} & \textbf{tau} \\ \hline
			Al-P-dijksmat & 0 & 2.05 \\ \hline
			Al-P-dijksmat & 13.0 & 8.05 \\ \hline
			Al-P-dijksmat & 26.0 & 13.79 \\ \hline
			Al-P-dijksmat & 65.0 & 28.10 \\ \hline
			Al-P-dijksmat & 110.5 & 44.60 \\ \hline
			Alg-Ophoogzand & 0 & 0 \\ \hline
			Alg-Ophoogzand & 200.0 & 129.88 \\ \hline
		\end{tabular}
	\end{footnotesize}
\end{table}

Een geldige sigma tau curve moet voldoen aan de volgende eisen:
\begin{itemize}
	\item er moeten minimaal twee sigma/tau waarden per curve zijn opgenomen in het bestand
	\item er mogen geen negatieve waarden worden gebruikt voor zowel sigma als tau.
	\item de waarden voor sigma moeten strikt toenemen in waarde.
	\item de eerste waarde voor sigma moet 0 zijn.
\end{itemize}

De definitie van het bestand is in onderstaande tabel weergegeven:

\begin{table}[H]
	\begin{footnotesize}
		\begin{tabular}{|p{40mm}|p{10mm}|p{10mm}|p{15mm}|p{\textwidth-60pt-75mm}|} \hline
			\textbf{Name} & \textbf{Type} & \textbf{Unit} & \textbf{Required} & \textbf{Description} \\ \hline
			sigma\_tau\_curve\_name & StringId & - & yes & name \\ \hline
			sigma & Float & kN/m$^{\text{2}}$ & yes & normal effective stress \textsigma'$_{n}$ \\ \hline
			tau & Float & kN/m$^{\text{2}}$ & yes & shear strength \texttau \\ \hline			
		\end{tabular}
	\end{footnotesize}
\end{table}

\chapter{Voorbeeld sutables.csv}
\label{app:VoorbeeldSuTablesCsv}
Onderstaand een voorbeeld van een \textit{sutables.csv}. 
De koppeling met de soils gebeurt op basis van de \textit{su\_table\_name}. 
Deze naam dient dan ook op zich uniek te zijn per su tabel. 
Echter, in deze csv wordt die unieke naam voor elke sigma/su combinatie van waarden, 
die bij deze su tabel horen, gebruikt.

\begin{table}[H]
	\begin{footnotesize}
		\begin{tabular}{|p{40mm}|p{10mm}|p{10mm}|} \hline
			\textbf{su\_table\_name} & \textbf{sigma} & \textbf{su} \\ \hline
			Al-P-dijksmat & 0 & 2.05 \\ \hline
			Al-P-dijksmat & 13.0 & 8.05 \\ \hline
			Al-P-dijksmat & 26.0 & 13.79 \\ \hline
			Al-P-dijksmat & 65.0 & 28.10 \\ \hline
			Al-P-dijksmat & 110.5 & 44.60 \\ \hline
			Alg-Ophoogzand & 0 & 0 \\ \hline
			Alg-Ophoogzand & 200.0 & 129.88 \\ \hline
		\end{tabular}
	\end{footnotesize}
\end{table}

Een geldige su tabel moet voldoen aan de volgende eisen:
\begin{itemize}
	\item er moeten minimaal twee sigma/su waarden per curve zijn opgenomen in het bestand
	\item er mogen geen negatieve waarden worden gebruikt voor zowel sigma als su.
	\item de waarden voor sigma moeten strikt toenemen in waarde.
	\item de eerste waarde voor sigma moet 0 zijn.
\end{itemize}

De definitie van het bestand is in onderstaande tabel weergegeven:

\begin{table}[H]
	\begin{footnotesize}
		\begin{tabular}{|p{40mm}|p{10mm}|p{10mm}|p{15mm}|p{\textwidth-60pt-75mm}|} \hline
			\textbf{Name} & \textbf{Type} & \textbf{Unit} & \textbf{Required} & \textbf{Description} \\ \hline
			su\_table\_name & StringId & - & yes & name \\ \hline
			sigma & Float & kN/m$^{\text{2}}$ & yes & vertical effective stress \\ \hline
			su & Float & kN/m$^{\text{2}}$ & yes & undrained shear strength \\ \hline			
		\end{tabular}
	\end{footnotesize}
\end{table}

\chapter{Voorbeeld aquifers.csv}
\label{app:VoorbeeldAquifersCsv}
In de eerste kolom staat de naam van een stix file en in de tweede kolom de laagnaam van een watervoerende laag in die stix file.
Dit heeft als consequentie dat wanneer er meerdere lagen in een stix file dezelfde naam hebben en de naam komt voor in de aquifers.csv file,
er vanuit wordt gegaan dat alle lagen met die naam aquifers zijn.
Indien er twee watervoerende lagen zijn met een verschillende laagnaam, 
dan dient dit in twee regels te worden ingevoerd.

\begin{table}[H]
	\begin{footnotesize}
		\begin{tabular}{|p{20mm}|p{30mm}|} \hline
			\textbf{stix\_filename} & \textbf{layer\_name} \\ \hline
			Profiel\_1.stix & zand\_pleistoceen \\ \hline
			Profiel\_1.stix & zand\_grof \\ \hline
			Profiel\_2.stix & zand \\ \hline
			Profiel\_3.stix & zand\_pleistoceen \\ \hline
		\end{tabular}
	\end{footnotesize}
\end{table}

De definitie van het bestand is in onderstaande tabel weergegeven:

\begin{table}[H]
	\begin{footnotesize}
		\begin{tabular}{|p{20mm}|p{10mm}|p{15mm}|p{60mm}|} \hline
			\textbf{Name} & \textbf{Type} & \textbf{Required} & \textbf{Description} \\ \hline
			stix\_filename & StringId & yes & name of D-Stability file with extension \textit{.stix} \\ \hline
			layer\_name & StringId & yes & layer name of aquifer \\ \hline
		\end{tabular}
	\end{footnotesize}
\end{table}

\chapter{Voorbeeld soilprofiles.csv}
\label{app:VoorbeeldSoilprofilesCsv}
Onderstaand een voorbeeld van een \textit{soilprofile.csv}. 
Per profiel kunnen er meerdere rijen aanwezig zijn indien een profiel uit meerdere lagen bestaat. 
De eigenschappen van de laag wordt gedefinieerd in \textit{soils.csv}.

In het voorbeeld is duidelijk te zien dat met de verschillende parameters gevarieerd kan worden afhankelijk van het gekozen model. 
Alle mogelijkheden zijn in onderstaande tabel weergegeven:

\begin{table}[H]
\begin{tabular}{|p{30mm}|p{15mm}|p{10mm}|p{15mm}|p{\textwidth-60pt-70mm}|} \hline
\textbf{Name} & \textbf{Type} & \textbf{Unit} & \textbf{Required} & \textbf{Description} \\ \hline
soilprofile\_id & StringId & - & yes & Name \\ \hline
top\_level & Float & - & yes & Indicates the top level of the soil \\ \hline
soil\_name & StringId & - & yes & Indicates the soil name associated with this soil. The name should be present in soil.csv \\ \hline
soiltype & StringId & - & no & Obsolete. \\ \hline
is\_aquifer & Boolean & - & yes & Indicates whether the soil is water bearing. \\ \hline
\end{tabular}
\end{table}

\chapter{Voorbeeld *.defx}
\label{app:VoorbeeldDefx}

\begin{tiny}
\begin{verbatim}
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<DatasourceContainer Key="1">
  <DataSourceList>
    <DataSource Key="2" DataSourceType="CsvFiles" DataLocation="csvfiles\" />
    <DataSource Key="4" DataSourceType="BackgroundShapeFiles" DataLocation="..\shapefiles\Hollands_Noorderkwartier_top250" />
    <DataSource Key="6" DataSourceType="DataShapeFiles" DataLocation="..\shapefiles\" />
  </DataSourceList>
  <DataAttributes>       
     <Attribute Key="7" Id="PolderLevel" DataSource="PolderLevel.shp" Name="PLHIGH" />
     <Attribute Key="8" Id="PolderLevellow" DataSource="PolderLevel.shp" Name="PLLOW" />     
     <Attribute Key="18" Id="head_pl3" DataSource="HeadPL3.shp" Name="HEADPL3" />
     <Attribute Key="19" Id="ophoogmateriaaldijk" DataSource="DikeMaterial.shp" Name="DikeMtrl" />
     <Attribute Key="18" Id="dempingsfactor_pl3" DataSource="DampingFactorPL3.shp" Name="DAMPINGPL3" />
     <Attribute Key="19" Id="dempingsfactor_pl4" DataSource="DampingFactorPL4.shp" Name="DAMPINGPL4" />
     <Attribute Key="25" Id="PenetrationLength" DataSource="PenetrationLength.shp" Name="PENLENGTH" />
     <Attribute Key="26" Id="TrafficLoad" DataSource="TrafficLoad.shp" Name="TRAFLOAD" />
     <Attribute Key="27" Id="PLLineCreationMethod" DataSource="PLLineCreationMethod.shp" Name="PLCRTMTHD" />
     <Attribute Key="28" Id="PLLineOffsetBelowDikeTopAtRiver" DataSource="PLLines.shp" Name="PLOBDTOPR" />
     <Attribute Key="29" Id="PLLineOffsetBelowDikeTopAtPolder" DataSource="PLLines.shp" Name="PLOBDTOPP" />
     <Attribute Key="30" Id="PLLineOffsetBelowShoulderBaseInside" DataSource="PLLines.shp" Name="PLOBSB" />
     <Attribute Key="31" Id="PLLineOffsetBelowDikeToeAtPolder" DataSource="PLLines.shp" Name="PLOBDTOEP" />
     <Attribute Key="43" Id="minimal_circle_depth" DataSource="MinimalCircleDepth.shp" Name="MINCLDEPTH" />
     <Attribute Key="48" Id="safety_factor_piping" DataSource="SafetyFactorPiping.shp" Name="FPIPING" />
     <Attribute Key="54" Id="uplift_criterion_piping" DataSource="UpliftCriterionPiping.shp" Name="UPLPIPING" />
     <Attribute Key="56" Id="uplift_criterion_stability" DataSource="UpliftCriterionStability.shp" Name="UPLSTAB" />     
     <Attribute Key="60" Id="Location_id" DataSource="LocationID.shp" Name="LocationId" />         
     <Attribute Key="64" Id="segment_id" DataSource="segments.shp" Name="CODE" />         
  </DataAttributes>
</DatasourceContainer>
\end{verbatim}
\end{tiny}

\chapter{Overzicht van de parameter id's in defx-bestand}
\label{app:OverzichtIds}

\Note{De dwarsdoorsneden staan niet in het defx-bestand,
maar in een verplichte shapefile met de vaste naam \textit{crosssection.shp} (zie ook \autoref{sec:DataExtractieUitLijnen}).}

\begin{footnotesize}
\begin{longtable*}{|p{\textwidth-60mm-36pt}|p{30mm}|p{30mm}|} \hline
\textbf{Naam in DAM} & \textbf{Id in defx} & \textbf{Id in csv's} \\ \hline
\endfirsthead
\hline
\textbf{Naam in DAM} & \textbf{Id in defx} & \textbf{Id in csv's} \\
\endhead
\multicolumn{3}{|l|}{\textbf{\textit{Locaties tabblad:}}} \\ \hline
Naam & \multicolumn{2}{c|}{location\_id} \\ \hline
X (RD) [m] & \footnote{Impliciet geïmporteerd met dezelfde shapefile als location\_id.\label{footnote_geoXY}} & geo\_x \\ \hline
Y (RD) [m] & \textsuperscript{\ref{footnote_geoXY}} & geo\_y \\ \hline
SegmentId & \multicolumn{2}{c|}{segment\_id} \\ \hline
Verkeersbelasting [kN/m\textsuperscript{3}]  & \multicolumn{2}{c|}{TrafficLoad} \\ \hline
Verdelingshoek verkeerbelasting [\degr] & \multicolumn{2}{c|}{TrafficLoadDistributionAngle} \\ \hline
Dempingsfactor PL3 [-] & \multicolumn{2}{c|}{dempingsfactor\_pl3} \\ \hline
Dempingsfactor PL4 [-] & \multicolumn{2}{c|}{dempingsfactor\_pl4} \\ \hline
Afstand tot intrede punt [m] & \multicolumn{2}{c|}{distance\_to\_entry\_point} \\ \hline
Indringingslengte [m] & \multicolumn{2}{c|}{PenetrationLength} \\ \hline
Helling demping PL3/PL4  & \multicolumn{2}{c|}{SlopeDampingPiezometricHeightPolderSide} \\ \hline
Generatie WSP [-] & \multicolumn{2}{c|}{PLLineCreationMethod} \\ \hline
Verloop waterspanning (verticaal) & \multicolumn{2}{c|}{IntrusionVerticalWaterPressure} \\ \hline
Minimale cirkel diepte [m] & \multicolumn{2}{c|}{minimal\_circle\_depth} \\ \hline
Zonerings type & \multicolumn{2}{c|}{ZoneType} \\ \hline
Factor voor verboden zone [-]  & \multicolumn{2}{c|}{ForbiddenZoneFactor} \\ \hline
Ophoogmateriaal dijk & \multicolumn{2}{c|}{ophoogmateriaaldijk} \\ \hline
Ophoogmateriaal berm  & \multicolumn{2}{c|}{ophoogmateriaalberm} \\ \hline
Berm ontwikkelings ratio [-]  & \multicolumn{2}{c|}{StabilityShoulderGrowSlope} \\ \hline
Berm stap grootte [m]  & \multicolumn{2}{c|}{StabilityShoulderGrowDeltaX} \\ \hline
Talud stapgrootte [m]  & \multicolumn{2}{c|}{StabilitySlopeAdaptionDeltaX} \\ \hline
Dijkhoogte aanpassen bij ontwerpen  & n.v.t. & n.v.t.\\ \hline
Berm aanpassen bij ontwerpen  & n.v.t. & n.v.t. \\ \hline
Ontwerp methode voor stabiliteit  & \multicolumn{2}{c|}{StabilityDesignMethod} \\ \hline
Taludverflauwing start cotangent  & \multicolumn{2}{c|}{SlopeAdaptionStartCotangent} \\ \hline
Taludverflauwing eind cotangent  & \multicolumn{2}{c|}{SlopeAdaptionEndCotangent} \\ \hline
Taludverflauwing stap cotangent  & \multicolumn{2}{c|}{SlopeAdaptionStepCotangent} \\ \hline
Gebruik nieuwe breedte kruin & \multicolumn{2}{c|}{UseNewDikeTopWidth} \\ \hline
Nieuwe breedte kruin & \multicolumn{2}{c|}{NewDikeTopWidth} \\ \hline
Gebruik nieuwe helling binnenzijde  & \multicolumn{2}{c|}{UseNewDikeSlopeInside} \\ \hline
Nieuwe helling binnenzijde & \multicolumn{2}{c|}{NewDikeSlopeInside} \\ \hline
Gebruik nieuwe helling buitenzijde  & \multicolumn{2}{c|}{UseNewDikeSlopeOutside} \\ \hline
Nieuwe helling buitenzijde & \multicolumn{2}{c|}{NewDikeSlopeOutside} \\ \hline 
Gebruik nieuwe helling bovenkant berm  & \multicolumn{2}{c|}{UseNewShoulderTopSlope} \\ \hline
Nieuwe helling bovenkant berm  & \multicolumn{2}{c|}{NewShoulderTopSlope} \\ \hline
Gebruik nieuwe helling berm  & \multicolumn{2}{c|}{UseNewShoulderBaseSlope} \\ \hline
Nieuwe helling berm  & \multicolumn{2}{c|}{NewShoulderBaseSlope} \\ \hline
Gebruik nieuwe toegestane hoogte berm & \multicolumn{2}{c|}{UseNewMaxHeightShoulderAsFraction} \\ \hline
Nieuwe toegestane hoogte berm  & \multicolumn{2}{c|}{NewMaxHeightShoulderAsFraction} \\ \hline
Gebruik nieuwe toegestane afstand teen-sloot & \multicolumn{2}{c|}{UseNewMinDistanceDikeToeStartDitch}  \\ \hline
Nieuwe toegestane afstand teen-sloot  & \multicolumn{2}{c|}{NewMinDistanceDikeToeStartDitch} \\ \hline
Gebruik nieuwe definitie sloot  & \multicolumn{2}{c|}{UseNewDitchDefinition} \\ \hline
Nieuwe breedte slootbodem  & \multicolumn{2}{c|}{NewWidthDitchBottom} \\ \hline
Nieuwe helling sloot  & \multicolumn{2}{c|}{newSlopeAngleDitch} \\ \hline
Nieuwe diepte sloot & \multicolumn{2}{c|}{NewDepthDitch} \\ \hline
Hoogtegeometrie  & n.v.t. & surfaceline\_id \\ \hline

\multicolumn{3}{|l|}{\textbf{\textit{Scenarios tabblad:}}} \\ \hline
ID Locatie scenario & n.v.t. & location\_scenario\_id \\ \hline
Buitenwaterstand [m] & \multicolumn{2}{c|}{water\_height} \\ \hline
Lage buitenwaterstand [m] & \multicolumn{2}{c|}{water\_height\_low} \\ \hline
DTH [m] & \multicolumn{2}{c|}{dike\_table\_height} \\ \hline
Polderpeil [m] & \multicolumn{2}{c|}{polderlevel} \\ \hline
Criterium opdrijven bij piping [-] & \multicolumn{2}{c|}{uplift\_criterion\_piping} \\ \hline
Criterium opdrijven bij stabiliteit [-] & \multicolumn{2}{c|}{uplift\_criterion\_stability} \\ \hline
PL1-buitenkruin offset [m] & \multicolumn{2}{c|}{PlLineOffsetBelowDikeTopAtRiver} \\ \hline
PL1-binnenkruin offset [m] & \multicolumn{2}{c|}{PlLineOffsetBelowDikeTopAtPolder} \\ \hline
PL1-Insteek binnenberm offset [m] & \multicolumn{2}{c|}{PlLineOffsetBelowShoulderBaseInside} \\ \hline
PL1-binnenteen offset [m] & \multicolumn{2}{c|}{PlLineOffsetBelowDikeToeAtPolder} \\ \hline
Gebruik PL1-kruin midden offset & \multicolumn{2}{c|}{UsePLLineOffsetBelowDikeCrestMiddle} \\ \hline
PL1-kruin midden offset [m] & \multicolumn{2}{c|}{PLLineOffsetBelowDikeCrestMiddle} \\ \hline
Gebruik PL1-offset factor kruin binnenberm & \multicolumn{2}{c|}{UsePLLineOffsetFactorBelowShoulderCrest} \\ \hline
PL1-offset kruin binnenberm [÷] & \multicolumn{2}{c|}{PLLineOffsetFactorBelowShoulderCrest} \\ \hline
Stijghoogte PL2 [m] & \multicolumn{2}{c|}{head\_pl2} \\ \hline
Stijghoogte PL3 [m] & \multicolumn{2}{c|}{head\_pl3} \\ \hline
Stijghoogte PL4 [m] & \multicolumn{2}{c|}{head\_pl4} \\ \hline
Vereiste veiligheidsfactor binnenwaartse stabiliteit [-] & \multicolumn{2}{c|}{safety\_factor\_stability\_inner\_slope} \\ \hline
Vereiste veiligheidsfactor buitenwaartse stabiliteit [-] & \multicolumn{2}{c|}{safety\_factor\_stability\_outer\_slope } \\ \hline
Vereiste veiligheidsfactor piping [-] & \multicolumn{2}{c|}{safety\_factor\_piping} \\ \hline

\multicolumn{3}{|l|}{\textbf{\textit{Niet expliciet zichtbaar in DAM:}}} \\ \hline
n.v.t. & \multicolumn{2}{c|}{x\_soilgeometry2D\_origin\footnote{Gebruikt bij het importeren van de 2D profielen voor de koppeling met de hoogtegeometrie.}} \\ \hline

\end{longtable*}
\end{footnotesize}

\chapter{Sensordata}
\label{app:SensorData}
Na importeren van het bestand in DAM worden de gegevens getoond in tabellen.
Het Excel bestand moet 4 tabbladen bevatten.
Hieronder de namen van de tabbladen met tussen haakjes de naam van de corresponderende tabel in DAM.
\begin{itemize}
	\item SensorProfileID (Sensor location data)
	\item SensorGroupID (Sensor group configuration)
	\item SensorID (Sensor configuration)
	\item DikeLineInProfile (nvt). 
\end{itemize}
In de volgende secties wordt de inhoud van de tabbladen beschreven.

\section{SensorProfileID}
In dit tabblad worden sensoren aan een locatie gekoppeld. 
Dit blad bevat de volgende kolommen:
\tiny
\begin{longtable*}{|p{40mm}|p{\textwidth-40mm-24pt}|} \hline
	\textbf{Kolom naam} & \textbf{Beschrijving}  \\ \hline
	locationID & Een uniek nummer (wordt ook gebruikt in de groepering).\\ \hline
	Profile \footnote{Deze kolom wordt niet gebruikt en zal ook niet binnen DAM getoond worden.} & 
	Een unieke naam van het geometrische profiel. 
	Deze naam verwijst normaal gesproken naar de location ID in locations.csv.\\ \hline
	NameAlias & Een optionele naam.\\ \hline
	MStabFile \footnotemark[\value{footnote}] & 
	De naam van de mstab file. 
	Deze staat ook in segments.csv.\\ \hline
	SensorGroup & de ID van de groep waar deze sensor bij behoort.\\ \hline
	InputPL1OuterWaterLevel & "Sensor" of "LocationData". Waarde van het waterniveau aan de buitenkant.\\ \hline
	InputPL1PLLineOffsetBelowDikeTopAtRiver & "Ignore" of "LocationData". 
	De stijghoogte van PL1 onder de buitenkruin.\\ \hline
	InputPL1PLLineOffsetBelowDikeTopAtPolder & "Ignore" of "LocationData".
	 De stijghoogte van PL1 onder de binnenkruin.\\ \hline
	InputPL1PLLineOffsetBelowShoulderBaseInside & "Ignore" of "LocationData". 
	De stijghoogte van PL1 onder de start van de berm aan de binnenkant.\\ \hline
	InputPL1PLLineOffsetBelowDikeToeAtPolder & "Ignore" of "LocationData".
	De stijghoogte van PL1 onder de teen van de dijk aan de binnenkant.\\ \hline
	InputPL1PolderLevel & "Sensor" of "LocationData". 
	Waarde van het waterniveau aan de binnenkant.\\ \hline
	InputPL3 & "Sensor" of "LocationData".
	Value for PL3. \\ \hline
	InputPL4 & "Sensor" of "LocationData". 
	Value for PL4.\\ \hline
\end{longtable*}
\normalsize

De betekenis van de opties voor de "InputPL..."  kolommen zijn:
\begin{itemize}
	\item Ignore: punt wordt niet geschematiseerd.
	\item Sensor: waarde wordt overgenomen van de sensor.
	\item LocationData: waarde wordt overgenomen uit de locations.csv.
\end{itemize}

\section{SensorGroupID}
In dit blad kan een groepering worden gemaakt van sensoren.
Op deze manier kunnen sensoren hergebruikt worden voor een bepaalde locatie.
Een groep behoort dan tot een locatie.
Belangrijk: Er moet hier goed opgelet worden bij het invullen van de ID’s.
Deze moeten overeenkomen met de ID’s in de tabbladen SensorProfileID en SensorID. 
Dit blad bevat de volgende kolommen:
\tiny
\begin{longtable*}{|p{40mm}|p{\textwidth-25mm-36pt}|} \hline
	\textbf{Kolom naam} & \textbf{Beschrijving}  \\ \hline
	ID & Dit is de ID van een sensor groep; elke dwarsprofiel heeft een eigen groep.\\ \hline
	SensorSelection & Dit zijn de ID’s van sensoren behorende bij de groep, gescheiden door een punt-komma (;).\\ \hline
\end{longtable*}
\normalsize

\section{SensorID}
In dit blad worden alle sensoren opgenomen die gebruikt moeten worden in de berekening.
Belangrijk: De namen van de sensoren moeten overeenkomen met de namen die in de FEWS input tijdseries zijn geconfigureerd.
Dit blad bevat de volgende kolommen:
\tiny
\begin{longtable*}{|p{40mm}|p{\textwidth-40mm-24pt}|} \hline
	\textbf{Kolom naam} & \textbf{Beschrijving}  \\ \hline
	ID & De ID van de sensor. Dit moet een uniek nummer zijn.\\ \hline
	SensorName & De naam van de sensor. 
	Deze moet overeenkomen met de naam in de FEWS tijdseries. \\ \hline
	RelativeLocationSensorAlongProfileManual &
	Dit is de locatie die een gebruiker kan aangeven.
	Deze waarde is relatief vanaf de linkerkant van het profiel 
	(de waarde 0 komt overeen met de linkerkant van het profiel; 
	ofwel deze waarde kan nooit kleiner zijn dan 0). \\ \hline
	RelativeLocationSensorFromDikeLine & 
	Dit is de relatieve locatie van de sensor ten opzichte van de dijklijn (buitenkruin) van het profiel. \\ \hline
	DepthSensor & De diepte van de sensor (in meters). \\ \hline
	PLLine-Mapping &  Met deze waarde wordt aangegeven voor welke PL lijn(en) de sensor gebruikt moet worden. 
	Let op: het formaat dient tekst te zijn in Excel.
	Bij meerdere PL lijnen dienen de ID's gescheiden te worden door een punt-komma (;). \\ \hline
	SensorType & 
	Type van de sensor. 
	Keuze uit ’WaterLevel’ (een sensor die het waterniveau meet aan de buitenkant of de binnenkant) en ’PiezoMetricHead’ (een sensor die de waterdruk meet in de dijk).\\ \hline
\end{longtable*}
\normalsize

\section{DikeLineInProfile}
Dit tabblad wordt op dit moment nog niet gebruikt.

\chapter{DamLive Calculation Parameters}
\label{app:DamLiveCalculationParameters}

Onderstaand een voorbeeld van een *.XML bestand zoals gebruikt voor het DAMLive berekeningstype.
In onderstaand voorbeeld wordt een binnenwaartse stabiliteitsberekening uitgevoerd met Bishop model en een rekengrid als zoekmethode.

\begin{scriptsize}
\begin{verbatim}
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<XmlCalculationParameters xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
xmlns:xsd="http://www.w3.org/2001/XMLSchema">
  <CalculationModules>
    <StabilityInside>1</StabilityInside>
    <StabilityOutside>0</StabilityOutside>
    <PipingBligh>0</PipingBligh>
    <PipingWti>0</PipingWti>
  </CalculationModules>
  <StabilityParameters>
    <CalculationModel>Bishop</CalculationModel>
    <SearchMethod>Grid</SearchMethod>
  </StabilityParameters>
</XmlCalculationParameters>
\end{verbatim}
\end{scriptsize}

De definitie van het bestand is in onderstaande tabel weergegeven:

\begin{table}[H]
	\begin{footnotesize}
		\begin{tabular}{|p{25mm}|p{15mm}|p{15mm}|p{\textwidth-55mm-48pt}|} \hline
			\textbf{Name} & \textbf{Type} & \textbf{Required} & \textbf{Description} \\ \hline
			\multicolumn{4}{|l|}{\textit{\textbf{CalculationModules:}}} \\ \hline			
			StabilityInside & Integer & no & Use 1 to perform a stability inside calculation. Otherwise, use 0. \\ \hline
			StabilityOutside & Integer & no & Use 1 to perform a stability outside calculation. Otherwise, use 0. \\ \hline
			PipingBligh & Integer & no & Use 1 to perform a piping calculation with Bligh model. Otherwise, use 0. \\ \hline
			PipingWti & Integer & no & Use 1 to perform a piping calculation with Sellmeijer Revised (WTI). Otherwise, use 0. \\ \hline	
			\multicolumn{4}{|l|}{\textit{\textbf{StabilityParameters:}}} \\ \hline			
			CalculationModel & StringId & no & The stability calculation model. The only supported options are "Bishop", "UpliftVan" and "BishopUpliftVan". \\ \hline
			SearchMethod & StringId & no & The search method for the stability calculation model. The only supported options are "Grid" and "BeeSwarm". \\ \hline
		\end{tabular}
	\end{footnotesize}
\end{table}


\end{appendix}

\end{document}